รักข้ามรั้ว

ฐิติกร วิรัตนาพันธ์(ดรีม)หนุ่มหล่อสุดเท่มาดเข้มนิสัยดีเรียนคณะวิศวะปี3รุ่นพี่ที่ปุณณ์เเละคีย์

ร้านกาเเฟ

เเม่ปุณณ์พึ่งจะได้พักเพราะเริ่มซาคนเเล้วจึงนั่งพัก

หน้าร้านกาเเฟ16.00น.

"เดี๋ยวๆพวกมึง"ร่างสูงหน้าตาคมคายมองป้ายรับคนหน้าร้าน

"ทำไมเหรอไอ้ดรีม"

"กูจะเข้าไปสมัครงานร้านกาเเฟ"

"เอองั้นพวกกูกลับก่อนนะโชคดีนะเว้ยเจอกันพรุ่งนี้"

"อืม"ดรีมเอ่ยพอเพื่อนเดินพ้นไปเเล้วเขาจึงตัดสินใจผลักประตูเข้ามา

เสียงกริ๊งๆๆหน้าร้านเเม่ปุณณ์เลยหันไปตามเสียง

"คอฟฟี่บายสวัสดีจ๊ะ รับอะไรดีค่ะ"

"ผมมาสมัครงานครับเห็นป้ายจากหน้าร้าน"ดรีมยิ้มๆ

"อ่อนั่งสิ มาคุยกัน"เเม่ปุณณ์เอ่ยเริ่มซักประวัติ

"ทำอะไรได้บ้างหละเราชงกาเเฟได้มั้ย เเล้วเราหนะชื่ออะไร"

"ทำได้ครับ ผมชื่อดรีมหนะครับ"

"เเล้วงานอื่นๆหละนอกจากชงกาเเฟ"

"ทำได้หมดครบผมสู้งาน"

"เดี๋ยวเสื้อนิสิตเราคุ้นมากเรียนที่ไหน"

"นี่ครับ"เขาชี้ไป

"เอ้าเรียนมหาลัยเดียวกับลูกป้าเลยเรียนคณะไหนเรา"

"วิศวะปี3ครับ"

"คณะเดียวกันเลยลูกป้าเรียนวิศวะปีหนึ่งอีกเเป๊บเดี๋ยวก็มารอเจอเเล้วกันป้าจะให้ลูกช่วยตัดสินใจรอได้มั้ย"

"รอได้ครับ"ดรีมตอบโดยไม่ลังเล"เเม่ปุณณ์ยิ้มให้เเล้วเดินไปที่เค้าเตอร์ส่วนดรีมนี่งรออยู่ที่โต๊ะเเบบเงียบๆเลื่อนมือถือเช็กดูอะไรไปรอเวลา

หน้าตึกวิศวะฯ3หนุ่มมารอรุ่นน้องอยู่สักพักได้เเล้ว

"นี่มึงไอ้ทิน"

"ว่างัย"

"กูถามจริงมึงชอบน้องมันหรือเปล่า"

"ยังไม่เเน่ใจ"

"เเสดงว่ามึงไม่ได้ชอบ เเล้วมึงจะรออะไรวะ"ธารเอ่ยถาม

"กูรอเวลาที่เหมาะๆอยู่เอาเป็๞ว่าเอาไว้ก่อนละกันกูไม่กล้า"

"เเปลกคนอย่างมึงนี่นะไม่กล้า ใช่มึงตัวจรืงปะวะเนี่ย"อินเอ่ยเเบบไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนรักจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

"เ๹ื่๪๫ของกูเหอะ"ทินเอ่ย

"คุยอะไรกันครับ"คีย์ยื่นหน้ามาถามข้างๆธาร

"เชี้ย อะไรของมึงเนี่ย ชิดกว่านี้ระวังกูจับมึงจูบนะ""ธารเอ่ยเชิงทีเล่นทีจริง คีย์ถึงกับเหวอไปเลยอินทำตาปริบๆมองเพื่อน

"พูดเหี้ยไรวะพี่เมายากันยุงเหรอ"

"พี่ธารพี่..."

"กูพูดเล่นก็เเมร่งโผล่มาใกล้ๆเเบบนี้ทุกทีนี่เเมร่งชอบโผล่มาใกล้กู"

"มึงชอบน้องคีย์เหรอไอ้ธาร"ทินถามออกไปตรงๆ

"คิดเอาเองเว้ย"ธารไม่ตอบเดินไปเลย

"พี่ทิน พี่ธารเขาชิ้งไปเเล้ว"

"ไอ้คีย์มึงไม่ตามไปถามมันหละ"

"ไม่ดีกว่าอยู่ห่างๆดีเเล้วผมไม่อยากถูกกิน ผมเดินนำหน้านะพี่กับปุณณ์ได้คุยกัน"

"เออ"ทินเอ่ยคีย์จึงเดินไปทินเหลือบมองคนตัวเล็กก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดถามออกไป

"ไอ้ปุณณ์"

"ครับพี่ทิน"

"ถ้ามีคนโกหกมึงมึงจะรู้สึกอย่างงัยวะ"

"คงเสียความรู้สึกอะพี่ผมไม่ค่อยชอบคนโกหกหนะครับ"ทินถึงกับนิ่งไปมองคนตัวเล็ก

"งั้นเหรอ"...ทำไงดีวะ...ทินคิดสีหน้าเคร่งไป

"พี่ทินเป็๲อะไรเหรอครับไม่สบายหรือเปล่า"ปุณณ์ถามไม่พอมือเล็กอังที่หน้าผากเขา

"กูไม่ได้เป็๞อะไรไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้"

"เราเป็๲เเฟนกันไม่ใช่เหรอครับถ้าผมจะห่วงก็ไม่เเปลก"คนตัวเล็กพูดพรางยิ้มกว้างความน่ารักของคนตรงหน้าทำให้คนหน้าตึงยิ้มที่มุมปาก

"เออ"เขาเอ่ยยีผมคนตัวเล็กคนถูกยีผมจับมือเขาไว้

"ผมเสียทรงหมดทำไรครับ"

"ยีผมเเฟนกูผิดมั้ยหละ"

"ไม่ผิด"ปุณณ์ยิ้มให้เเล้วจับมือทินให้เดินตามไปทินมองมือเล็กก่อนจะยิ้มเล็กออกมาที่มุมปากความรู้สึกของเขาตอนนี้มีเเต่รอยยิ้มเท่านั้น เขาเห็นคนตัวเล็กยิ้มเเต่ละครั้งมันทำให้เขาผ่อนคลายลงเเต่ก็เพียงเเค่พักเดียว ยิ่งปุณณ์ดีกับเขาเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเช่นกันเลยใจไม่กล้าจะบอกความจริงหรือบอกเลิกออกไปตอนนี้

20นาทีต่อมาข้างรานกาเเฟ

ทินจอดรถทุกคนลงมาจากรถเดินเข้าร้านกาเเฟ

"บรรยากาศโคตรดี"อินเอ่ย

"ตกเเต่งสวยหวะ"ธารเอ่ยชมสมทบ

"สวยอะ เดี๋ยวนะมีลูกค้าเหรอ"คีย์พูดพร้อมสะกิดปุณณ์

"เอ้าปุณณ์มาเเล้วเหรอลูก"

"เเม่หวัดดีครับ"คีย์เอ่ย

"ตาคีย์ไม่ค่อยเจอหน้าเลยนะลูกมานั่งมาตาทินมานั่งด้วยนะมา ปุณณ์ช่วยเเม่ชงกาเเฟให้ทุกคนที"

"หวัดดีครับเเม่"ทิน อิน ธารเอ่ยพร้อมกันเเม่ปุณณ์ยิ้มให้อย่างเป็๞กันเอง

"ครับเเม่เเล้วที่นั่งหันหลังใครหนะครับลูกค้าเหรอครับ"

"ไม่ใช่ลูกค้าเค้ามาสมัครงานหนะเห็นว่าเรียนคณะเดียวกับลูกด้วยอยู่ปี3"

"รุ่นพี่ผมเหรอครับใคร งั้นผมเดินไปทักก่อนนะอยากรู้ผมจะรู้จักมั้ย"