ใช่แล้วเรายังมีการสอบอยู่นี้น่า พอนึกขึ้นได้ผมก็เลยตรงไปยังตรงบาร์ที่แดนอยู่
“ไง โอเวน ทบทวนความรู้มาเป๊ะรึยัง เห็นเขาแจ้งว่าจะต้องเข้าทดสอบแล้วนะ”
แดนพูดทำให้ผมเริ่มสังเกตว่าที่นี่เริ่มมีคนอยู่เยอะขึ้นจากตอนแรกที่เข้ามาและส่วนใหญ่ก็เป็คนที่ใส่ชุดสีเทามีแถบสีน้ำเงินเล็กๆ พาด รอบตัว น่าจะเป็พวกที่มาสอบเลือนระดับสินะ คนที่มาใหม่อย่างพวกผมน่าจะมีแต่ก็คงจะน้อยมาก
“แก๊กกกกกก...คลื้นๆ ..”
ประตูกลข้างๆ บาร์ที่ผมและแดนกำลังนั่งอยู่ ค่อยเปิดออกแล้วมีชายสองคนเดินออกมา
“แด่สุขสวัสดิ์นะครับทุกท่าน”
“แด่สุขสวัสดิ์” ทุกคนตอบกลับพร้อมกัน
“ต่อไปนี้จะเริ่มการทดสอบ ขอให้เดินตามข้าพเ้ามา”
พูดจบเขาก็เดินเข้าไปภายในประตู ทุกคนไม่ได้พูดอะไรกัน ได้แต่เดินตามชายคนนั้นเข้าไปอย่างสงบ ภายในประตูจะเป็ทางเดินยาวเข้าไปประดับด้วยโคมไฟไปตลอดทางเดิน พวกเราเดินไปไม่นานก็พบกับห้องใหญ่อีกห้อง ทั้งห้องมีโต๊ะแล้วก็เก้าอี้ คู่กันเรียงห่างกันอย่างสม่ำเสมอ มันช่างให้อารมณ์ที่คุณเคยของการสอบ นี้คงจะเป็การสอบข้อเขียนสินะ
“ข้อเชิญทุกท่านเข้าประจำโต๊ะได้เลยครับ หากประจำเสร็จแล้วเราจะเริ่มทำการทดสอบ”
สิ้นเสียงทุกคนก็เดินไปประจำที่โต๊ะไม่มีใครกล่าวอะไรเลยสักนิด
ผมก็เดินไปที่โต๊ะที่ว่างอยู่ทำให้รู้ว่า บนโต๊ะมีแผ่นศิลา บางๆ เล็กๆ อยู่บนโต๊ะ ซึ่งมันมีคำภาษาอังกฤษ เขียนว่า Test ผมดูเขาจะให้เราทำอะไรกับศิลานั้นเหรอ เขียนคำตอบก็คงจะเป็ไปไม่ได้
“ถึงผู้เขาทดสอบทุกท่าน ต่อไปนี้จะเริ่มการทดสอบ ง่ายๆ เพียงท่านเพ่งสมาธิลงบนแผ่นศิลา์ แล้วเราหรือผู้มีคุณวุฒิจะทำการประเมินพวกคุณไปตลอดการทดสอบ และผู้ที่ได้รับการประเมินว่าผ่าน จะแจ้งผลทางศิลาแล้วจะได้เข็มกลัดประจำตำแหน่ง และชุดที่จะต้องนำมาใส่”
“เอามือไปว่าบนแผ่นศิลาแล้วเพ่งสมาธิ พวกท่านจะสามารถเข้าไปเก็บข้อมูลและเข้าไปทดสอบได้”
ชายคนนี้อยู่หน้าสุดของห้อง พูดจบเข้าก็ลงจากเวทีพี่ๆ และเดินออกจากห้องไป
ไม่นานผมก็เพ่งสมาธิ แล้วไปแตะบนแผ่นศิลา
อยู่ดีผมก็เหมือนจะไปโผล่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ในหมู่บ้านเหมือนหมู่บ้านหนึ่ง มีคนในหมู่บ้าน หมู่บ้านเต็มไปด้วยความเ็ปเพราะเสียงร้องระงมเพราะความเ็ป
“ภารกิจการทดสอบรักษาคนในหมู่บ้านให้หมดทุกคน”
มีเสียงประกาศขึ้นมา ทำให้ผมนึกได้ว่านี้คือการทดสอบ ผมวิ่งไปหาคนที่นอนเจ็บอยู่ เริ่มจากการเข้าเฝือกในสวนที่หักแล้วทำแผลไปเรื่อยๆ ผมต้องสู้กับไฟเพื่อเข้าไปช่วยคนที่ได้รับาเ็
ผมเริ่มเอะใจ ทำไมการทดสอบมันง่ายจัง
..............................................................................................................................................................................
ณ ห้องมืดมีเหล่าสมาชิกที่ดูการทำการรักษา ผ่านทางหน้าจอ
“เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ การรักษาและการตัดสินใจถือได้ว่าต้องผ่านการเรียนมาแล้ว ว่าแต่เขาอยู่ระดับไหนมาก่อนเหรอ”
ชายร่างใหญ่สวมชุดคุมสีขาวพูดออกมา
“ดูเหมือนจะเป็พวกมาทดสอบเข้าเรียนอ่านะ เพราะเขายังไม่มีระดับ”
“เป็ไปไม่ได้ การรักษาแบบนี้รวมถึงการวิเคราะห์ว่าจะช่วยใครก่อน เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที อย่างต่ำสุดต้องอยู่ระดับอาจารย์ถึงจะทำได้”
ทุกคนที่อยู่ในห้อง ใต่างหันมาสนใจหน้าจอของชายสองคนพูดอยู่
“อ๊ะ..แฮ่ม ไม่ต้องใ เ้าให้คนไปเปลี่ยนการทดสอบขันอาจารย์เป็ขั้นนักปราชญ์หน่อย”
คนพูดที่ออกมาจากชายที่มองจอของเด็กหนุ่มที่ทำการรักษา เขาดูแก่ชราที่สุดในห้องนี้ หลังจากพูดเสร็จก็ยิ้มออกมา
“ขอรับ ท่านนักปราชญ์สูงสุด”
2K
