ตอนที่ 5 อสูรสังหารเทพ
เพลิงมารลุกโชนไปทั่วนภา เสียงคำรามของอสุร โบราณดังสะท้อนก้องทั่วทั้งสมรภูมิ แรงกดดัน มหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างของมัน จนทำให้เทพ ชั้นรองบางตนถึงกับทรุดลงไปกับพื้น เทียนหลง ยืนอยู่บนไหล่ของอสูรปีศาจ เผยรอยยิ้มเ็า
"มองดูให้ดี พี่ใหญ่... มองดูว่าโลกที่เ้าปกป้อง กำลังจะถูกท่าลายเช่นไร!"
"เ้ากำลังหลงผิด เทียนหลง! นี่ไม่ใช่หนทางที่ จะลบล้างอดีตได้!"
"อดีตงั้นริ!?"
เทียนหลงแค่นเสียง หัวเราะเย้ยหยัน เปลวเพลิงสี ดำแดงลุกวาบขึ้นจากร่างของเขา
"อดีตของข้าไม่เคยถูกลบล้าง! ข้ายังจำได้ทุก อย่าง... จําได้ว่าเทพเ่าั้เหยียบย่าข้า อย่างไร! จําได้ว่าเ้ายืนมองข้าอย่างไร้หนทาง! และข้าจําได้ว่า... ไม่มีใครยื่นมือช่วยข้าเลย!"
ร่างของอสูรโบราณสั่นสะท้าน มันเริ่มคำรามก้อง ก่อนที่พลังมิดจะแผ่กระจายออกไปทั่วท้องฟ้า เปลี่ยนท้องฟ้าสีทองของแดน์ให้กลายเป็ สีดำสนิท เงามืดแผ่ซ่านไปทั่วผืนแผ่นดิน สายฟ้า สีม่วงแล่นผ่านนภาราวกับเป็สัญญาณแห่ง ทายนะ
"จบเื่ราวของเ้าสักทีเถอะ เทียนหลง!" หลง เทียนะโก่อนจะพุ่งเข้าโจมตี
กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขาส่องแสงเจิดจ้า รัศมี แห่งเทพเ้าแผ่กระจายออกมาเป็คลื่นพลัง บริสุทธิ์ กระแทกเข้าใส่เงามืดของอสูรปีศาจ โดยตรง
เสียงะเิดังสนั่น ก่อให้เกิดแรงกระแทกจนพื้น ดินสั้นะเื
แต่อสูรโบราณไม่สะทกสะท้าน มันคำรามก้อง ก่อนจะสะบัดกรงเล็บใส่หลงเทียน เขาตั้งกระบี่ ขึ้นตั้งรับ แต่แรงปะทะกลับมหาศาลจนเขา กระเด็นไปไกล พุ่งชนกับยอดเขาศักดิ์สิทธิ์จนหิน
แตกกระจาย
"อีก...!"
โลหิตสิทองไหลออกจากริมฝีปากของหลงเทียน เขายันตัวขึ้นมองไปยังเทียนหลงที่ยังคงยืน ตระหง่านอยู่เหนืออสูรปีศาจ
"เทพแห่งแสง เ้าก็แค่แสงที่กำลังริบหรี่... ส่วน ข้าคือความมืดที่ไม่มีวันดับสูญ!"
เทียนหลงเงื้อดาบขึ้น พลังมิดบิดเบือนทุกสรรพ สิ่งรอบตัว ก่อนที่เขาจะสะบัดมันลงมา
พลังทำลายล้างสีดำแดงพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับเป็อัสนีแห่งความพิโรธที่พร้อมจะทําลาย ทุกสิ่ง!
"ตายไปซะ หลงเทียน!"
"โล่วววววววว!"
ทันใดนั้นเอง แสงสีทองส่องประกายขึ้นด้านพลัง มิต แรงปะทะของมันรุนแรงจนเกิดเป็พายุพลัง ปั่นป่วนไปทั่วสมรภูมิ
หลงเทียนยังคงยืนหยัดอยู่ กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขาส่องประกายราวกับดวงอาทิตย์
"เ้าคิดหรือว่า ข้าจะยอมแพ้!"
เสียงของเขาก้องกังวาน เทพเ้าองค์อื่นเริ่มกลับ มาตั้งสติ ก่อนจะรวมพลังเข้ากับหลงเทียน พวก เขาร่ายคาถาศักดิ์สิทธิ์ ทวยเทพหลายร้อยตน รวมพลังกันสร้างอักขระ์ขึ้นกลางฟ้า
"ดรวน์จงจองจ๋า!"
สายโซ่ศักดิ์สิทธิ์นับร้อยเส้นพุ่งออกจากอักขระ ์ พุ่งตรงเข้าหาอสูรโบราณ รัดรึงร่างมหึมา ของมันไว้จนไม่อาจขยับ
เทียนหลงซะงัก เขาหันไปมองอสูรปีศาจที่กำลัง คำรามด้วยความโกรธ
"นี่มันอะไรกัน!?"
"จบซะเถอะ เทียนหลง!" หลงเทียนะโก่อนจะ พุ่งตัวเข้าใส่
ปลายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พุ่งทะลวงม่านพลังมืด ก่อน จะจ่ออยู่ที่ลำคอของเทียนหลง
สายตาของทั้งสองสบกัน หนึ่งเป็แสงสว่าง หนึ่ง เป็ความมืด
"ฆ่าข้าสิ! หรือเ้ากลัวว่ามือของเ้าจะเปื้อน โลหิดของน้องชาย!" เทียนหลงแสยะยิ้มเย้ย หยัน
หลงเทียนกำกระบี่แน่น เขารู้ว่าหากเขาปล่อย เทียนหลงไป โลกอาจต้องเผชิญกับภัยร้ายแรง ที่สุด แต่หากเขาลงมือในตอนนี้....
"ข้า..."
แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจ จู่ๆ เงามืดบางอย่างก็พุ่ง เข้าหาเทียนหลง "อะไร!?"
แสงสีดำปกคลุมร่างของเทียนหลงก่อนที่เขาจะ กรีดร้องด้วยความเ็ป พลังมหาศาลไหล เวียนเข้าไปในตัวของเขา ดวงตาของเขาเปล่ง ประกายสีโลหิต และรอยแยกมิติขนาดใหญ่ก็ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
อสุรโบราณที่ถูกจองจำส่งเสียงคำรามสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะถูกกลืนหายไปในรอยแยก นั้น
ขณะเดียวกัน เทียนหลงกรีดร้องออกมาด้วย ความเ็ป พลังสีดำปกคลุมร่างของเขา มัน เริ่มบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ
"นี่มัน...!" หลงเทียนเบิกตากว้าง
บางสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่ากำลังกลืนกินเทียนหลง... และดูเหมือนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจควบคุมมัน ได้
"พี่... ช่วยข้าด้วย...!"
เสียงของเทียนหลงเปลี่ยนไป แววตาแข็งกร้าว ก่อนหน้านี้เริ่มมีความหวาดกลัวเจือปน
"เทียนหลง! จงกลับมา!"
แต่ทุกอย่างสายเกินไป-ร่างของเทียนหลงถูก พลังมืดกลืนกินจนหายไปในรอยแยกมิติ
เสียงของเขายังคงสะท้อนอยู่ในอากาศ
"พี่... ข้ากลัว..."
แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ
เหล่าเทพมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน ใน ขณะที่หลงเทียนยังคงยืนถือกระบี่แน่น มือของ เขาสั้นเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่ชัยชนะ แต่มันเป็เพียงจุดเริ่มต้นของ หายนะที่แท้จริง
2K
