EP.5
ใช่เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!แค่กำลังล้มตัวลงนอนเท่านั้น ทำไมแทนที่แผ่นหลังจะััถูกฟูก กลับกลายเป็ว่าร่างทั้งร่าง ร่วงลงทะลุเตียงหล่นลงมาจากที่สูง ปะทะเข้ากับใครก็ไม่รู้สำคัญยิ่งกว่า?
ทำไมเธอถึงร่วงลงไปด้านล่างที่เห็นแต่ความมืดมิด ด้วยความเร็วกว่าร้อยกิโลเมตรต่อนาที!
นี่เธอกำลังฝันไปใช่ไหม?
เสียงกรีดร้องบาดหูจนใบหน้าที่แทบไม่เคยแสดงความรู้สึกถึงกับย่นหัวคิ้ว สติอันพร่าเลือนยอมจำนนหวังให้ร่างร่วงลงกระแทกพื้นแหลกเหลวราวถูกสตรีในอ้อมอกสาดน้ำเย็นเข้าใส่ให้ตื่นจากภวังค์ แม้สถานการณ์เกี่ยวกับความเป็ตายที่กำลังเผชิญอยู่ขณะนี้ดวงตาคมกล้าก็ยังฉายแววเ็า ไร้แววหวาดหวั่น
พิษไหลเวียนอยู่ทั่วกาย แม้ไม่สามารถส่งผลถึงชีวิตแต่นับว่าทำให้กำลังภายในสับสน จะแก้นั้นไม่ใช่เื่ยากแต่เวลากระชั้นชิดแบบนี้หวังทะลวงจุดชีพจรนับว่าลำบากไม่น้อย
หานหลิงหลับตาพริ้มปลงกับสิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้ไปนานแล้ว
แต่อึดใจต่อมาร่างปริศนาที่เคยกอดตนไว้แน่นจู่ๆก็คลายออกทำท่าจะหลุดแยกจากกันทั้งเสียงกรีดร้องยังเงียบหาย ไม่ต้องลืมตาขึ้นมองก็เดาได้ว่านางผู้นี้คงไร้สติไปแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้แปลกใจ?
ทำไมแขนสองข้างของตนต้องขยับเข้าโอบกระชับร่างน้อยบอบบางของนางผู้นี้ด้วย ดวงตาไร้แววลืมขึ้นมองดวงหน้าที่เห็นเพียงรางๆในความมืดสลัว ก่อนตัดสินใจรวบรวมกำลังภายในอย่างยากลำบากให้ไหลเวียนมายังแขนสองข้าง ละมือข้างหนึ่งรวบเอวเล็กไว้ ส่วนอีกข้างดึงกระบี่เล็มเล็กที่เหน็บไว้ตรงเอวด้านหลังออกมา
หานหลิงกลอกสายตามองไปโดยรอบ ‘ผาสุดหยั่ง’ อยู่ในส่วนท้ายของเขาฉิ่งซู่ ลงได้แต่ผู้ขึ้นมานับว่ายังไร้ปรากฏ จึงไม่มีใครรู้ตื้นลึกหนาบาง ว่าด้านล่างนั้นเป็อย่างไร อีกทั้งจากการคำนวณเวลาที่ร่วงลงมาจนขณะนี้ก็ยังไม่ถึงพื้นล่างของผานั่นคาดได้ว่าความสูงคงไม่เกินคำกล่าวขาน
ร่างใหญ่รอจังหวะอยู่ไม่นานก็เห็นชะง่อนหินใหญ่ยื่นออกมาจากผนังผา จึงใช้กระบี่สั้นปักเข้าไปหวังชะลอความเร็วแต่สองร่างเห็นทีว่าจะหนักเกินไป ทั้งกระบี่เล่มเล็กนี้นับว่าเป็ของดีหายากกำลังตัดเหล็กยังขาดเป็สองท่อน แล้วชะง่อนหินความแข็งห่างชั้นกว่าเหล็กกล้านี้ จะนับเป็อะไรได้!
ทั้งสองยังคงร่วงลงสู่ความมืดมิด ผ่านผนังหินเล็กใหญ่อีกมากมาย หานหลิงมือหนึ่งรัดเอวเล็กไว้แน่น อีกมือก็ยังคงไม่ปล่อยจากกระบี่ที่แทงผนังหิน ใช้ร่างอันแข็งแกร่งสูงใหญ่ของตนเองเบี่ยงบังป้องกันไม่ให้ร่างน้อยได้รับาเ็จากบรรดาชะง่อนหินทั้งคมและแข็งเ่าั้ าแฉกรรจ์หลายแห่งจึงถูกหานหลิงรับไว้เองทั้งหมด เสื้อผ้าฉีกขาก วิ่นแหว่งเืไหลหนองไปทั่วร่าง
ฟันคมกัดแน่น ความเ็ปมากกว่านี้นับว่าเคยประสบ ใบหน้าเย็นเยียบจึงยังไร้แววหวาดหวั่น หากความลึกของผาสูงมากพอ แม้หินถูกกระบี่ผ่าเป็สองท่อน แต่นานเข้าความเร็วมีหรือจะยังคงเดิม ย่อมต้องช้าลงกระทั่งหยุดในที่สุด
ความเป็ความตาย มีเพียงฟ้าเท่านั้นเป็ผู้กำหนด!
กระทั่งครู่ต่อมาเหมือนผนังผาจะสิ้นสุดลง ทำให้สองร่างร่วงลงสู่ความมืดมิด มืดจนแม้แต่มือของตนยังไม่สามารถมองเห็น แขนแกร่งกอดร่างน้อยไร้สติไว้แน่น ด้วยไม่รู้ว่าด้านล่างยังลึกมากน้อยเพียงใด? พื้นมีสภาพเป็อย่างไร?
หากลึกมากสองร่างคงหนีไม่พ้นต้องแหลกเหลวเหลือแต่เศษเนื้อ!
หากสภาพพื้นเป็ชะง่อนหินแหลมคม คงหนีไม่พ้นถูกเสียบทะลวงตามร่างกายตายอย่างอนาถ!
แต่ที่สุดแล้วทุกสิ่งที่หานหลิงคาดเดาล้วนผิดไปสิ้น เมื่อหลายอึดใจต่อมาร่างก็ล่นลงกระแทกกับพื้นน้ำเย็นเยียบ ทั้งยังลึกไม่น้อย
มาบัดนี้เขาพึ่งรู้ว่าแท้จริงแล้ว พื้นล่างสุดของเหวสุดหยั่งนี้คือ ‘ทะเลสาบ’
ดวงตาพร่าเลือนหลับนิ่ง ด้วยรู้ว่ามองอย่างไรก็เห็นเพียงความมืด จึงใช้ประสาทััจับความเคลื่อนไหวแยกแยะสิ่งแวดล้อมโดยรอบแทน และแม้ร่างจะเริ่มอ่อนล้า ทั้งฤทธิ์พิษ ฤทธิ์าแฉกรรจ์ เืที่ไหลไม่หยุด สิ่งเหล่านี้ล้วนตัดกำลังจนหานหลิงแทบอยากทิ้งตัวจมลงก้นทะเลสาบ แต่เมื่อััได้ถึงร่างอ่อนเปลี้ยในอ้อมแขน ทั้งขาและร่างกายกลับตะเกียกตะกายแหวกว่ายไปสู่จุดที่น่าจะเป็ริมน้ำเสียอย่างนั้น
เื่นี้นับว่าทำให้หานหลิงงุนงงกับตนเองนัก เห็นทีพิษนี้น่าจะมีฤทธิ์เกี่ยวกับประสาททางความคิด?
ทางที่ร่างแกร่งว่ายมานับว่าถูกต้องตามที่คิด เพราะไม่กี่อึดใจต่อมาปลายเท้าก็ััได้ถึงพื้นดิน หานหลิงรู้ตัวว่าอีกไม่นานสติพร่าเลือนนี้จะหมดไปในที่สุด เมื่อว่ายมาถึงจุดตื้นเขินจนสามารถยืนบนผืนดินจึงจับร่างน้อยยกขึ้นพาดบ่า ด้วยสตรีนางนี้กายทั้งบอบบางและเบายิ่งกว่าหมูที่เลี้ยงไว้ท้ายครัวเช่นนี้ จะนับว่าเป็การสร้างความลำบากให้กายแกร่งที่าเ็สาหัสแต่ยังฝืนสังขารร่างนี้ก็ดูจะชมเกินไปด้วยซ้ำ
เดินโซซัดโซเซแบกสตรีปริศนาจนััได้ว่าพื้นที่เหยียบเปลี่ยนจากน้ำกลายเป็ทรายเท่านั้น สองเข่าของหานหลิงก็ทรุดฮวบ ก่อนสติทุกสิ่งอย่างจะดับไปในที่สุด
อีกด้านหนึ่งบนเกาะแห่งหนึ่ง
เมื่อร้อยกว่าปีก่อน เกาะแห่งนี้นับว่ามีความอุดมสมบูรณ์ มั่งมีมั่งคั่ง ลูกหลานกินอิ่ม ยามหลับยังมีผ้าอุ่นให้ห่มนอน ยามตื่นมีทุ่งนาป่าเขา รอคอยให้เข้าเก็บเกี่ยวดอกผล
แต่ทุกสรรพสิ่งล้วนไม่มีความจีรัง มีพบย่อมมีจาก มีเจริญย่อมมีเสื่อมถอย และเกาะแห่งนี้ล้วนหนีไม่พ้นวัฏจักรธรรมชาติของสัจธรรม
ทิศทางลมเปลี่ยนทิศ ความหนาวเหน็บเริ่มรุนแรง ความแห้งแล้งเข้าแทนที่ เป็เช่นนี้ปีแล้วปีเล่า กว่าร้อยปีมานี้ชาวเผ่าห่างไกลแผ่นดินใหญ่ก็ยังคงต้องเผชิญความยากลำบาก กระทั่งสืบรุ่นต่อหลานจนบัดนี้ ชนรุ่นหลังเริ่มล่องเรือไปแผ่นดินใหญ่ หวังน้ำบ่อหน้ายังนับว่าดีกว่า
ความเปลี่ยนแปลงนี้สืบทอดมาพร้อมคำพยากรณ์ของเทพพยากรณ์รุ่นแรก และทำพิธีสืบสานกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่ากระทั่งมาถึงบัดนี้ และครั้งนี้ยามจันทราเต็มดวงในฤดูลี่ชุน ซึ่งเป็การเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิของทุกปี
พิธีเรียกธิดาเทพผู้ที่จะมาพลิกฟื้นผืนดิน ขับไล่ความยากเข็นของชนเผ่า นำความเจริญรุ่งเรือง และอุดมสมบูรณ์มาให้ผู้คนบนเกาะแห่งนี้อีกครั้ง
พิธีกรรมที่ทำขึ้นทุกปี และล้มเหลวทุกครั้ง!
แต่ปีนี้กลับต่างออกไป ดวงตากลมใสของเทพพยากรณ์น้อยในหมู่บ้านมองขึ้นไปบนท้องฟ้าดำมืด มีเพียงแสงจันทร์และแสงดาว ตาดวงน้อยกระพริบปริบๆ ด้วยไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่นางเห็นในตอนนี้ กระทั่งแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ฝันหรือตาฝาด ความตื่นเต้นดีใจก็ถาโถมเข้าหาจนหลงลืมความสุขุม ะโร้องลั่นจนร่างลอยจากฟูกรองเข่า
“ท่านยายๆดาวนำโชค ดาวธิดาเทพปรากฏแล้วเ้าค่ะ”
แม่เฒ่าหลี่แม้ไม่พอใจกับความไร้สุขุมของหลานสาว แต่ข่าวดีในรอบร้อยปีนี้ทำให้มองผ่านเดินเข้ามายืนข้างร่างน้อยบอบบางของหลี่ถิงถิง ก่อนมองขึ้นไปตามช่องวงกลมที่ถูกทำขึ้นให้ตรงตามดาวที่จะมาปรากฏ ดวงตาสีจางจากวัยชราเห็นแล้วเบิกกว้าง แย้มยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
ในที่สุดนางก็ปรากฏลงมาเสียที!
“ท่านยายแม้ธิดาเทพปรากฏแล้วเราจะทำอย่างไร แผ่นดินกว้างใหญ่ ทั่วหล้าเป็อย่างไรก็ไม่รู้เช่นนี้จะหานางเจอได้หรือ?”
“อย่าห่วง์ประทานธิดาแห่งความรุ่งเรืองมาให้ ชะตาย่อมนำมาให้เจอกันได้แน่ อย่ามัวเอ่ยอยู่เลยเ้าไปเตรียมตัว สัญลักษณ์ธิดาเทพมีเพียงข้ากับเ้าเท่านั้นที่มองเห็น ต้องเร่งออกเดินทางตามหานางให้เจอโดยเร็วที่สุด!”
“เ้าค่ะท่านยาย”
หลี่ถิงถิงเอ่ยรับด้วยเสียงเจอแววสั่นเครือ เมื่อชีวิตสิบแปดปีนางไม่เคยออกจากเกาะแห่งนี้มาก่อน มาบัดนี้ไม่คิดว่าธิดาเทพจะมาปรากฏในรุ่นของนางเช่นนี้ นับว่าทำให้ตั้งรับไม่ทันจริงๆ
แต่เมื่อชะตากำหนดให้นางเป็ผู้สามารถมองเห็นสัญลักษณ์นั้นได้ จะหลีกหนีเห็นทีคำว่าอกตัญญูยังน้อยไปด้วยซ้ำ!
เพื่อนำความรุ่งเรืองมาสู่ชนเผ่าอีกครั้งแล้ว แม้ลุยดาบทะเลเพลิง นางก็ขอสู้ตาย!
************************************
ปล. ขอโทษที่ช้านะคะ ติดซีรี่ย์เื่ตำนานิหลัน แนะนำให้ไปดูเลยค่ะ สนุกมากๆๆๆ
ปล.มีคำผิด สำนวนเพี้ยนก็แนะนำมาได้นะคะ
992
