[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง

บทที่ 35 ความประทับใจที่ติดลบ

ความประทับใจครั้งแรกของผูเว่ยชางที่มีต่อหลี่ฟู่หลานนั้นไม่ค่อยดีนัก

แม้หญิงผู้นี้จะงดงามราวกับบุปผา แต่จากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในตอนนี้ เขากลับรู้สึกดูถูกนางยิ่งกว่าเดิม

หลี่ฟู่หลานจากแต่เดิมที่หน้าแดงเพราะความโกรธ บัดนี้กลับหน้าแดงเพราะความเขินอายแทน

นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหมู่บ้านแห่งนี้จะมีผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้ เขาหล่อยิ่งกว่าหลู่ชีฉางหลายร้อยเท่า! หล่อดั่งพระจันทร์บนท้องฟ้า! หล่อแบบลึกลับและชวนค้นหา!

ผูว่ยชางเหลือบมองหลี่ฟู่หลานอย่างเย็นชา แล้วยิ่งสมเพชกว่าเก่าเมื่อเห็นสายตาที่นางเปลี่ยนมามองเขาอย่างหยาดเยิ้มด้วยความหลงใหล

ชายหนุ่มรู้สึกเบื่อหน่ายมาก ดังนั้นจึงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชาและหันหลังกลับ

หลังจากที่ผูเว่ยชางจากไป หลี่ฟู่หลานก็รีบตื่นจากภวังค์พลางสัมผัสใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวของนาง

นางคิดว่าตัวเองตกหลุมรักผูเว่ยชางเข้าแล้ว แต่นางก็ได้รู้ตัวว่าตัวเองทำพลาดอย่างมหันต์ที่ต่อว่าอีกฝ่ายอย่างโกรธเกรี้ยว

ก่อนหน้านี้ชายผู้หล่อเหลานี้คงรู้สึกแย่กับนางมาก!

หลี่ฟู่หลานกัดฟันอย่างกังวลใจ ก่อนจะรีบวิ่งตามผูเว่ยชาง

ทว่าผูเว่ยชางเดินเร็วเกินไป นางจึงสะดุดก้อนหินล้มลงกับพื้น ครั้นนางยืนขึ้นอีกครั้ง ผูเว่ยชางก็หายไปแล้ว...

หลี่ฟู่หลานกระทืบเท้าอย่างโกรธเกรี้ยว จากที่เจ็บส้นเท้าอยู่แล้ว กลายเป็นยิ่งเจ็บกว่าเดิม ความเจ็บปวดนี้ทำให้เหงื่อของนางหลั่งออกมา

“หลี่ฟู่หลาน เจ้าเป็นอะไรไหม?” หลู่ชีฉางที่เพิ่งกลับจากซื้อยาในเมืองเดินเข้ามาถามนางทันทีที่เห็นนางพยายามยันตัวเองลุกขึ้นยืน

จากเหตุการณ์อัปยศที่เขาได้รับเมื่อวันก่อน หลี่ฟู่หลานพยายามปกป้องเขาที่ประตูคฤหาสน์ตระกูลอวิ๋นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกประทับใจอย่างมาก

ดังนั้นหลู่ชีฉางตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนไหนที่ไม่ใช่หลี่ฟู่หลาน!

หลี่ฟู่หลานขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินเสียงพูดของหลู่ชีฉาง นางพยายามรีบเดินจากไปด้วยเท้าที่เจ็บปวด

หลู่ชีฉางตั้งใจจะไปพบกับหลี่ฟู่หลานตั้งแต่วันนั้นแล้วเพื่อแสดงความซาบซึ้งที่นางช่วยเขา แต่หลังจากที่แม่ของเขาตกน้ำ นางก็จับไข้สูง ดังนั้นเขาจึงต้องอยู่ดูแลนางก่อน

กระทั่งวันนี้ก็ได้พบกับหลี่ฟู่หลาน เขาจะปล่อยหญิงงามคนนี้ไปได้อย่างไร?

ชายหนุ่มรีบวิ่งไปข้างหน้าหญิงสาวเพื่อหยุด “ฟู่หลาน เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้าไม่เห็นข้าหรือ?”

หลี่ฟู่หลานมองหลู่ชีฉางด้วยสายตารังเกียจ “ไปให้พ้น! ข้าไม่ต้องการพบเจ้า!”

“ฟู่หลาน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากเจอข้า แต่ก่อนข้าเห็นแก่เงิน มันจึงทำให้ข้าตาบอดคิดว่าตัวเองหลงรักอวิ๋นซิ่วชิง จึงทำให้มองไม่เห็นความรักที่เจ้ามีต่อข้า แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่รักและดีต่อข้าอย่างแท้จริง ฟู่หลาน ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

หลู่ชีฉางรีบขอโทษหญิงสาวจากก้นบึ้งหัวใจ

หลี่ฟู่หลานอยากจะถ่มน้ำลายออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย

ตอนนี้นางได้พบกับอัญมณีอันงดงามล้ำค่าอย่างชายรูปงามที่เพิ่งเดินชนนาง นางจะยังคงชอบหลู่ชีฉางที่ไม่ได้มีราศีเท่าอีกฝ่ายได้อย่างไร?

หลู่ชีฉางนั่งลงพลางมองที่เท้าของอีกฝ่ายด้วยความกังวล “ฟู่หลาน เท้าของเจ้าแพลงและเดินไม่ได้ ข้าจะพาเจ้ากลับบ้านเดี๋ยวนี้”

“ไม่ต้อง! ข้าเดินไปเองได้!” หลังจากพูดแบบนี้ หลี่ฟู่หลานก็สะบัดตัวเองออกจากอีกฝ่ายและเดินกะเผลก ๆ จากไป

หลู่ชีฉางคิดว่าหลี่ฟู่หลานยังคงโกรธที่เขาไม่เคยสนใจนาง จึงทำให้เขากังวลมากจนไม่สนใจอาการเจ็บป่วยของแม่เขา ดังนั้นจึงรีบวิ่งตามนางไป

ผูเว่ยชางกลับมาที่บ้านของตัวเอง และทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ต้าเหนียนชุ่ยยี่ซึ่งเป็นลูกน้องของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น

“นายท่าน ให้ข้าฆ่าผู้หญิงคนนั้นหรือไม่?” ต้าเหนียนชุ่ยยี่ถาม เขาซ่อนตัวอยู่รอบ ๆ และคอยปกป้องผูเว่ยชาง ดังนั้นจึงเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด รวมไปถึงเหตุการณ์ที่หลี่ฟู่หลานดูหมิ่นนายของเขาเมื่อครู่นี้ด้วย!

ผูเว่ยชางส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ต้อง นางเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ต้องไปสนใจนักหรอก อย่าลืมว่าตอนนี้เราแฝงตัวเป็นคนธรรมดาอยู่”

“ขอรับ” ต้าเหนียนชุ่ยยี่ขานรับ ก่อนจะรายงานสิ่งที่เขาได้รับคำสั่งมอบหมายงานจากผูเว่ยชาง “นายท่าน ข้าให้ลูกน้องของข้าไปสืบทุกอย่างเกี่ยวกับอวิ๋นซิ่วชิงแล้ว...”

ระหว่างที่เขาพูด เขาก็มอบซองสีขาวให้นายของตัวเอง

ผูเว่ยชางเปิดซองจดหมาย มีเพียงกระดาษสีขาวในซองเท่านั้น และเมื่อชายหนุ่มเปิดอ่านข้อมูลข้างใน ก็พบเพียงแค่เรื่องปูมหลังชาติกำเนิดของนางเท่านั้น

“ไม่มีเรื่องราวอย่างอื่นของนางเลยหรือ?” ผูเว่ยชางรู้สึกประหลาดใจมาก

“ขอรับนายท่าน เมื่อลูกน้องของข้าตรวจสอบแล้ว พวกเขาก็สับสนมาก เช่นกัน จนพวกเขาต้องยืนยันหลายครั้ง ก่อนที่จะกล้ามอบผลลัพธ์ให้นายท่าน”

ต้าเหนียนชุ่ยยี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา