ตอนที่ 6 รัวของขวัญ
หลี่น่าน่าเป็นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกคนหนึ่งของโรงเรียนมัธยมปลายตี้ตู ครึ่งหลังของปีนี้ก็จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว นอกจากการง่วนทบทวนบทเรียนตามปกติแล้ว งานอดิเรกหลักของเธอคือการดูไลฟ์ โดยเฉพาะไลฟ์อาหาร
นับแต่โบราณ อาหารอร่อยปลอบประโลมท้องคนคนหนึ่งได้ และยังปลอบโยนิญญาคนได้ด้วย
เวลาอารมณ์เสีย เวลาเครียด เวลากังวล การได้กินอาหารอร่อยๆ สักหน่อยก็สามารถสงบสติอารมณ์คุณลงได้ หากไม่ได้ผลก็สองจานไปเลย
ดังนั้น ทุกครั้งที่เธอไม่อยากทบทวนบทเรียน หลี่น่าน่าก็จะดูไลฟ์อาหาร
วันนี้เ้าของช่องคนโปรดของเธอไม่ได้มาไลฟ์ เดิมทีเธอกำลังจะออกจากช่องอาหารไปดูไลฟ์อื่นๆ แต่บังเอิญไปเห็นห้องไลฟ์อาหารที่เพิ่งเปิดใหม่เข้า
เธอคลิกเข้าไปด้วยหัวใจที่อยากรู้อยากเห็น
ขณะที่เธอเข้าไป ทั้งห้องไลฟ์ไม่มีผู้ชมเลยสักคน มันเงียบผิดปกติ กระทั่งเ้าของช่องยังไม่ปริปากพูดสักคำ
หลี่น่าน่าผู้ผิดหวังกำลังจะออกจากห้องไลฟ์ แต่ก็เห็นว่าแม้เ้าของช่องจะไม่อธิบายอะไรเลย แต่การเคลื่อนไหวขณะจัดการวัตถุดิบนั้นรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ให้ความรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จึงอยู่ต่อเพื่อดูว่าเ้าของช่องจะทำเมนูอะไร
ตัวเธอในขณะนี้ก็ยังไม่รู้ว่า การอยู่ต่อครั้งนี้จะทำให้เธอไม่สามารถออกจากห้องไลฟ์นี้ได้อีก
วินาทีที่เ้าของช่องเปิดฟังก์ชันรับกลิ่น กลิ่นหอมเฉพาะตัวของอาหารทอดเข้มข้นเจือด้วยกลิ่นหอมสดชื่นก็โชยเข้ามาในจมูก แค่กลิ่นอย่างเดียวก็ทำให้ความอยากอาหารบังเกิด น้ำลายสอ อยากจะกระโจนเข้าไปสวาปามอาหารในจอเสียเหลือเกิน
ทำไมห้องไลฟ์ของเ้าของช่องถึงอยู่แค่ระดับหนึ่งกันนะ ทำไมถึงเปิดฟังก์ชันโฮโลแกรมไม่ได้ ทำได้แค่ดมแต่กินไม่ได้ ใครช่างทำกันได้ลงคอ
นี่มันโหดร้ายยิ่งกว่าดูได้แต่ตา แต่ไม่ได้กลิ่นแถมไม่ได้กินอีกไม่ใช่เหรอ
‘มู่จื๋อหลี่ : อย่างหอม หอมเกินไปแล้ว ฉันละอยากกลืนจอชะมัด’
‘คนผ่านทางสาม : แม่ถามว่าทำไมจอถึงเปียกแบบนั้น ก็นั่นน้ำลายฉันเอง พี่ชายเ้าของช่องจะเปิดโฮโลแกรมได้ตอนไหนอะ กลิ่นนี่มันทรมานกันเกินไปแล้ว อยากลองชิมจัง ต้องอร่อยมากแหง’
‘กงบวกฉางได้จาง : ส่วนฉันไม่พูดแล้ว กลัวว่าถ้าอ้าปากปั๊บน้ำลายจะเริ่มไหลปุ๊บ ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่ออฟฟิศเลยต้องรักษาหน้าหน่อย (ร้องไห้หนักมาก.jpg)’
‘ขอบคุณฉันคือปลาตัวหนึ่งที่มอบดาวฤกษ์หนึ่งดวงให้เ้าของช่อง หวังว่าเ้าของช่องจะสู้ต่อไปนะ!’
‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง : ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะดันเลเวลห้องไลฟ์ของเ้าของช่องขึ้นเป็เลเวลสาม!’
คำพูดนี้ของ ‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง’ เหมือนเป็การเปิดสวิตช์บางอย่าง จากนั้นเสียงประกาศของขวัญในห้องไลฟ์ก็ดังไม่หยุด
‘ขอบคุณคนผ่านทางสามที่มอบดวงดาวสิบดวงให้เ้าของช่อง หวังว่าเ้าของช่องจะสู้ต่อไปนะ!’
‘ขอบคุณกงบวกฉางได้จางที่มอบดาวเทียมหนึ่งดวงให้เ้าของช่อง หวังว่าเ้าของช่องจะสู้ต่อไปนะ!’
‘ขอบคุณ…’
การเลื่อนเลเวลห้องไลฟ์ต้องใช้แต้มประสบการณ์ ส่วนหนึ่งคำนวณจากเวลาที่เ้าของช่องไลฟ์ อีกส่วนมาจากของขวัญที่เหล่าแฟนคลับมอบให้ซึ่งสามารถแลกเป็แต้มประสบการณ์ที่เกี่ยวเนื่องกันได้เช่นกัน
ดังนั้นที่ ‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง’ พูดว่าจะดันเลเวลเป็ระดับสามก็เป็สิ่งที่ทำได้
แม้ในตอนนี้จะไม่มีผู้ติดตามในห้องไลฟ์เยอะนัก และแฟนคลับส่วนใหญ่ก็ส่งดวงดาวมาเพียงไม่กี่ดวง แต่สัจธรรมของการสั่งสมทีละน้อยจนกลายเป็มหาศาลก็มีอยู่
นอกจากนั้นเมื่อของขวัญในห้องไลฟ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จำนวนผู้เข้าชมห้องไลฟ์ก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน จากเดิมที่มีหลักสิบขึ้นเป็หนึ่งร้อย หลายร้อย แล้วยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ถังเหอเห็นจำนวนผู้ชมและของขวัญที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็ตะลึงไปเล็กน้อย
2K
