“อนุหวังเ้าเองก็ดูแลเรือนมาหลายปีแล้ว ในเมื่อหลันเจี่ยร์ไว้ใจเ้า ของพวกนี้วางไว้ที่เ้าก็ดีแล้ว จำไว้ว่าต้องตั้งใจดูแล”ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มพลางกำชับ
อนุหวังยิ้มยินดีก่อนจะพยักหน้ารับ“เ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจเถิด ผู้น้อยจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดจะไม่ให้เื่ราวที่เกี่ยวกับจวนองค์หญิงใหญ่ต้องติดขัดเมื่อวานคุณหนูสามเขียนรายการที่้ามาแล้วและผู้น้อยได้สั่งคนให้ไปจัดสมุนไพรที่ร้านสมุนไพรซานจี้เรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี”ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปโบกมือเรียกฉู่จวินหลันอย่างเอ็นดู “หลันเจี่ยร์ มานี่ มาหาย่าหน่อย”
ฉู่จวินหลันเดินเข้ามาอย่างว่าง่ายถูกฮูหยินผู้เฒ่ากุมมือเอาไว้
“หลันเจี่ยร์ของพวกเรามีวาสนายิ่งนักฟื้นจากเคราะห์ร้ายได้ร่ำเรียนวิชาแพทย์ไม่พอเซียนเฒ่าแห่งวัดต้าฉือกับพระอาจารย์ฮุ่ยฉือก็ยอมรับอีกบัดนี้ยังได้รับความไว้วางใจจากองค์หญิงใหญ่นับว่าสร้างเกียรติให้ตระกูลฉู่ของเราไม่น้อย” ฮูหยินผู้เฒ่าเงยหน้ากวาดตามองทุกคนก่อนจะกล่าวต่อ “พวกเ้าควรดูไว้เป็ตัวอย่างคิดดูว่าจะทำสิ่งใดให้ตระกูลมีชื่อเสียงได้เช่นนี้”
“เ้าค่ะ”
“ขอรับ”
ทุกคนพร้อมใจกันค้อมศีรษะรับคำ
อนุหวังแอบเม้มปากอย่างไม่สบอารมณ์คำพูดของคนแก่ผู้นี้ก็ชัดเจนว่าตั้งใจยกย่องฉู่จวินหลันเพื่อมาหักหน้าตนอีกทั้งเมื่อรู้ว่าของมีค่าเมื่อวานถูกยกไปยังเรือนนางคงเจ็บใจไม่น้อย
ฉู่จวินหลันยังคงยิ้มละมุนท่าทีอ่อนโยนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับรับรู้ชัดเจนถึงการปะทะกันเงียบๆระหว่างฮูหยินผู้เฒ่ากับอนุหวัง ก่อนที่แผนการในใจก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าพูดกำชับจนหมดสิ้นแล้วอนุหวังก็หัวเราะแล้วหันไปเอ่ยกับฉู่จวินหลัน“่นี้คุณหนูสามคงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย อีกทั้งยังไม่ค่อยได้ออกไปเดินเล่นวันนี้ในเมืองหลวงมีงานครึกครื้นพอดี ท่านออกไปกับอิ๋งเจี่ยร์ เจียวเจี่ยร์ และซานเจี่ยร์สักหน่อยดีหรือไม่เ้าคะ”
“งานครึกครื้น?”ฉู่จวินหลันเลิกคิ้ว
อนุซูเอ่ย“ได้ยินว่าคุณชายฟู่จะถูกแห่ประจานวนรอบเมืองสามวันด้วยนะ”
คุณชายฟู่?
ฉู่จวินหลันค้นความทรงจำก็เข้าใจทันทีว่าเขาคือใคร
ฟู่จือเหิงบัณฑิตเอกผู้มีชื่อเสียงสูงสุดในยุคนี้ ทั้งกวีนิพนธ์และวาดภาพล้วนเลิศล้ำชื่อเสียงเลื่องลือไกลหากครอบครัวใดเชื้อเชิญให้เขาแต่งบทกวีหรือวาดภาพได้นั้นถือเป็เกียรติยศยิ่งนักไม่เพียงสตรีสูงศักดิ์ที่ยกให้เป็แขกผู้ทรงเกียรติ แม้แต่นางโลมผู้มีชื่อเสียงซึ่งรอยยิ้มมีค่าดั่งพันตำลึงยังต้องแย่งกันควักเงินเพื่อให้ได้รอยยิ้มจากเขา
หากเปรียบกับยุคปัจจุบันเขาคงไม่ต่างจากดาราอะไรพวกนั้น
ฉู่เมิ่งอิ๋งรีบคล้องแขนฉู่จวินหลัน“น้องสาวสามไปกับพวกเราเถิด”
ทว่าฉู่จวินหลันกลับไม่ใคร่สนใจ“ไม่ดีกว่า วันนี้ข้าจะศึกษาเทียบยาของคุณชายเย่”
อนุซูยังคงรบเร้า“ไม่ใช่ว่าจะพบคุณชายฟู่ผู้เปี่ยมด้วยพร์เช่นนั้นง่ายๆหากคุณหนูสามไม่ไปคงน่าเสียดายแย่”
ฉู่จวินหลันยิ้มตอบ “แต่เื่รักษาโรคของคุณชายเย่สำคัญกว่าข้าต้องไม่ทำให้ความไว้วางใจขององค์หญิงใหญ่สูญเปล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างชื่นชมพลางลูบหลังมือฉู่จวินหลัน “หลันเจี่ยร์ช่างรู้จักกาลเทศะเข้าใจว่าสิ่งใดสำคัญที่สุด พวกเ้าก็อย่ามัวแต่เล่นสนุกลืมไปแล้วหรือว่าอีกไม่นานก็จะถึงงานชุมนุมผู้สูงศักดิ์หากวันนั้นไม่มีความสามารถนำเสนอ และทำให้ตระกูลฉู่ขายหน้าก็อย่าโทษว่าข้าใจร้ายแล้วกัน”
คำกล่าวชมของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้คนอื่นๆรู้สึกอิจฉาริษยายิ่งนัก
เมื่อฉู่จวินหลันกลับถึงเรือนจื่อเยียนก็หอบหิ้วขนมกองโตกลับมาด้วย
ลวี่หลัวที่กำลังทำความสะอาดชั้นวางนอกห้องเหลือบมองจื่อเยียนปรนนิบัติฉู่จวินหลันกินขนมก่อนจะรีบก้มหน้าอย่างนอบน้อม
ทว่าเมื่อสบโอกาสก็นำเื่นี้ไปรายงานแก่อนุหวัง
อนุหวังโยนเงินให้ลวี่หลัวหนึ่งแท่ง“เ้าทำได้ดีมาก จงคอยรับใช้คุณหนูสามให้ดี ในวันหน้ายังมีรางวัลมากมายรอเ้าอยู่”
ั้แ่สี่คนนี้เข้ามาในเรือน จื่อเยียนรู้สึกอึดอัดยิ่งนักนางไม่อาจพูดคุยกับฉู่จวินหลันได้อย่างอิสระอีกต่อไป และรู้สึกราวกับมีคนกำลังจับตามองอยู่ตลอดเวลา
จื่อเยียนแอบทำหน้าล้อเลียนและขยับปากส่งสัญญาณให้ฉู่จวินหลัน
ฉู่จวินหลันเห็นสีหน้าพิลึกพิลั่นเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ก่อนจะยื่นขนมให้นางชิ้นหนึ่ง
จะให้พวกนั้นคอยจับตาดูนางหรือก็ขึ้นอยู่กับว่านางอยากให้พวกนั้นเห็นสิ่งใด อย่างไรเสียนางเคยเป็สายลับมากว่าสิบปี คนเช่นนี้ยังไม่พอให้นางนับเป็ภัยด้วยซ้ำ
หลังมื้ออาหารเย็นขณะฉู่จวินหลันกำลังนั่งจิบชาที่โต๊ะไม้แปดเซียนฉู่ไฉเหลียงก็เดินพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด
“ฉู่จวินหลัน!เ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!”
จากนั้นเสียงกระดาษกระทบโต๊ะก็ดังลั่นกระดาษใบนั้นคือเทียบยาที่ฉู่จวินหลันเขียนเมื่อวาน
ฉู่จวินหลันสะดุ้งลุกขึ้นยืนก้มหน้าทำท่าอ่อนแอน้ำตาคลอเอ่ยว่า “ท่านพ่อ เกิดอันใดขึ้นหรือ เหตุใดถึงโกรธเช่นนี้เล่าเ้าคะ”
ฉู่ไฉเหลียงเท้าสะเอวมองบุตรสาวพลางหอบหายใจแรงราววัวกระทิง “อนุหวังบอกว่าสมบัติสองหีบที่องค์หญิงใหญ่มอบให้ไม่พอจะซื้อเห็ดหลินจือหิมะชั้นเลิศด้วยซ้ำ!แต่เ้ากลับกล้าที่จะเขียนบัวหิมะตะวันตก ไหนจะรากโสมป่าร้อยปีอีกหากต้องซื้อของเหล่านี้จริง ตระกูลฉู่คงล้มละลายหมดสิ้น!”
ฉู่จวินหลันที่ดวงตาชุ่มน้ำเงยหน้าก่อนเอ่ยเสียงแ่ “ที่แท้ก็เื่นี้นี่เอง ท่านพ่อใจเย็นก่อนนะเ้าคะองค์หญิงใหญ่เป็พระญาติของฮ่องเต้นางย่อมไม่ปล่อยให้ค่ารักษาคุณชายเย่ค้างคาแน่นอน หากสมบัติสองหีบไม่พอเช่นนั้นลูกจะไปขอจากองค์หญิงใหญ่เพิ่ม แต่เทียบยานี้จำเป็ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้ถ้าเช่นนั้นท่านพ่อโปรดให้อนุเปิดคลังสมบัติชั่วคราวเพื่อนำเงินไปซื้อยาให้ครบถ้วนก่อนเถิดเ้าค่ะ”
“เหลวไหล!”
ฉู่ไฉเหลียงยกมือหมายจะฟาดฉู่จวินหลันแต่พอนึกได้ว่าหากเผลอทำใบหน้านางบวมวันพรุ่งนี้ถูกองค์หญิงใหญ่ซักถามขึ้นมาจะไม่แย่ยิ่งกว่าหรือเขาจึงได้แต่เดินวกไปวนมาด้วยความโกรธ ก่อนจะหยุดชะงักแล้วหันขวับมาจ้องนางเขม็ง
ฉู่จวินหลันยังคงยืนอยู่ตรงนั้นท่าทีอ่อนโยนถ่อมตนไม่เปลี่ยนแปลง
เขาถึงบางอ้อในทันทีที่แท้ทุกอย่างล้วนอยู่ในกำมือฉู่จวินหลัน!ที่นางตอบตกลงอย่างง่ายดายนั้นหาใช่ว่าจะยอมเสียสมบัติแต่แท้จริงแล้วเป็การปักหนามนิ่มๆ ใส่เขา!
นางกำลังเตือนเขาหากเขากล้าขนสมบัติไป นางก็กล้าทำให้ตระกูลฉู่ล่มจม!
“หลันเจี่ยร์เ้าช่างเป็เด็กเฉลียวฉลาดจริงๆ” ฉู่ไฉเหลียงระงับโทสะลงจนหัวเราะออกมา “เด็กๆ!ไปบอกอนุหวังให้นำของทั้งหมดส่งกลับมาให้คุณหนูสาม”
ลวี่หลัวกับลวี่ถีที่ยืนเฝ้าอยู่ถึงกับตะลึงงันโชคดีที่ไช่มามาตอบสนองไว รีบส่งสายตาให้สะใภ้หลิวซุ่นเป่านางรีบรับคำแล้ววิ่งตรงไปยังเรือนอวี้ชิงทันที
“ท่านพ่อลูกยังเด็ก ไม่เคยดูแลเรือน อีกทั้งยังต้องยุ่งกับการรักษาคุณชายเย่ให้อนุหวังดูแลของพวกนี้จะดีกว่า หากลูก้าสิ่งใดก็ให้อนุหวังเป็ผู้จัดหามาเช่นนี้สะดวกกว่าไม่ใช่หรือเ้าคะ”
นางถึงขั้นกล้าย้อนคำที่เขาเคยพูดเลยหรือ!
“ช่างเถิดพวกเราไม่รู้เื่สมุนไพรพวกนี้หรอก รากโสมป่าร้อยปีอะไรนั่นไม่รู้ว่ามันร้อยปีจริงหรือไม่อีกทั้งจะรู้ได้อย่างไรว่าบัวหิมะตะวันตกเป็ของจริงจากแดนตะวันตก นี่ก็มีเ้าคนเดียวเท่านั้นที่พอจะดูออกได้”คำพูดนี้แฝงนัยว่าฉู่จวินหลันใช้เล่ห์เหลี่ยมพูดสมุนไพรที่ราคาสูงเกินควร
ฉู่จวินหลันเห็นท่าทีของเขาเริ่มอ่อนลงก็ฉวยโอกาสยอมถอยเช่นกัน “ในเมื่อท่านพ่อว่าเช่นนั้น ลูกย่อมยอมลำบากเพียงแต่สมบัติมากมายเช่นนี้ยั่วใจผู้คน หากเกิดสูญหายขึ้นมาเกรงว่าทั้งตระกูลฉู่หรือแม้แต่องค์หญิงใหญ่ก็จะไม่อาจอธิบายได้”
ฉู่ไฉเหลียงลูบเคราพลางพยักหน้า“ย่อมเป็เช่นนั้น พ่อจะสั่งให้คนคอยระวังให้มาก”
ไม่นาน อนุหวังฉู่เมิ่งอิ๋ง และฉู่หวาจางก็เดินนำสาวใช้เข้ามาอย่างรีบร้อน
พอเข้ามาในห้องอนุหวังก็เอ่ยทันที “นายท่านจะให้ของพวกนั้น…”
14K
