แก้วตาดวงใจมาเฟีย
ตอนที่8
เป็ห่วง
โกดังนอกเมือง
"สวัสดีครับนาย"ลูกน้องคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อยให้กับเ้าสมุทรที่เดินเข้ามาภายในโกดัง
"อืม"เ้าสมุทรรับคำในลำคอก่อนจะเดินผ่านหน้าลูกน้องเข้าไปในห้องทำงาน
"ทำไมมาเร็วจังวะไหนมึงบอกว่าวันนี้เข้าไปบ้านใหญ่มาไง?"สีครามเอ่ยถามทันทีที่เ้าสมุทรเดินเข้ามาในห้อง
"..."เ้าสมุทรไม่ตอบและไปนั่งลงที่โซฟาอีกตัว
"ทำไมต้องเป็กูตลอดที่เวลากูถามเหี้ยอะไรไม่เคยจะได้คำตอบจากมัน"สีครามหันไปพูดกับสิบทิศที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกฝั่งหนึ่ง
"หึ"สิบทิศได้แต่ขำอยู่ในลำคอพร้อมกับสายหน้าไปมาก่อนจะหยิบแก้วขึ้นมาชงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้วยื่นให้กับเ้าสมุทร
"ขอบใจ"เ้าสมุทรรับแก้วมาจากสิบทิศก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มเล็กน้อย
"เออไอ้เ้าสมุทรกูจะถามอะไรมึงหน่อย"สีครามถามขึ้น
"..."เ้าสมุทรไม่ตอบแต่เลิกคิ้วขึ้นเป็เชิงถาม
"ทำไมมึงถึงปล่อยตัวผู้กองอภิชัยไปวะ?"ผู้กองอภิชัยคือตำรวจที่เข้ามาค้นท่าเรือของสิบทิศเมื่อหลายวันก่อน
"นั่นดิกูก็อยากรู้"สิบทิศพูดขึ้นเพราะปกติเ้าสมุทรไม่เคยปล่อยผ่านใครไปเลยสักคนที่มาวุ่นวายกับธุรกิจพวกเขา
"เสียเวลาจัดการเรามัวแต่จัดการพวกเล็กๆน้อยๆก็เท่านั้นรอจัดการตัวการใหญ่มันเลยทีเดียวเลยดีกว่า"เ้าสมุทรบอก
"เออมันก็จริงเรารอรวบหัวหน้ามันเลยทีเดียวจะดีกว่าถึงเราจัดการพวกลูกกระจ๊อกมันไปมันก็หาคนส่งมาใหม่อยู่ดี"สิบทิศบอกเเละเห็นด้วยกับที่เ้าสมุทรพูด
"เออก็จริง"สีครามพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ขออนุญาตครับ"เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับเสียงของโชนลูกน้องคนสนิทของสิบทิศที่เดินเข้ามาภายในห้อง
"นายครับคุณซีโน่มาแล้วครับ"โชนบอกกับสิบทิศซีโน่คือลูกค้าคนสำคัญของพวกเขาทั้งสามคนและวันนี้ซีโน่มารับสินค้าที่โกดังด้วยตนเองพวกเขาเลยต้องมาต้อนรับด้วยตัวเอง
"อืม...มึงออกไปรอข้างนอกก่อนเดี๋ยวกูตามไปออกไป"สิบทิศรับคำในลำคอก่อนจะบอกให้โชนออกไปรอข้างนอก
"ครับนาย"โชนค้อมศีรษะให้ทั้งสามคนเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
"มึงจะออกไปด้วยไหมไอ้คราม?"สิบทิศเอ่ยถาม
"ไม่ พวกมึงไปกันเลย"สีครามบอกก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มแอลกฮอล์ขึ้นมาดื่มจนหมดแก้ว
"อืมโอเคถ้างั้นเราก็รีบออกไปกันเดี๋ยวซีโน่รอนาน"สิบทิศหันไปพูดกับเ้าสมุทร
"อืม"เ้าสมุทรพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตามสิบทิศไปส่วนสีครามได้แต่นั่งมองเพื่อนทั้งสองคนเดินออกไปก็ละสายตากับมาก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มแอลกฮอล์ขึ้นมาดื่ม
บ้านโชติกิตติจากร
ลูกแก้วเดินถือโทรศัพท์มือถือเดินวนไปมาอยู่ภายในห้องนอนของตัวเองเธออยากจะโทรหาเ้าสมุทรมากเพราะวันนี้เธอยังไม่ได้โทรคุยกับเ้าสมุทรเลยแต่นี่มันก็ดึกมากแล้วเ้าสมุทรก็คงจะนอนแล้วมั่ง ลูกแก้วเธอมักจะโทรคุยกับเ้าสมุทรแทบจะทุกวันไม่โทรก็จะพิมพ์ไลน์คุยกันแต่วันนี้เธอมัวแต่ยุ่งๆก็เลยไม่ได้แตะโทรศัพท์เลยเ้าสมุทรก็คงจะยุ่งเช่นกันเพราะไม่มีสายเรียกเข้าหรือไลน์จากเ้าสมุทรเลย
"จะโทรหรือไม่โทรดีหรือจะไลน์ไปดี"ลูกแก้วพูดกับตัวเองก่อนจะล้มตัวลงนอนกับที่นอนพร้อมกับถือโทรศัพท์ไว้ในมือและค่อยๆหลับตาลงช้าๆ
ครืดด~ ครืดด~
เสียงโทรศัพท์มือถือของลูกแก้วดังขึ้นเธอรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วมองไปที่โทรศัพท์ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ารายชื่อที่โทรเข้ามาเป็ของเ้าสมุทร
พี่เ้าสมุทร
ลูกแก้ว : "ฮัลโหลค่ะพี่เ้าสมุทร"
(เ้าสมุทร : "ทำอะไรอยู่ทำไมถึงยังไม่นอน?")
ลูกแก้ว : "พี่เ้าสมุทรรู้ได้อย่างไงคะว่าลูกแก้วยังไม่นอน?"ลูกแก้วถามพร้อมดันตัวเองไปนั่งพิงที่หัวเตียงแล้วหยิบหมอนมาวางไว้บนตัก
(เ้าสมุทร : "ไฟห้องเธอยังเปิดอยู่")
ลูกแก้ว : "ฟะ...ไฟห้องลูกแก้วเหรอคะแล้วพี่เ้าสมุทรรู้ได้อย่างไงอย่าบอกนะ"ลูกแก้วพูดเสร็จก็รีบลุกจากที่นอนและรีบเดินไปเปิดหน้าต่างห้องดูก่อนจะเห็นว่าPorsche panamera 4 e-hybrid สีขาวที่คุ้นเคยของเ้าสมุทรจอดอยู่ข้างๆบ้านของเธอ
ลูกแก้ว : "พี่เ้าสมุทรมาทำอะไรแถวนี้คะ?"ลูกแก้วถามขึ้นเธอไม่แน่ใจว่าที่เ้าสมุทรมาจอดรถข้างๆบ้านเธอเพราะอะไรหรือแค่ผ่านมาหรือตั้งใจมาหาเธอเหรอ?
(เ้าสมุทร : "มาหาเธอ")
ลูกแก้ว : "มะ...มาหาลูกแก้วเหรอคะ?"
ตึกตึกตึก
เสียงหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นระรัวจนมันแทบจะทะลุออกมาเพราะเพียงคำว่ามาหาเธอ
(เ้าสมุทร : "ลงมาหาพี่หน่อยที่รถ")
ลูกแก้ว : "ตอนนี้เลยเหรอคะ?"ลูกแก้วขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยดึกขนาดนี้ทำไมต้องให้เธอลงไปหาด้วย
(เ้าสมุทร : "พี่ให้เวลาห้านาที")เ้าสมุทรบอกเสร็จก็กดวางสายจากลูกแก้วทันที
"ฮัลโหลพี่เ้าสมุทรคะฮัลโหลอ้าวกดวางไปแล้วมีอะไรหรือเปล่านะ"ลูกแก้วพึมพำอยู่คนเดียวก่อนที่จะรีบเดินออกจากห้องไปหาเ้าสมุทรที่รออยู่ข้างนอกบ้านของเธอ
"เชิญครับคุณลูกแก้ว"เสียงของปกป้องเอ่ยบอกพร้อมกับเปิดประตูรถที่ด้านหลังให้กับลูกแก้วในขณะที่เธอเดินมาถึงรถ
"ขอบคุณค่ะพี่ปกป้อง"ลูกแก้วบอกก่อนเดินขึ้นไปนั่งบนรถที่เ้าสมุทรกำลังนั่งรออยู่
"พี่เ้าสมุทรให้ลูกแก้วลงมาหาทำไมเหรอ?"ลูกแก้วเอ่ยถามพร้อมกับรอบมองใบหน้าคมคายของเ้าสมุทรขนาดไฟสลัวๆจากถนนด้านนอกส่องแค่ผ่านๆเข้ามาเพียงนิดเดียวแต่ก็ยังเห็นถึงความหล่อของเ้าสมุทรได้อย่างชัดเจนไม่แปลกเลยที่มีผู้หญิงหลายๆคนอยากจะได้ใกล้ชิดกับเ้าสมุทรเพราะตัวเธอเองก็เป็หนึ่งในนั้นที่อยากจะใกล้ชิดกับเขาเหมือนกัน
"จะมองพี่อีกนานไหม?"
"..."ลูกแก้วสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อรู้ว่าคงเผลอจ้องมองเ้าสมุทรนานไป
"เออ...แล้วสรุปพี่เ้าสมุทรมีอะไรจะคุยกับลูกแก้วหรือเปล่าคะ?"
"มีเื่อะไรจะบอกพี่ไหม?"เ้าสมุทรถามพร้อมกับมองหน้าของลูกแก้ว
"เื่อะไรเหรอคะ?"ลูกแก้วขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยว่าเธอมีเื่อะไรที่ต้องบอกเ้าสมุทรอย่างงั้นเหรอ
"ตอนเย็นรถโดนชนทำไมไม่บอกพี่?"เ้าสมุทรบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจพร้อมกับสายตาที่ดุดันทำไมเกิดเื่ใหญ่ขนาดนี้เธอถึงไม่บอกเขา
"อะ...เออลูกแก้วขอโทษค่ะลูกแก้วคิดว่ามันไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรแล้วลูกแก้วก็ไม่ได้เป็อะไรด้วย"ลูกแก้วตอบพร้อมก้มหน้าลงเมื่อเห็นสายตาของเ้าสมุทรที่มองมาเขาคงจะโกรธเธอแล้วแน่ๆเพราะั้แ่เด็กๆเวลาที่เ้าสมุทรโกรธเธอก็มักจะส่งสายตาดุๆมองมาที่เธอเป็เชิงว่าเขากำลังโกรธเธออยู่ แล้วเ้าสมุทรรู้เื่นี้ได้อย่างไงกันหรือแม่ของเธอโทรไปเล่าให้คุณป้าทอรุ้งฟังแล้วป้าทอรุ้งก็คงจะเล่าให้เ้าสมุทรฟังต่อล่ะมั่ง
"ทุกเื่ของเธอเป็เื่ใหญ่สำหรับพี่อย่าคิดเองเออเองมีอะไรให้บอกถ้าเธอเกิดเป็อะไรไปพี่จะทำอย่างไง?"เ้าสมุทรบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อเห็นว่าลูกแก้วเอาแต่นั่งก้มหน้า
"..."ลูกแก้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเ้าสมุทรเธอเห็นแววตาที่เ้าสมุทรมองมามันแสดงถึงความเป็ห่วงเป็ใยออกมา
"ลูกแก้วขอโทษค่ะวันหลังลูกแก้วจะบอกกับพี่เ้าสมุทรทุกเื่เลย"
"เธอรู้ใช่ไหมว่าพี่เป็ห่วงเธอมากแค่ไหน?"เ้าสมุทรถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"..."ลูกแก้วพยักหน้างึกๆเธอรู้ว่าเ้าสมุทรเป็ห่วงมากแค่ไหนเพราะเธอเป็น้องสาวของเขานี่คิดเองก็จี๊ดเองสะงั้น
"ถ้ารู้ก็อย่าทำแบบนี้อีกมีอะไรต้องบอกต้องโทรหาพี่ต้องรีบบอกพี่"
"ค่ะลูกแก้วเข้าใจแล้ว"เ้าสมุทรมองใบหน้าหวานที่ไร้การเติมแต่งของลูกแก้วพร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาขึ้นทัดหูให้กับลูกแก้วสายตาทั้งสองคนประสานกันก่อนที่จะเป็ลูกแก้วเองที่ก้มหน้าหลบลงไป หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นเเรงจนจะทะลุออกมาอยู่แล้วเธอเม้นริมฝีปากเข้าหากันมือบางบีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า สายตาเขามันทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าว
"พี่อยากกินข้าวผัดกุ้งใส่กุนเชียงไข่ดาวไม่สุขฝีมือเธอ"
"คะ?"ลูกแก้วเงยหน้าขึ้นมามองเ้าสมุทรด้วยความงุนงงอยู่ดีๆก็บอกอยากกินข้าวผัดกุ้งตอนนี้เหรอ
"พรุ่งนี้เธอไม่มีเรียนใช่ไหม?"
"ค่ะพรุ่งนี้ลูกแก้วหยุดตอนเช้าแม่จะพาไปทำบุญค่ะ"
"ถ้างั้นพรุ่งนี้ตอนกลางวันทำข้าวผัดกุ้งไปให้พี่กินที่โรงพยาบาลได้ไหมไม่ได้กินนานแล้ว"
"ถ้าพี่เ้าสมุทรอยากทานพรุ่งนี้ตอนกลางวันลูกแก้วจะทำไปให้ก็ได้ค่ะลูกแก้วจะทำให้สุดฝีมือเลย"ลูกแก้วบอกพร้อมกับยิ้มออกมา
"ได้พรุ่งนี้พี่จะรอข้าวผัดกุ้งของเธอ นี่ก็ดึกมากแล้วเธอขึ้นไปนอนเถอะ"
"ค่ะถ้างั้นคืนนี้ฝันดีนะคะพี่เ้าสมุทร"
"ฝันดี"ลูกแก้วพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มไปให้กับเ้าสมุทรก่อนจะเปิดประตูรถและเดินเข้าบ้านไป
"กลับบ้านเลย"เ้าสมุทรเอ่ยบอกกับปกป้องเมื่อเห็นลูกแก้วเดินเข้าไปในบ้านเรียบร้อยแล้ว
"ครับนาย"ปกป้องพยักหน้ารับก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านของลูกแก้วทันที
วันต่อมา
"ลูกแก้วทำอะไรอยู่ลูก?"กนกเอ่ยถามบุตรสาวคนเล็กที่กำลังทำอะไรก็ไม่รู้ดูวุ่นวายมากอยู่ในห้องครัวั้แ่หลังจากกลับมาจากทำบุญที่วัดมาเมื่อเช้า
"ลูกแก้วทำข้าวผัดกุ้งไปให้พี่เ้าสมุทรค่ะพี่เ้าสมุทรบอกอยากทาน"ลูกแก้วบอกพร้อมกับกำลังจัดข้าวผัดกุ้งใส่กล่องทั้งสี่กล่องแล้วก็นำไปใส่ในถุงผ้าด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุข
"งั้นเหรอจ๊ะ"กนกมองหน้าลูกสาวคนเล็กด้วยรอยยิ้ม
"ค่ะ..ลูกแก้วทำเผื่อพ่อกับแม่ไว้แล้วนะคะ"ลูกแก้วพยักหน้าก่อนจะเอ่ยบอกกับแม่ของเธอ ลูกแก้วเธอทำข้าวผัดกุ้งไว้เผื่อให้พ่อกับแม่เพราะพี่ชายและพี่สาวของเธอออกไปทำงานกันั้แ่เช้าแล้ว
"ขอบใจจ้ะลูก"กนกพูดพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ลูกสาวคนเล็ก
"ถ้างั้นลูกแก้วไปก่อนนะคะแม่ลูกแก้วยืมรถที่บ้านไปนะคะแม่"ลูกแก้วพูดเสร็จก็รีบถือถุงผ้าออกไปทันที
"ขับรถระวังๆด้วยนะลูก"กนกะโบอกและยืนมองลูกสาวคนเล็กเดินออกไปเธอรู้ว่าลูกสาวของเธอรู้สึกอย่างไงกับเ้าสมุทรและถ้าเธอดูไม่ผิดเ้าสมุทรก็คงคิดไม่ต่างกันกับลูกสาวของเธอถ้าเป็แบบนั้นเธอก็ดีใจมากที่ลูกสาวคนเล็กจะได้เจอคนดีๆอย่างเ้าสมุทรมาดูแลในอนาคต
707
