แสงระยิบระยับจากศิลาดารารายบนเพดานถ้ำ สะท้อนลงบนหน้าต่างกระจกบานั์ของคฤหาสน์หินผาอันโอ่อ่า คฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของเขตชนชั้นสูง เป็ที่พำนักของ ‘ครอส’ หนึ่งใน 4 าาไร้มงกุฎผู้กุมอำนาจอันยิ่งใหญ่
คำว่า 4 าาไร้มงกุฎ คือกลุ่มคนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองไร้ตะวัน ประกอบไปด้วย "ครอส" าาแห่ง 108 ขุนพลผู้มีกองกำลังกล้าตาย, "เพกรีช" าาศรเทวะผู้มีพลังโจมตีระยะไกลอันน่ากลัว, "เพลิงกัลป์" าามอดไหม้ผู้ใช้มหาเวทไฟ และ "ธรุช" าาแห่งความมั่งคั่งผู้ควบคุมเส้นทางการเงินทั้งหมด
คืนนี้ครอสกำลังนั่งดื่มเหล้าองุ่นราคาแพงอยู่ในห้องโถงกว้างขวาง เขามั่นใจในระบบป้องกันของตนเองอย่างที่สุด รอบคฤหาสน์มีทหารยามฝีมือดีนับร้อยนาย มีค่ายกลเวทมนตร์ตรวจจับสิ่งมีชีวิตติดตั้งไว้ทุกตารางนิ้ว
ฟุ่บ!
เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนผ่านหน้าต่างชั้นบนไปอย่างเงียบเชียบ พิรุณใช้ทักษะเร้นกายขั้นสูงสุดในการลอบเข้ามา ร่างกายผิวสีทองแดงของเขาแนบชิดไปกับเงามืดใต้ตึก ขยับตัวในจังหวะที่ค่ายกลเวทมนตร์หมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ทหารยามคนแล้วคนเล่าเดินผ่านเขาไปโดยไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายพลังแม้แต่น้อย พิรุณไร้ความรู้สึก ไร้จิตสังหาร จนเปรียบเสมือนก้อนหินก้อนหนึ่งในปราสาท
พิรุณผลักประตูบานั์เข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของครอสอย่างแ่เบา ครอสผู้เป็ยอดฝีมือพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาร้องเตือน เขาหันควับกลับมาทันที ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มชุดดำยืนอยู่
“ใครน่ะ! บังอาจนัก!”
ครอสแผดเสียงก้อง พร้อมปลดปล่อยพลังปราณป้องกันขั้นสูงสุด พลังปราณสีทองหนาแน่นะเิออกจากร่าง ควบแน่นกลายเป็โล่เหล็กกล้าและเกราะทองคำหนาหลายนิ้วครอบคลุมทั่วร่างกายของเขา
แต่ครอสรู้ดีว่าผู้ที่ลอบเข้ามาถึงห้องนอนของเขาได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา เขากระแทกเท้าลงบนพื้นหินผาจนแตกละเอียด ปากเรียกอาวุธคู่กาย "ทวนศึกร้อยภักดี" ทวนเหล็กกล้าเล่มั์พุ่งทะลุมาจากแท่นวางอาวุธเข้าสู่มือของเขาในพริบตา!
"ตายซะ!" ครอสคำราม สองมือควงทวนั์จนเกิดเป็พายุหมุนสีทอง พลังปราณอันหนักหน่วงบดขยี้เตียงนอนและเครื่องเรือนรอบข้างจนกลายเป็ผุยผง ก่อนจะแทงพุ่งตรงเข้าใส่ยอดอกของพิรุณด้วยความเร็วที่ฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงะเิ ตูม! ตูม! ตูม!
พิรุณไม่เอ่ยวาจาตอบรับ ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท ชายหนุ่มขยับข้อมือขวาอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง ชักกระบี่สั้นเล่มบางออกจากฝัก ทันทีที่ตัวกระบี่ััอากาศ ออกซิเจนรอบตัวพลันเดือดพล่านด้วยพลัง ‘ปราณดาบไร้ลักษณ์’ พลังพิเศษที่ติดตัวเขามาั้แ่กำเนิด มันคือปราณดาบที่คมกริบเกินกว่ากฎเกณฑ์ธรรมชาติ คมจนสามารถตัดผ่านมิติและตัดได้ทุกสรรพสิ่งในโลก ไม่ว่าจะเป็เหล็กกล้า คาถาเวทมนตร์ หรือพลังปราณ
เคร้ง!!
เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นจนกระจกบานั์ของคฤหาสน์ร้าวเป็เสี่ยงๆ พิรุณไม่ได้ใช้แรงปะทะ แต่เขาเบี่ยงตัวหลบปลายทวนอย่างฉิวเฉียด พร้อมกับตวัดกระบี่สั้นตัดเข้าที่ตัวด้ามทวนเหล็กกล้า คมปราณที่มองไม่เห็นกรีดผ่านเนื้อเหล็กหนาจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ
"อะไรกัน?!" ครอสเบิกตากว้างเมื่อพบว่าทวนศึกระดับสมบัติฟ้าของเขาถูกฟันจนเนื้อเหล็กแหว่งเว้าไปเกือบครึ่งในการปะทะเพียงครั้งเดียว
ครอสไม่ยอมเพลี่ยงพล้ำ เขาตวาดก้องกระตุ้นพลังขุนพล ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนเกราะทองคำส่องแสงเรืองรองทวีคูณ เขาวาดทวนเป็วงกลม สร้างคลื่นพลังปราณสีทองนับร้อยสายพุ่งกระจายออกไปทั่วห้องเพื่อปิดทางหนีของพิรุณ "ค่ายกลทวนร้อยขุนพล!"
คลื่นพลังสีทองกดทับจนอากาศหนักอึ้ง แต่พิรุณกลับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเยือกเย็น ร่างกายผิวสีทองแดงของเขาพลิ้วไหวราวกับสายน้ำสายหนึ่งท่ามกลางห่าฝนพลังปราณ ทุกครั้งที่เขาตวัดข้อมือ คลื่นพลังสีทองของครอสจะขาดสะบั้นและสลายหายไปในความว่างเปล่าอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยอำนาจของปราณดาบไร้ลักษณ์
พิรุณพุ่งตัวประชิดร่างของครอสในเสี้ยววินาที ครอสััได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา เขาเค้นพลังเฮือกสุดท้าย สร้างโล่ปราณทองคำซ้อนกันถึงเก้าชั้นเบื้องหน้า "เกราะของข้าไร้พ่าย! ไม่มีสิ่งใดทำลายได้!"
ฉับ!
ไม่มีเสียงะเิอันยิ่งใหญ่ มีเพียงเสียงฉีกขาดแ่เบา เกราะปราณทองคำที่แกร่งกล้าดังภูผา ทั้งเก้าชั้นกลับขาดสะบั้นลงอย่างง่ายดายราวกับแผ่นกระดาษบางๆ คมปราณดาบไร้ลักษณ์แล่นผ่านลำคอของครอสไปในพริบตา ศีรษะของาาแห่ง 108 ขุนพลหลุดออกจากบ่าตกลงสู่พื้น เืสีแดงฉานสาดกระเซ็นดั่งห่าฝนตกลงบนพื้นพรมสีขาวสะอาด พิรุณเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างเยือกเย็น ภารกิจแรกสำเร็จลงหลังจากผ่านการต่อสู้อันดุเดือด
ทว่า... ในขณะที่พิรุณกำลังจะหันหลังกลับ ความเงียบสงัดในห้องกลับถูกทำลายด้วยเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังมาจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้องโถง
แปะ... แปะ... แปะ...
“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก สมแล้วที่เป็มือดีที่สุดขององค์กรทมิฬ”
ชายชุดหรูหราลายปักดิ้นทองก้าวออกมาจากกรงเล็บแห่งความมืด ในมือของเขาถือคันธนูสีทองลวดลายโบราณอันงดงาม แผ่กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เขาคือ ‘เพกรีช’ าาศรเทวะ ผู้ว่าจ้างภารกิจลับในครั้งนี้!
พิรุณเบิกตากว้างเล็กน้อย สัญชาตญาณนักฆ่าในร่างร้องเตือนถึงอันตรายขั้นสุดยอดที่กำลังจะมาถึง
“ท่านมาทำอะไรที่นี่ เพกรีช ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว” พิรุณถามเสียงเรียบ มือขวากลับไปแตะที่ด้ามกระบี่อีกครั้ง
“ข้าก็มาปิดปากเ้าอย่างไรเล่า เ้านักฆ่าโง่” เพกรีชยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความโลภแฝงความอำมหิต “ข้าใช้เ้าล้มครอสเพื่อทำลายกองกำลัง 108 ขุนพล และในเวลานี้ ทหารส่วนตัวของข้าพร้อมยอดฝีมือก็กำลังเข้าถล่มรังขององค์กรทมิฬจนย่อยยับไปแล้ว เมื่อไม่มีครอส และไม่มีองค์กรนักฆ่าคอยขัดขวาง เมืองไร้ตะวันแห่งนี้ก็จะตกเป็ของข้าแต่เพียงผู้เดียว!”
ลูกศรแสงเวทมนตร์นับร้อยพุ่งออกมาจากความว่างเปล่ารอบตัวเพกรีช คันธนูสีทองถูกน้อมสายจนสุด กลิ่นอายสังหารรุนแรงดั่งพายุหมุน พุ่งตรงเข้าใส่พิรุณหมายเอาชีวิตล้างบางทุกสิ่งเพื่อขึ้นเป็ใหญ่สูงสุดในมหานครแห่งนี้!
3K
