ตอนที่ 16 ปล้นบ้าน
เื่ที่ตู้ฉาเคยทำไว้มากมายชีเยวี่ยจำได้ไม่ลืมแม้แต่น้อย
ความรู้สึกนี้หากไม่ได้ระบายออกมาเธอคงไม่สบายใจเป็แน่
ชีเยวี่ยไม่ได้เปลี่ยนกลับไปแต่งตัวแบบเดิมยังคงแต่งกายเป็หญิงวัยกลางคนมุ่งหน้าไปที่ตรอกฉางชิงซึ่งเป็ที่อยู่ของครอบครัวจวง
เดิมทีบริเวณตรอกฉางชิงแห่งนี้ล้วนเป็ทรัพย์สินของครอบครัวจวง
บรรพบุรุษของตระกูลจวงเป็คนมองการณ์ไกลเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่น่าไว้ใจ จึงได้บริจาคทรัพย์สินเกือบทั้งหมดไปเหลือไว้เพียงบ้านขนาดกลาง ไม่ใหญ่ไม่เล็กไว้ที่หนึ่ง
ด้วยผลงานการบริจาคตระกูลจวงจึงสามารถรักษาบ้านที่เหลืออยู่ได้อีกทั้งรัฐบาลยังมอบสิทธิ์ในการรับคนงานให้กับครอบครัวจวงถึงสองคน
มีสิทธิ์ในการรับคนงานถึงสองคนแถมยังมีบ้านเป็ของตัวเองอีก ครอบครัวจวงจึงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ถ้าจะมีสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบอยู่บ้างก็คงจะเป็เื่ที่ย่าเฒ่าย่าจวงล้มป่วยนอนเป็อัมพาตอยู่บนเตียงมานานกว่าสิบปี
ยิ่งไปกว่านั้นโรคของย่าเฒ่าจวงยังเป็โรคทางพันธุกรรม
โรคของย่าเฒ่าจวงได้ถ่ายทอดทางพันธุกรรมไปสู่ลูกชายของเธอซึ่งก็คือพ่อของจวงเหวินหลิน
ในตอนนี้พ่อของจวงเหวินหลินนั้นเป็อัมพาตไปแล้วแต่ตู้ฉากลับปกปิดข่าวเื่นี้ไว้ คนนอกจึงคิดว่าเขาแค่ป่วย
หลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใครอิจฉาริษยาคิดอยากจะยึดครองบ้านของตระกูลจวงไปทว่าตระกูลจวงนั้นมีคนคอยหนุนหลังคุ้มครองอยู่จึงผ่าน่เวลาที่ยากลำบากมาได้อย่างราบรื่น
ในชาติที่แล้ว ่ต้นทศวรรษ 80รัฐบาลได้คืนทรัพย์สินบางส่วนให้กับครอบครัวจวงชีวิตความเป็อยู่ของครอบครัวจวงจึงดียิ่งขึ้นไปอีก
ขณะที่เดินอยู่ในตรอกซอยที่คุ้นเคยชีเยวี่ยรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน
ในชาติที่แล้วเธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ถึงแปดปี แต่กลับถูกตู้ฉากดขี่กักขังไว้จนดิ้นไปไหนไม่ได้
เพื่อเลี่ยงไม่ให้ชีเยวี่ยติดต่อกับคนภายนอกมากเกินไปและล่วงรู้เื่ของจวงเหวินหลิน ตู้ฉาจึงห้ามไม่ให้เธอพูดคุยกับคนอื่น
ตู้ฉาบอกว่า ตอนที่จวงเหวินหลินไม่อยู่ให้เธออยู่บ้านเฉยๆ อย่าไปยุ่งกับใคร จะได้ไม่มีใครนินทาลับหลัง
ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไปเธอในชาติที่แล้วช่างโง่เขลาเสียจริง หากเธอรู้จักคิดให้มากขึ้นอีกนิดเธอก็คงไม่ถูกครอบครัวจวงเอาเปรียบแบบนี้
ชาตินี้เธอจะไม่ยอมก้าวไปสู่เส้นทางเดิมอีกเป็ครั้งที่สองและจะต้องทำให้ครอบครัวจวงและตู้ฉาต้องได้รับบทเรียนอันสาสม!
ดังนั้นชีเยวี่ยจึงตัดสินใจที่จะขโมยทรัพย์สินของไอ้สารเลวนั่น
ขณะที่ลู่จิ่งิเดินออกมาจากตรอกฉางชิงเขาก็พบกับชีเยวี่ย
ชีเยวี่ยในตอนนี้ปรากฏตัวในคราบของหญิงวัยกลางคนแต่ลู่จิ่งิก็ยังรู้สึกคุ้นเคย
เขาหยุดเดิน แล้วจ้องมองอย่างพิจารณาก่อนจะแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รู้จักเธอ
ลู่จิ่งิมองหญิงสาวที่ไม่ได้ปรายตาสนใจเขาเลยแม้แต่น้อยก่อนจะส่ายหัวยิ้มอ่อนกับตนเองอย่างจนใจ
เขาคงจะหลงใหลเธอจนเสียสติไปแล้วกระมังทำไมถึงได้รู้สึกว่าผู้หญิงทุกคนที่พบเจอคือหานชีเยวี่ยไปหมด?
ทั้งๆ ที่ทั้งสองคนต่างกันราวฟ้ากับเหวแท้ๆ
หานชีเยวี่ยกำลังครุ่นคิดเื่บางอย่างจึงไม่ทันสังเกตเห็นลู่จิ่งิที่ยืนตัวสูงโย่งอยู่ใกล้กับเธอในใจเธอมัวแต่คิดวางแผนว่าจะขโมยทรัพย์สินของตระกูลจวงออกมาอย่างไม่มีพิรุธได้อย่างไร
ต่อให้เธอจะรังเกียจจนไม่อยากใช้เองแต่ก็จะไม่ยอมเสียเปรียบให้กับครอบครัวจวงเด็ดขาด
ในชาติที่แล้ว เธอเป็เพียงิญญาการจะขนทรัพย์สินของตระกูลจวงจึงไม่มีใครพบเห็น
แต่ตอนนี้เธอเป็มนุษย์มีชีวิตและร่างกายคาดว่าแค่เดินเข้าประตูบ้านตระกูลจวงไปก็คงถูกจับได้แล้ว
แม้จะเป็เื่ยากแต่หานชีเยวี่ยไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ
สองแม่ลูกบ้านจวงนั่นกล้ารังแกดูถูกเยาะเย้ยเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ต้องเตรียมใจที่จะสูญเสียทรัพย์สินบ้างล่ะ!
ขณะที่ชีเยวี่ยกำลังคิดหาวิธีลงมือก็เห็นจวงเหวินหลินเดินออกมา เธอจึงรีบซ่อนตัว
หลังจากรอจนกระทั่งจวงเหวินหลินเดินไปไกลแล้วชีเยวี่ยก็เห็นตู้ฉาแอบเปิดประตูออกมา มองซ้ายทีขวาทีอย่างระแวดระวัง
มีบางอย่างผิดปกติแน่นอนว่าต้องมีเื่ไม่ชอบมาพากลเป็แน่
ชีเยวี่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่เธอก็ไม่สามารถตามไปดูได้
เธอจึงอาศัยมุมอับสายตาเป็ที่กำบังซ่อนตัวไว้คอยลอบมองตู้ฉาปิดประตู แล้วรีบเดินออกไปจากตรอกอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นรอยแผลบนใบหน้าของตู้ฉาชีเยวี่ยก็อดหัวเราะไม่ได้ แผลยังไม่หายดีเลย แต่ตู้ฉาก็รีบออกไปข้างนอกแล้ว
ไม่ใช่ว่ารักศักดิ์ศรีเป็ที่สุดหรอกหรือ?
ไม่สนใจเื่หน้าตาแล้ว?
ทันใดนั้น ชีเยวี่ยก็นึกขึ้นได้หรือว่าตู้ฉากำลังวางแผนทำเื่สกปรกชั่วร้ายอีกแล้วหรือ?
หึ ไม่ว่าตู้ฉาจะวางแผนอะไรเธอจะตัดไฟเสียต้นลมก่อน!
ตู้ฉาและจวงเหวินหลินออกตามกันไปทีละคนนี่มันโอกาสทองที่ฟ้าประทานให้ชัดๆ
ตระกูลจวงมีสมาชิกในครอบครัวไม่น้อยแต่พี่สาวทั้งสามคนของจวงเหวินหลินล้วนแต่งออกไปหมดแล้ว
ในชาติที่แล้วหลังจากที่เธอแต่งเข้าบ้านตระกูลจวง ลูกสาวทั้งสามของตระกูลจวงก็พาลูกๆของตัวเองกลับมาให้เธอดูแล
ตอนนี้ นอกจากคนป่วยเป็อัมพาตสองคนแล้วที่บ้านตระกูลจวงก็น่าจะไม่มีใครแล้ว
หลังจากที่มั่นใจว่าตู้ฉาเดินไปไกลแล้วหานชีเยวี่ยเดินต่อไปอีกไม่ไกล ก็เห็นประตูบานเล็กๆ บานหนึ่ง
นี่คือประตูหลังบ้านของตระกูลจวงเป็ประตูขนาดเล็ก แต่ไม่ได้ล็อคกุญแจ สามารถเปิดออกได้จากด้านนอก
ชีเยวี่ยเดินเข้าไปยังเรือนด้านหลังของตระกูลจวงอย่างคุ้นเคย
ที่เธอเลือกเข้าทางเรือนหลังบ้านก็เพราะว่ามั่นใจว่าเรือนส่วนหลังของตระกูลจวงมีเพียงห้องน้ำและห้องเก็บของคงไม่ถูกเจอได้โดยง่าย
ทว่าชีเยวี่ยยังไม่ทันได้เดินอ้อมไปถึงเรือนส่วนหน้ากลับได้ยินเสียงผิดปกติดังมาจากห้องเก็บของ
ราวกับว่ามีของบางอย่างตกลงกระทบพื้น
หรือว่าจะมีคนแอบเข้ามาเหมือนกับเธอ?
ชีเยวี่ยเป็คนกล้าเธอจึงย่องเข้าไปดูอย่างเงียบๆ
เมื่อเธอมองลอดช่องหน้าต่างห้องเก็บของแล้วเห็นภาพเบื้องหน้าเธอก็เกือบอาเจียนออกมา
ภายในห้องเก็บของ บนเตียงโทรมๆ ผุๆมีจวงิเจ๋อและย่าเฒ่าจวงนอนอยู่
คนป่วยเป็อัมพาตทั้งสองถูกทิ้งไว้บนเตียงอย่างไม่ใยดีสภาพร่างกายและเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก จนทนดูไม่ได้
ชีเยวี่ยรู้สึกได้ว่ากลิ่นเหม็นสุดน่ารังเกียจนั้นแทบจะลอยทะลุเข้าไปในจมูกของเธอ
เธอรีบก้าวถอยหลังหลายก้าวสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดหลายเฮือกถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย
เธอจำได้ชัดเจนว่า ในชาติที่แล้วตอนที่เธอแต่งงานเข้ามา แม้ว่าจวงิเจ๋อและตู้ฉาจะไม่ได้อยู่อาศัยด้วยกันแต่ก็ไม่ได้นอนอยู่ในห้องเก็บของ!
แม้แต่ย่าเฒ่าจวงที่เป็อัมพาตมานานหลายสิบปีก็ยังได้อยู่ในห้องนอน
ทำไมชาตินี้ถึงแตกต่างกันมากขนาดนี้?
ไม่นาน ชีเยวี่ยก็เข้าใจ
หลังจากที่จวงิเจ๋อและย่าเฒ่าจวงเป็อัมพาตทั้งสองคนก็ไม่สามารถควบคุมการขับถ่ายได้ทำให้เสื้อผ้าและเตียงเปื้อนเปรอะวันละหลายครั้ง
ตู้ฉาคงจะรังเกียจ ไม่อยากดูแลจึงโยนทั้งสองคนทิ้งไว้ในห้องเก็บของแล้วปล่อยให้อยู่กันตามยถากรรม
ในชาติที่แล้วทั้งสองคนได้รับการดูแลปฏิบัติอย่างดี เพราะหลังจากที่เธอแต่งงานเข้ามาตู้ฉาจงใจจะเหยียบย่ำเธอจึงจัดให้ทั้งสองคนอยู่ในห้องนอนและให้เธอดูแลทั้งสองงั้นหรือ?
น่าสงสารเธอที่ถูกเอาเปรียบอย่างหนักกับการคอยดูแลคนทั้งสองที่ถูกจวงเหวินหลินและแม่สามีรังเกียจอยู่นานถึงแปดปีแถมยังถูกคนทั้งสองดุด่าและใช้กำลังทำร้ายร่างกายอีกต่างหาก
ใช่แล้ว แม้ว่าพวกเขาจะนอนอยู่บนเตียงลุกไม่ขึ้น แต่ปากก็ยังขยับได้ พวกเขามักจะด่าทอเธออยู่บ่อยๆ บางครั้งยังโมโหเอาแก้วน้ำ จาน ชาม ขว้างใส่เธออีกด้วย
ในตระกูลจวงไม่มีใครเป็คนดีเลยสักคน!
หานชีเยวี่ยแสยะยิ้มเยาะเย้ย
การที่ทั้งสองคนต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้ก็ถือเป็ผลกรรมของพวกเขา
ในเมื่อมีคนอยู่ที่เรือนส่วนหลังงั้นเธอมุ่งไปยังเรือนส่วนหน้าก็ได้
เรือนส่วนหน้าบ้านของตระกูลจวงมีขนาดใหญ่มากประกอบด้วยเรือนหลัก เรือนข้าง เรือนซ้ายขวาและห้องครัวรวมแล้วมีอยู่เจ็ดถึงแปดห้อง
ห้องโถงหลักซึ่งเป็ห้องนอนของตู้ฉาของมีค่าส่วนใหญ่ของครอบครัวจวงนั้นตู้ฉาเป็คนเก็บรักษาไว้ทั้งหมดหานชีเยวี่ยจึงตัดสินใจที่จะเริ่มเก็บจากห้องนี้ก่อน
เธอเดินตรงเข้าไปในห้องโถงได้โดยไม่มีอุปสรรคการจัดวางของภายในห้องก็ไม่ต่างจากในชาติที่แล้วเท่าไรนัก
ชีเยวี่ยมองไปรอบๆก็เห็นหีบใบใหญ่ที่ตู้ฉาเคยใช้เก็บของมีค่าในชาติที่แล้ว
บนหีบมีกุญแจล็อคอยู่ชีเยวี่ยก็ไม่คิดจะเสียเวลาเปิดกุญแจ เธอเก็บหีบใบนั้นเข้าไปในมิติทันที นอกจากหีบใบนั้นแล้วเธอยังกวาดเอาของในห้องทั้งหมดเข้าไปในมิติอีกด้วย
จากห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของหลังจากที่ชีเยวี่ยกวาดเอาของไปจนหมด ก็เหลือเพียงความว่างเปล่า
มีเพียงรองเท้าแตะขาดๆคู่หนึ่งที่ถูกทิ้งไว้บนพื้น
นี่เป็สิ่งที่ชีเยวี่ยตั้งใจทิ้งเอาไว้คาดว่าตอนที่ตู้ฉาเห็นรองเท้าแตะคู่นี้ สีหน้าของหล่อนคงจะตลกพิลึกน่าดู!
284
