นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 202

นักออกแบบ 

ชุดน้ำชาหอมกรุ่นถูกยกมาต้อนรับชายที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงขอทาน ซูฉีนำพาชายวัยกลางคนผู้นี้มาสนทนาด้านในจวนของนาง

“ แล้วตัวของท่านคือผู้ที่แม่หญิงจื่อกล่าวอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ”

“ ใช่แล้วยัยหนูตัวของข้าเอง ”

“ ก่อนหน้านี้ข้าเดินทางไปที่โรงสุราของจื่อหลาน นางบอกให้ค่านั้นเดินทางมาพบเจ้าที่สวนของเจ้าแต่เมื่อเดินทางมาถึงเจ้าคนงานพวกนั้นมันเองก็ขวางทางข้า ” ชายผู้นั้นยืดอกพูดขึ้น 

“ ขออภัยแทนคนของข้าด้วยเจ้าค่ะ ” ซูฉีก้มศีรษะ  

“ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีมารยาทไม่น้อยไม่เป็นอันใดข้าไม่ติดใจเอาความเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก ” 

“ อันที่จริงแล้วไม่ว่าค่าเดินทางไปที่ใดทุกคนเองก็ปฏิบัติกับข้าเช่นนั้นทั้งนั้นนั่นแหละมันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร ”

“ แต่ว่าที่ตัวของข้าสงสัยก็คือเจ้าไม่ถามหน่อยอย่างนั้นหรือว่าข้าใช่ตัวจริงหรือไม่ ” อีกฝ่ายส่งสายตาจ้องมองมาที่ซูฉี 

“ หมายความว่าอย่างไรอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? ”

“ ก็ตามความเป็นจริงแล้วค่าแต่งกายเช่นนี้สวมใส่ชุดที่เจ้าควรจะถามสักหน่อยสิว่าตัวของข้าเป็นตัวจริงหรือไม่ ” 

ซูฉียกยิ้มขึ้นที่มุมปากก่อนที่จะตอบกลับชายที่อยู่ด้านหน้าไป “ เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ  ”

“ ตัวของข้ามั่นใจว่าท่านคือตัวจริงอย่างแน่นอน อย่างไรเสียจดหมายที่ส่งไปมันก็มีเพียงแค่ตัวของข้าแล้วก็นายหญิงจื่อที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้”

“ นายหญิงไม่มีความสัมพันธ์อันใดกับผู้คนภายในเมืองมากเท่าไหร่ ถ้าตัวของท่านจะสวมรอยแล้วก็มาหลอกข้าจริงๆคงจะต้องเป็นคนที่สนิทสนมกับนายหญิง ”

“ นั่นมันเองก็เป็นโอกาสที่ยากเป็นอย่างมากเพราะแบบนั้นข้าจึงคิดว่าอย่างไรเสียท่านเองก็คงจะเป็นตัวจริงอย่างแน่นอน ”

“ สายตาหลักแหลมไม่เบา ยอดเยี่ยมยอดเยี่ยมสมกับที่จื่อหรานบอกว่าเจ้าเป็นคนที่ไม่เหมือนผู้อื่น ” อีกฝ่ายเอ่ยชื่นชม 

ซูฉีมองชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหน้าพลางกลับใช้ดวงตาของตนเองวิเคราะห์ คนผู้นี้น่าจะมีอายุเทียบเท่ากับนายหญิงเห็นได้ชัดว่าเป็นคนในรุ่นเดียวกัน

เขามีร่างกายกำยำสวมใส่ชุดขาดๆ ไว้ผมยาวปิดใบหน้าของตนเอง รูปลักษณ์ภายนอกดูไม่ใช่คนมีเงินทองแถมยังมีลักษณะคล้ายคลึงกับพวกขอทานข้างถนน“”

เพราะแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอกที่คนหลายคนจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับฐานะของคนผู้นี้ “ ว่าแต่ตัวของข้าเองก็มีสิ่งที่ไม่เข้าใจอยู่เจ้าค่ะ ”

“ สิ่งที่ไม่เข้าใจอย่างนั้นหรือมันคืออะไรเล่า ”

“ ข้ายังไม่ได้รับจดหมายตอบกลับมาเลยแล้วเหตุใดตัวของท่านจึงมาอยู่ที่สถานที่แห่งนี้ได้กันเจ้าคะ? ” 

“ ตามจริงแล้วตัวของท่านจำเป็นจะต้องตอบจดหมายตอบกลับเข้ามาก่อน แล้วนี่เองก็เพิ่งผ่านไปเพียงแค่ 15 วันเท่านั้น”

การปรากฏกายของชายผู้นี้อยู่เหนือความคาดหมายของซูฉี นางไม่คิดว่าเขาจะเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ทั้งที่นางยังไม่ได้รับจดหมายตอบกลับมาเลยด้วยซ้ำ

อันที่จริงแล้วมันต้องใช้เวลาถึง 20 วันกว่าที่จดหมายจะตอบกลับมาถึงเมืองแห่งนี้ แต่เหตุใดคนผู้นี้จึงมาปรากฏกายในระยะเวลาที่ผ่านมาเพียงแค่ 15 วันเท่านั้น

ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหน้าพยักหน้าขึ้นลง ใบหน้าอมยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นอย่างภาคภูมิ “ เรื่องนั้นเจ้าจะประหลาดใจก็ไม่แปลกหรอก ”

“ เพราะว่าตัวของข้าไม่ได้ตอบจดหมายของเจ้ากลับมา ”

“ ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ? ”

“ ก็หลังจากที่ตัวของเจ้าส่งจดหมายไปที่ชายแดนอย่างไรเล่า หลังจากที่จดหมายไปถึงชายแดนและถึงมือของข้า ”

“ ตัวของข้าที่รับจดหมายนั้นเอาไว้เรียบร้อยแล้วเห็นของที่เจ้าส่งมากับจดหมายฉบับนั้น ได้ลองอ่านจดหมายทั้งหมดและก็เริ่มรู้สถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ” 

“ เจ้าสิ่งที่ตัวของเจ้าสร้างขึ้นมาอัญมณีพวกนั้นมันดูพิเศษเป็นอย่างมาก ”

“ เพียงแค่มองครั้งเดียวข้าก็รู้ได้ในทันทีว่ามันไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไป มันไม่เหมือนกับพวกเพชรพลอยหรือแม้กระทั่งหยกที่ล้ำค่า ”

“ เจ้าบอกว่ามันทำมาจากหินใช่หรือไม่ ”

“ ใช่แล้วเจ้าค่ะ ” 

“ เพราะแบบนั้นนั่นแหละตัวของข้าเลยเร่งเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ โดยที่ไม่ได้ตอบกลับเพราะข้าอยากมาเห็นกับตาของตนเองว่าคนที่สร้างของที่ดูมีเสน่ห์เช่นนี้ขึ้นมาคือผู้ใดกันแน่ ”

“ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเด็กสาวผู้หนึ่งเจ้าดูเหมือนว่าจะมีความสามารถไม่น้อย ” 

เรื่องทั้งหมดต้องย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 5 วันก่อน การส่งจดหมายใช้เวลา 10 วันกว่าที่จะเดินทางไปถึงดินแดนทางใต้ 

หลังจากที่จดหมายฉบับนั้นได้เดินทางไปถึงมือของชายผู้นี้ ชายผู้นี้รับจดหมายนั้นเอาไว้จากนั้นก็ลองอ่านจดหมายทั้งหมด 

เมื่อได้รู้เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็พบเจอบางอย่างที่น่าสนใจ เจ้าอัญมณีที่ถูกทำขึ้นมาจากหิน 

มันกลายเป็นของที่ว่าคนที่ชื่นชอบเรื่องนี้อย่างเขาก็รู้สึกใจเต้น จากนั้นคนผู้นี้ก็ละทิ้งงานทั้งหมดที่ตนเองกำลังทำอยู่และก็เดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ 

ปกติแล้วการเดินทางจากขบวนขนส่งสินค้า ต้องใช้เวลา 10 วันจากทางใต้ขึ้นมายังทิศตะวันออก 

แต่ว่าชายผู้นี้ตื่นเต้นจนเร่งเดินทางมุ่งตรงจากทางใต้ยังไม่ได้หยุดพัก สุดท้ายแล้วก็ใช้เวลาเพียงแค่ 5 วันในการเดินทางมาถึงเมืองแห่งนี้ 

สรุปแล้วก็คือหลังจากที่ได้รับจดหมายเขาก็เร่งเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ทันที เพราะแบบนั้นในระยะเวลา 15 วันเขาจึงมาปรากฏกายที่เมืองตะวันออกแห่งนี้ได้ 

ซูฉีสรุปเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น หลังจากที่นำรู้ความทั้งหมดแล้วนางก็พยักหน้าขึ้นลง “ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ”

“ เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนี้นี่เอง ” 

“ แต่การที่ท่านเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ทันทีมันเองก็แสดงว่าท่านยอมรับข้อเสนอของข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ” ซูฉีในใจรู้สึกโล่งใจไปเปราะนึง 

“ ยังก่อนยังก่อนยัยหนูเจ้านี่ใจร้อนจริงๆ ”

ชายวัยกลางคนด้านหน้ากล่าวขัดทำให้ซูฉีที่กำลังดีจะหยุดชะงัก “ ไม่อย่างนั้นหรือเจ้าคะ แล้วถ้าเช่นนั้นตัวของท่านเดินทางมาอย่างรีบเร่งเพื่ออันใดกัน? ”

“ ข้าจะบอกให้นะค่าเดินทางมาเพราะว่าข้าสนใจในอัญมณีของเจ้า ”

“ แต่ว่าการที่จะตกลงทำหรือไม่ข้าก็จำเป็นจะต้องเห็นสิ่งที่ต้องสร้างขึ้นมา ” 

“ ที่เจ้าส่งมาเป็นเพียงแค่ชิ้นส่วนชิ้นเล็กๆใช่หรือไม่ เพราะแบบนั้นพาข้าไปดูของที่เจ้าอยากจะให้ข้าทำเครื่องประดับขึ้นมาสิ ”

“ หลังจากเห็นวัตถุดิบทั้งหมดแล้วข้าจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าค่าจะตัดสินใจทำงานกับเจ้าหรือไม่ ” ชายผู้นั้นพูดด้วยรอยยิ้ม 

ง่ายๆก็คือตัวของเขาอยากจะเห็นอัญมณีพวกนั้นก่อน เพื่อที่ว่าจะใช้เป็นการประกอบการตัดสินใจว่าตนจะทำงานกับซูฉีหรือไม่ 

ถ้าอัญมณีที่ถูกทำขึ้นมาจากสิ่งพวกนั้นมีค่ามากพอ แน่นอนว่าช่างทำเครื่องประดับคู่นี้ก็ย่อมตอบตกลงอยู่แล้ว

“ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!!! ”

“ ถ้าเช่นนั้นก็ตามตัวของข้ามา ”

จบบท