เืสีแดงสดใหลกลืนย้อมไปกับชุดเ้าสาว ความเจ็บแล่นมากระจุกตรงตำแหน่งหัวใจ ในขณะที่ชุดสีดำของบางคนในตำแหน่งหน้าท้องก็มีสีเข้มขึ้นเช่นกัน
กลืนเืเป็แดร็กคูล่าเลยฉัน
“ไอ้บ้าเอ๊ย แค่ก”
ถ้าชาติหน้าได้เป็ผีดูดเืจะมาฆ่าเ้านี่เป็ศพแรกเลย
หลังจากกระอักเืสีเข้มใส่เ้าของสายตาอำมหิต เราสองต่างมองใบหน้ากันและกัน เพิ่งเคยเห็นหน้าเขาชัดๆก็ตอนที่ผ้าปิดหน้าหายไปนี่แหละ
พระเ้ารักลูกไม่เท่ากันแน่ๆ ถึงได้ปั้นใบหน้าคมดูเหมือนคนอายุ 20 ต้นๆผิวพรรณเนียนผ่องอย่างกับเข้าคลีนิคทุกวันออกมาแบบนี้ รู้แล้วว่าทำไมนางเอกถึงไม่ไล่เ้าบ้าที่ทำตัวน่ารำคาญนี่ไปให้พ้น
อย่างไรความสัมพันธ์ของฉันกับเขาก็เป็สามีภรรยากันนี่นะ อย่างน้อยก็ตอนนี้ แบบว่า…ฉันไม่ได้ชอบเ้านี่หรอกนะ ก็แค่…
“ขอบคุณที่หลังเอาดาบ แค่ก! มาปักใจกันคุณเ้าบ่าวก็ยังอุตส่าห์เอาผ้าปิดหน้าออกให้นะ”
ระยะห่างเพียงคืบที่ใกล้จนลมหายใจรดริน สายตาที่สอดประสานราวกับรอคอยจุดจบที่กำลังจะมาถึง
ฉันปล่อยมือจากขวดแก้วข้างหนึ่ง จับท้ายทอยคนตัวสูงให้ก้มลงมารับััอุ่น
ดวงตาเขาเบิกโพลงไม่พอใจ แต่ก็ยอมให้คนใกล้ตายได้ขบเม้มส่วนอูมทั้งบนล่างตามปรารถนา เพิ่งรู้ว่าจูบพระเอกมันหวานติดปากขนาดนี้
แต่…
กึก
ไอ้บ้าก็คือไอ้บ้า
ชาติหน้า ฉันคงได้กลับไปเกิดในโลกเดิมแล้วสินะ
ฉันกัดริมฝีปากเขาแรงจนได้เื จากนั้นจึงปิดเปลือกตาลงรับรู้ถึงความรู้สึกสุดท้าย ก่อนทั้งร่างจะหน่วงหนักจนไม่สามารถประคองไว้ได้อีก
“เฮือก!”
ไม่เจ็บแล้ว แขนขามีครบ นี่ฉัน…เกิดใหม่แล้ว?
“อยากจะบ้า ที่นี่มัน…”
ฉันมองรอบข้างที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด แม้กระทั่งขวดสุราที่พอแง้มผ้าคลุมหน้าเ้าสาวออกดูก็เห็นมันยังตั้งสมบูรณ์ดีอยู่บนโต๊ะกลม
ทำไมเกิดใหม่ทั้งที กูกลับมาจอดอยู่ที่เดิมล่ะเนี่ย!!!!
“แล้วอย่างไร นี่คือต้องตายอีกรอบ โดนแทงทะลุหัวใจเหมือนเดิมอะนะ”
สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน เธอดูสงสัยฉันที่แง้มผ้าปิดหน้าเ้าสาวอยู่ก่อนแล้ว ฉันลืมตัวไปหน่อยเลยเผลอหน้าเสียตอนอีกฝ่ายมองมา
หล่อนรีบคุกเข่าราวกับทำอะไรผิดร้ายแรง
“คุณหนูฉินเยี่ยเ้าคะ คือว่า คุณชายมู่จินยังไม่มาเลยเ้าค่ะ หนูปี้แค่จะเข้ามาดู คะ คุณหนูอย่าโมโหเลยนะเ้าคะ หนูปี้ยินดีรับโทษ”
ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยเถอะ ไม่ได้ว่าอะไรสักแอะ
ผิงผิงก้มหน้าก้มตาตัวสั่น ฉันเอื้อมมือไปแตะต้นแขนเธอทั้งสองข้างปลอบขวัญ ยกยิ้มแล้วลูบๆเบาๆ
เฮ้อ นี่คนใกล้ตายยังต้องมาปลอบคนอื่นอีก ชาติหน้าพระเ้าคงพาขึ้น์
ปึง!
ผู้มาใหม่ทุบฉากกั้นเรียกร้องความสนใจ
พระเอกนี่จะชาติไหนก็ไร้มารยาทตลอดๆ ผลุบๆโผล่ๆเงียบเชียบจนนึกว่าผี
“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก”
“นะ หนูปี้ขอตัว”
สาวใช้ที่เพิ่งหายตัวสั่นไม่ถึงนาทีรอบนี้สั่นกว่าเดิมอย่างกับนาฬิกาปลุกรีบเดินจากไป ส่วนอีกฝ่ายก็รีบเดินเข้ามา
ชาติที่แล้วยังยืนนิ่งดูท่าที ชาตินี้รีบจังนะ คงอยากฆ่าคนจนตัวสั่น!
เขาเข้ามาถึงตัวแล้วกระชากผ้าปิดหน้าออกแรง
แผลนั่น!
ดวงตาฉันเบิกโพลงจ้องหน้าท้าทายอีกฝ่าย สีหน้าที่ตั้งใจจะท้าทายแปรเปลี่ยนเป็ฉงน เมื่อพบเห็นบางสิ่งที่ไม่คาดคิด
ฉันมั่นใจว่าชาติที่แล้วฉันมองหน้าหมอนี่ในระยะเผาขน ถึงจะใกล้ตายแต่รายละเอียดก็ชัดเจน ตอนนั้นเขายังไม่มีสิ่งนั้น…
“ปากนาย อย่าบอกนะว่า!”
ฉันละล่ำละลักบอก ก่อนจะยกมือขึ้นไปหมายััแผลนั้นโดยไม่รู้ตัว
“นายไปได้แผลนี้มาจากไหน คงไม่ใช่ว่าโดนฉันกัดใช่ไหม”
มือหนาดึงข้อมือฉันขึ้นจนร่างปะทะอกแกร่ง เจ็บจนเชยหน้ามองแรง
“จะฆ่าก็ฆ่า อย่างไรก็มาให้ถูกฆ่าตายอยู่แล้ว ไอ้บ้า ฆ่าฉันสิ”
ไอ้บ้านี่ไม่พูดอะไรสักคำ เขาเอาแต่มองสำรวจจนฉันต้องเสหน้าหนี แล้วไหนจะเอาจมูกโด่งเป็สันกับลมหายใจร้อนๆนั่นโน้มลงมาจนเป่ารดใบหูอีก
“ฮูหยินคนงาม ข้าจะทำร้ายฮูหยินของข้าได้อย่างไรเล่า”
ฉันเอียงหน้าแล้วหันกลับไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ ไอ้น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนทำให้รู้สึกจั๊กจี้นั่นของใคร แล้วใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยนขณะัักันนี่ใคร
ฉันดันตัวเองออกห่างดีดดิ้น แต่ก็นะ จะไปสู้แรงช้างได้อย่างไร โดนรวบช้อนขึ้นทีเดียว กลายเป็ว่าตอนนี้มานอนกอดกันโดยมีหัวทุยของฉันซุกอกอยู่บนเตียงแล้ว
“ฮูหยินเหตุใดตัวเบาเช่นนี้ ข้าอุ้มท่านเหมือนอุ้มกระดาษแผ่นหนึ่ง เอวกับก้นก็เล็กนิดเดียว หากฮูหยินอยากกินสิ่งใด บอกข้า พรุ่งนี้จะไปหาให้”
ฉันทั้งผลักทั้งดันแขนแกร่ง จนเจ็บนิ้ว ส่วนเอวถูกรวบกอดจากด้านหลังขยับให้แนบชิดมากขึ้น
มีสิทธิ์อะไรมานอนกอดฉันแบบนี้กัน
พยายามขัดขืนเอามือแงะแขนอีกฝ่ายออกจนเหนื่อยก็ไม่กระดิกเลย
“เ้าบ้า ปล่อยฉันนะ จะมากอดฉันทำไม ผีอะไรเข้าสิงนาย ปล่อย!”
น้ำเสียงน้อยอกน้อยใจทำตัวเหมือนลูกหมายน้อยเริ่มเอ่ย
“ฮูหยินเ้าพูดอะไร ข้าฟังไม่เข้าใจ”
“ฉัน คะ…ข้าบอกว่าให้เ้าปล่อย เอาแขนของเ้าออกไป”
“อืม งั้นฮุหยินนอนพักเถิด พรุ่งนี้ข้าจะหาของกินมาบำรุงเ้า”
ว่าแล้วเขาก็รวบฉันเข้าเบียดเสียดร่างแกร่งหนักกว่าเดิม แถมเอาหัวมาซบหลังทำอย่างกับฉันเป็หมอนข้าง
อย่าให้หลุดไปได้นะ!
โอ๊ย นี่ฉันตายบ่อยจนเพี้ยนหรือมันเกิดอะไรขึ้น ฉันคือเหมยลี่นะยะ
ฉันยังคงดิ้นต่อไป คนอย่างฉันไม่มีคำว่ายอมแพ้
“ฮูหยิน ถ้ายังโดนอยู่แบบนี้ ปะเดี๋ยวเห็นทีต้องให้มันทำหน้าที่ปรนนิบัติฮูหยินเสียแล้ว”
โดน? โดนอะไร สิ่งที่โดนอยู่ตอนนี้?
!!!
“นี่เ้า! ทะลึ่ง!!!”
เออ นอนก็นอน ไม่ดิ้นก็ได้
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ แล้วแบบนี้ จุดเปลี่ยนที่ทำให้พระเอกเป็บ้าตามนิยายมันหายไปไหนแล้ว?
โอ๊ย ปวดหัว พรุ่งนี้ค่อยคิดแล้วกัน
12K
