ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 39 ไม่ได้ออกแรง ไม่ได้ลงมือ

ฟ่านซีซีตบบ่าทั้งสองคนอย่างองอาจ “กลัวอะไร มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะไปคุยกับคนของศูนย์การค้าเสื้อผ้าเอง การที่เราไปขายของหน้าห้างแบบนั้น มันเป็นการช่วยเรียกลูกค้าให้พวกเขา พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธหรอก” 

“งั้น...พวกเราลองไปดูไหม?” อวี๋เสี่ยวอินพูดเสียงเบา

“ไปสิ! วันนี้ฉันทุ่มสุดตัว” ลู่เหยาได้ยินที่ฟ่านซีซีพูดก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที เธอตื่นเต้นมาก

ฟ่านซีซีถือโอกาสนี้หันไปพูดกับฟ่านจิ่นเฉิงที่กำลังนั่งใช้คอมพิวเตอร์อยู่ที่ห้อง “พี่จิ่นเฉิง ช่วงเช้าพี่ไม่ไปไหนใช่ไหม ช่วยฉันขนดอกไม้ไปที่ถนนซีหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ!” ฟ่านจิ่นเฉิงกดแป้นพิมพ์สองสามที จากนั้นก็ปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกขึ้นยืน

ลู่เหยาเห็นฟ่านจิ่นเฉิงออกมาเป็นคนแรกก็ยิ้มขำแล้วสะกิดที่เอวของฟ่านซีซี ฟ่านจิ่นเฉิงนี่เชื่อฟังจริง ๆ เป็นแฟนในอุดมคติชัด ๆ 

เพื่อนเล่นในวัยเด็กนี่มันน่าอิจฉาจริง ๆ เรียกเมื่อไรก็มา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องถูกตามใจ ถูกเอาอกเอาใจทุกวัน

“ซีซี พวกเธอจะเอาดอกไม้อะไร เดี๋ยวฉันช่วยขนไปให้ พวกเธอขี่จักรยานไปที่ถนนซีก่อนเลย” ฟ่านจิ่นเฉิงสรุปแผนการเดินทางและจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยภายในเวลาไม่นาน

“แล้วแต่พี่เลย!” พูดจบฟ่านซีซีก็พาลู่เหยากับอวี๋เสี่ยวอินออกไปอย่างสบายใจ

พอออกจากบ้าน ลู่เหยาถามฟ่านซีซีด้วยความสงสัยว่า “ซีซี ฟ่านจิ่นเฉิงรู้หรือเปล่าว่าเธออยากได้ดอกไม้อะไร?” 

เธอนึกว่าพวกเธอต้องไปเลือกดอกไม้ที่พื้นที่เพาะปลูกซะอีก 

อวี๋เสี่ยวอินเม้มปากยิ้มพลางพูดว่า “ฟ่านจิ่นเฉิงต้องรู้แน่ ๆ ว่าปกติซีซีชอบดอกไม้อะไร ยังไงซะไม่ว่าเขาจะเลือกอะไร ซีซีก็ชอบหมดแหละ”

ยิ่งไปกว่านั้น พื้นที่เพาะปลูกของซีซียังไม่มีดอกไม้ที่ไม่สวยเลยสักดอก 

ฟ่านซีซีกลับพูดอย่างจริงจังว่า “เขาไม่เลือกแค่ดอกไม้ที่ฉันชอบหรอก เขามองการณ์ไกลกว่าฉันเยอะ เชื่อสิ เดี๋ยวพวกเธอก็รู้”

ลู่เหยากับอวี๋เสี่ยวอินมองหน้ากัน ก่อนจะก้มหน้ายิ้มน้อย ๆ 

แน่นอน ในสายตาของคนรัก มักจะมองว่าอีกฝ่ายสมบูรณ์แบบที่สุดเสมอ 

เมื่อมาถึงศูนย์การค้าเสื้อผ้าที่ถนนซี ฟ่านซีซีไม่ได้รีบไปรับคูปองและไปดูความครึกครื้นเหมือนคนอื่น ๆ เธอตรงไปหาผู้จัดการของศูนย์การค้า และบอกว่าเธอต้องการขายดอกไม้หน้าทางเข้า 

แน่นอนว่าเธอพูดอย่างมีชั้นเชิงและจริงใจมาก จนในที่สุดเขาก็ตอบตกลงโดยแทบไม่ต้องคิด 

เพราะเด็กสาวสามคนนี้ตั้งใจจะขายดอกไม้แล้วเอาเงินมาใช้จ่ายที่ศูนย์การค้าเสื้อผ้า แถมยังช่วยดึงดูดลูกค้าให้อีก ของที่ขายก็ไม่ได้ไปทับกับสินค้าของที่นี่ พวกเขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ 

ลู่เหยาอุทานด้วยความประหลาดใจกับผลที่เกิดขึ้น เธออดไม่ได้ที่จะชูหัวแม่มือให้ฟ่านซีซี

“ซีซี ฉันนับถือเธอจริง ๆ ถ้าเป็นฉัน ฉันคงไม่กล้าพูดแบบนั้นหรอก”

อวี๋เสี่ยวอินก็พยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็ไม่กล้าเหมือนกัน”

“พวกเธอยังเด็ก อนาคตมีโอกาสเรียนรู้และฝึกฝนอีกเยอะ” ฟ่านซีซีกล่าวปลอบใจลวก ๆ

ลู่เหยา “...”

อวี๋เสี่ยวอิน “...”

พวกเธอได้ยินอะไรกัน? 

พวกเธอทั้งสองคนอายุมากกว่าซีซีไม่ใช่เหรอ พวกเธออายุเกือบสิบเจ็ดปีแล้วนะ

“พวกเธอเข้าไปเดินเล่นก่อนสิ ฉันจะรอพี่จิ่นเฉิงอยู่ตรงนี้” ฟ่านซีซีพูดพลางดันทั้งสองคนเข้าไปในศูนย์การค้าเสื้อผ้า

ทั้งคู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเข้าไปดูเสื้อผ้าก่อน 

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเธอเดินวนรอบศูนย์การค้าเสื้อผ้าและออกมา พวกเธอพบว่ามีคนจำนวนมากกำลังยืนล้อมอยู่ด้านนอก มีพนักงานของศูนย์การค้าหลายคนกำลังยกกระถางต้นไม้ขึ้นไปชั้นสอง

ทั้งสองคนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน

เมื่อเข้าไปใกล้ พวกเธอได้ยินเสียงคนตะโกนดัง ๆ ว่า “อย่าแย่งกันสิ! ฉันจะเอาต้นไม้มงคลสองกระถางนี้นะ จะวางไว้ที่หน้าร้านเสื้อผ้าของฉัน อย่าแย่งต้นเงินต้นทองสองกระถางนี้กับฉันด้วย”

“โอ้ มาสายไปแล้ว งั้นฉันขอเอาต้นไผ่มงคลสองกระถางนี้แล้วกัน!”

“ฉันขอต้นโชคลาภ...”

“ฉันขอต้นคริสต์มาสสองกระถาง”

“ฉันขอต้นว่านสิบแสน...”

……

ขณะที่ทุกคนแย่งกันจ่ายเงิน ฟ่านซีซีก็ฉวยโอกาสโฆษณาพื้นที่เพาะปลูกของเธอ

“ถ้าทุกคนยังอยากซื้อดอกไม้และต้นไม้ ตอนนั้นสามารถไปที่พื้นที่เพาะปลูกแถว ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ ข้างในมีดอกไม้และต้นไม้หลากหลายชนิด ทุกคนสามารถไปเลือกได้ หรือจะไปซื้อที่ร้านอีเหรินก็ได้เช่นกัน”

ผู้คนที่อยากซื้อแต่ยังไม่ได้ซื้อ พอได้ยินว่ายังมีที่ที่สามารถซื้อต้นไม้ดอกไม้แบบนี้ได้ แถมยังมีพันธุ์ให้เลือกมากกว่านี้ ความเสียดายในใจก็พลันมลายหายไป

ลู่เหยายืนเกาหัวอยู่ด้านหลัง บอกว่าจะมาขายดอกไม้ แต่เธอยังไม่เห็นของเลย ซีซีก็ขายเกือบจะหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ซีซีเพียงแค่พูดไม่กี่คำ ก็เหมือนได้โฆษณาให้ทั้งพื้นที่เพาะปลูกและร้านอีเหริน นับว่าเธอเก่งจริง ๆ 

หลังจากฝูงชนสลายตัว ลู่เหยาและอวี๋เสี่ยวอินก็มาถึงข้างกายฟ่านซีซีเสียที

“ฟ่านจิ่นเฉิงไปไหนแล้วล่ะ?” ลู่เหยาถามด้วยความสงสัย

แค่แปบเดียว เธอคิดว่าฟ่านจิ่นเฉิงน่าจะอยู่เป็นเพื่อนซีซีที่นี่

ฟ่านซีซีนับเงินพลางพูดว่า  “ที่นี่จอดรถยาก พอขนของลงเสร็จ ฉันก็เลยให้เขากลับไปก่อน”

พอพูดจบ เธอก็แบ่งเงินในมือออกเป็นสามส่วน มอบให้ลู่เหยาและอวี๋เสี่ยวอินคนละหกร้อยหยวน 

“นี่...จะให้พวกเราจริง ๆ เหรอ? พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” อวี๋เสี่ยวอินรู้สึกเกรงใจที่จะรับเอาไว้ 

ลู่เหยาก็โบกมือเป็นพัลวัน “ซีซี พวกเราไม่เอา พวกเราไม่ได้ออกแรงอะไร ไม่ควรจะรับเงินนี้” 

“เอาไปเถอะ! บอกแล้วว่าจะให้พวกเธอ 20 กระถาง ขายได้เงิน พวกเธอก็เอาไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก นี่ไม่ใช่ของที่ให้กันได้ทุกวันนะ ถือเป็นของขวัญขึ้นบ้านใหม่” ฟ่านซีซีพูดพลางเก็บเงินส่วนของตัวเองใส่กระเป๋า จากนั้นก็ไปที่เคาน์เตอร์ของศูนย์การค้าเสื้อผ้า เพื่อขอยืมไม้กวาดและที่โกยผงมาช่วยกวาดเศษดินที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นด้านนอก

อวี๋เสี่ยวอินมองการกระทำของฟ่านซีซี ในใจรู้สึกซาบซึ้ง

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมฟ่านจิ่นเฉิงถึงชอบฟ่านซีซีมาก

ซีซีทั้งสวยทั้งฉลาด แถมยังมีน้ำใจ การได้เป็นเพื่อนกับเธอช่างดีจริง ๆ

จริง ๆ แล้วเสี่ยวอินพอจะเข้าใจว่าทำไมวันนี้ซีซีถึงพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่าจะขายดอกไม้ เพราะฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวย เมื่อมาที่ศูนย์การค้าเสื้อผ้า เธอพกเงินติดตัวมาแค่สองร้อยหยวน ซีซีคงกลัวว่าเธอจะไม่มีเงินและรู้สึกแตกต่าง 

ถ้าอยากให้ของขวัญขึ้นบ้านใหม่จริง ๆ เธอน่าจะให้ดอกไม้ไปเลยก็ได้

ฟ่านซีซีเป็นคนรักสะอาด เธอจึงวิ่งไปล้างมือที่ศูนย์การค้าเสื้อผ้า จากนั้นก็ถามลู่เหยากับอวี๋เสี่ยวอิน 

“พวกเธอมีเสื้อผ้าที่ถูกใจกันบ้างไหม?”

“มีสิ พวกเรากำลังจะไปลองชุดกัน มีอยู่หลายชุดที่สวยมาก ซีซี เดี๋ยวเธอช่วยฉันกับเสี่ยวอินดูหน่อยนะ ว่าชุดไหนสวย” ลู่เหยารู้สึกตื่นเต้นอยากจะลองชุดแล้ว

“ใช่แล้ว วันนี้เสื้อขนเป็ดที่ศูนย์การค้าเสื้อผ้าลดราคาเยอะมาก ฉันกะว่าจะซื้อสักสองตัว” อวี๋เสี่ยวอินพูดด้วยรอยยิ้ม 

“มีเสื้อขนเป็ดด้วยเหรอ งั้นฉันซื้อด้วย” ถึงแม้ในตู้เสื้อผ้าของฟ่านซีซีจะมีเสื้อผ้าอยู่มากมาย แต่เสื้อขนเป็ดที่ทั้งหนาและเบายังไม่มีสักตัว

ช่วงนี้เธอสูงขึ้น เสื้อผ้าเมื่อปีที่แล้วแขนเสื้อก็เริ่มสั้น ดังนั้น พอมาถึงร้านขายเสื้อขนเป็ด เห็นว่าแบบก็พอใช้ได้ เธอเลยซื้อมาทีเดียวเป็นสิบตัว

ลู่เหยามองเธอด้วยความตะลึง “ซีซี เธอซื้อเสื้อขนเป็ดเยอะขนาดนี้จะเอาไปทำอะไร ขายเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก พวกเรามีกันหลายคน คนละสองตัว นี่ไง ซื้อเยอะ ๆ จะได้ลดเยอะ ๆ” ฟ่านซีซีชี้ไปที่ป้ายโฆษณาลดราคาตรงเคาน์เตอร์คิดเงิน

ซื้อสองตัวลดสิบเปอร์เซ็นต์ ซื้อสามตัวลดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ซื้อเกินสิบตัว ลดไปเลยสามสิบเปอร์เซ็นต์!