เ่าั้คงยอมแพ้ต่อวิถีวรยุทธ์นี้ไปแล้ว มีเพียงแต่เขาที่กล้ า
กลืนความขมขื่นนี้และเดินหน้าต่อ!
“หากหลบหนีตอนนี้ และหากโดนจับได้ โทษคือตายสถาน
เดียว…”
ฉินหยุนพึมพ ากับตัวเอง แม่ทัพหวังหลังจากนั้นกล่าวสิ่งใดล้วน
เขาล้วนไม่รับรู้ เขากระทั่งไม่ทราบว่าแม่ทัพหวังจากไปเมื่อใด
เขาเพียงยืนเหม่อลอย จิตใจว่างเปล่า ราวกับร่วงหล่นสู่หลุมไร้
ก้นที่เย็นเยียบที่จ าต้องดิ้นรนอยู่ตลอด ความรู้สึกที่ไร้ความ
ช่วยเหลือใดบังเกิด เป็ผลให้เขารู้สึกสิ้นหวัง…
ยามเมื่อเขาอายุสิบขวบ ตอนนั้นเขายังเป็เพียงเด็กคนหนึ่ง
เส้นิญญาจ านวนถึงสี่ถูกพรากเอาไปโดยกลุ่มข้าราชบริพาร
โฉดชั่วและนางสนมเ่าั้ที่ประหนึ่งเป็งูพิษ ในตอนนั้น ไม่
มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาเลยแม้สักคน
นับแต่ตอนนั้น เขาให้สัญญากับตัวเอง ว่าไม่ว่าจะต้องทุกข์
ทรมานเพียงใด เขาจะอดทน เขาต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่านี้! หนทางเดียวคือต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อไม่ให้ถูกรังแก เพื่อไม่ได้
ถูกฉกชิงทุกสิ่งอย่าง เพื่อไม่ให้สิ้นหวังยามต้องทุกข์ยาก!
แต่ในตอนนี้ ความปรารถนาของเขากลับเลือนลาง เป็อีกครั้ง
ที่เขาก าลังจะโดนกลืนกิน มันท าให้เขารู้สึกเหมือนตนย้อนเวลา
กลับไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนที่เส้นิญญาของเขาถูกพรากเอา
ไป เป็ความเ็ปเหลือคนานับ…
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ในเขตพระราชวัง เขาต้องโดนเหยียด
หยามทุกหนทางที่ผู้คนคิดกระท าได้และไม่ว่าเขาต้องพบเจอ
ความยากล าบากเพียงใด เขาก็ไม่เคยคิดยอมแพ้ต่อการฝึกฝน
ในเส้นทางแห่งวรยุทธ์ไม่!
หลังผ่านการฝึกอันขื่นขมและรวดร้าว ท้ายที่สุดเขาก็ได้เห็น
แสงแห่งความหวัง!
ในที่สุดเขาก็ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตกายวรยุทธ์ระดับที่สอง! ในคราวนั้น น้ าตาที่อุ่นจนร้อนของเขาต้องหลั่งออกจากดวงตา
การฝึกฝนอันโหดร้ายของเขาต่อตนเองในที่สุดก็ได้รับการตอบ
แทน!
นับแต่นั้น เขายิ่งมั่นใจว่าตราบเท่าที่พยายามหนักมากพอ วัน
หนึ่งเขาจะได้กลายเป็ผู้ฝึกตนวิถีแห่งเต๋าและอาจได้เปลี่ยน
โชคชะตาของตน!
แต่แล้ว ณ ตอนนี้เขาก าลังเผชิญกับสถานการณ์บีบบังคับให้
เข้าร่วมกองทัพเพื่อต่อสู้กับเหล่ามนุษย์อสูรที่โเี้ เื่นี้
ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ความตายก าลังรอคอยเขาอยู่ เส้นทาง
แห่งวรยุทธ์ของเขาถึงกับต้องจบลงที่ตรงนี้!