ผมตื่นขึ้นมาใน่สายของวัน ดูจากการที่เ้านายของผมที่หายไปจากพื้นที่เตียงด้านข้างและแสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาในห้องนอน ผมมีอาการมึนเล็กน้อย แต่รับรู้ได้ว่าอาการป่วยไข้คงใกล้หายดี
“ตื่นแล้วเหรอ”
“ครับ ผมตื่นสายเหรอ” เหนือธราหยัดตัวขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงีย
“เปล่า เพิ่งจะเก้าโมงเอง นอนต่อมั้ย”
“ไม่ละครับ ผมหิว” บอกออกไปเสียงแ่ ผมหิวจริง ๆ นะ เมื่อคืนกินไปได้หน่อยเดียวเอง
“ไปล้างหน้าไป พี่เตรียมข้าวเช้าเสร็จพอดี” คนเป็เ้าของห้องระบายรอยยิ้มล้อกับท่าทางเหมือนเด็กของคนน้องที่ตอนนี้คงจะเริ่มเขินอาย แก้มสองข้างจึงแต้มไปด้วยริ้วแดง
“ครับ”
ทั้งเ้าของห้องและเหนือธราเดินเข้าไปยังโซนห้องครัวด้วยชุดใหม่ที่บ่งบอกว่าผ่านการอาบน้ำแล้วเรียบร้อยทั้งคู่
“ที่อาบน้ำนี่ ไข้หายดีแล้วเหรอครับ” น้ำเสียงดุเข้มดังขึ้นใกล้ตัวของเหนือธรา ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมอง เ้าตัวสะดุ้งน้อย ๆ ตอนที่คนพี่ทาบหลังมือวัดไข้ที่หน้าผาก
“หายแล้วครับ” แม้จะยังมีอาการเพลียอยู่นิดหน่อย
“ปะ ทานข้าวกัน” หลังมือที่ทาบหน้าผากเลื่อนลงมาพาดแหมะที่ไหล่ก่อนจะรั้งให้คนน้องเดินตาม
“ว้าว พี่ทำเองเหรอครับ” ผมตาโตกับอาหารเช้าที่อีกคนทำ แม้จะเป็แค่ไส้กรอก ไข่ดาว และข้าวผัด แต่ว่ามันหน้าตาน่าทานมากและรับรู้ได้ว่าอีกคนตั้งใจทำอย่างดี
“ครับ พี่คาดหวังว่าจะถูกปากเรา”
“อื้อ อร่อยครับ!” ผมที่กัดไส้กรอกเข้าปากเคี้ยวหงุบหงับ เอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มจนตาปิดให้อีกคนได้แต่หัวเราะกับการเอาใจของเขา ชายหนุ่มนั่งจิบกาแฟพร้อมกับขนมปังในจานมองคนน้องที่เคี้ยวด้วยท่าทางน่ารักไปด้วย
“อร่อยก็กินเยอะ ๆ” อันนี้เขาพูดจริง เพราะดูเหมือนน้องจะผอมเกินไป กลัวทุกครั้งเวลาเพลย์ด้วยว่าน้องจะรับแรงฟาดจากเขาไม่ไหว
“คร้าบบบ”
รับ คำพร้อมยิ้มจนตาเรียวรีหยีปิดโค้ง
น่ารักเกินไปแล้วเ้าลูกหมาน้อย
“เป็ไง ตัดสินใจยากเหรอ” ผมขยับเข้าไปนั่งเบียดคนน้องที่โซฟาแล้วชะโงกหน้ามองกระดาษในมือ หลังจากที่ผมยื่นแบบสอบถามแบบจริงจังเกี่ยวกับการเพลย์ BDSM ให้อีกฝ่ายได้อ่าน ซึ่งเ้าตัวทำหน้านิ่วคิ้วขมวดั้แ่เริ่มอ่าน
“เปล่าครับ แต่บางอย่างผมก็ไม่รู้จัก” ผมตอบพี่จินด้วยความงุนงง เพราะรายชื่อของอุปกรณ์บางอย่างผมก็นึกจินตนาการภาพไม่ออก
“เช่น?”
“เอ่อ” ผมอึกอักไม่กล้าตอบคำถามของพี่เขาครับ
“ไม่เป็ไร พี่ไม่รีบ ค่อย ๆ หาข้อมูลนะ” หลังจากคนพี่พูดแบบนั้น ผมก็พยักหน้ารับ แอบอ้อนอีกฝ่ายด้วยการเอนตัวพิงเข้ากับไหล่แล้วไถลตัวเอนลงจนตอนนี้ศีรษะของผมวางซบกับอกอีกฝ่าย คนเป็นายท่านที่ยังไม่เริ่มเพลย์หัวเราะหึ ๆ ตวัดแขนกอดเอวผมไว้อีกทีกันตก
พี่จินใจดีและน่ารักเสมอเลยครับในเวลาที่ไม่ได้เข้าซีน
ในที่สุดก็เสร็จแล้วครับ! ผมวงกลมในส่วนที่เล่นได้และยอมรับได้ไว้บนกระดาษก่อนจะส่งให้คนที่ทำหน้าที่เป็เบาะพิงได้อ่าน
“หืม สรุปว่าชอบโดนตีจริง ๆ สินะเราน่ะ” ผมเอ่ยยิ้ม ๆ เป็เชิงหยอกล้อเมื่อเห็นแก้มน้องเจือสีแดงเรื่อหลังโดนล้อเลียน “แต่ไม่ชอบโดนตีที่หลังเหรอ ไม่ชอบแส้ ถามจริง?” ผมชี้ไปตรงอุปกรณ์แส้พู่และแส้เดี่ยวที่น้องวงไว้ เ้าตัวทำหน้าฉงนใส่
“ผมกลัวเพราะคิดว่ามันน่าจะเจ็บมาก ๆ แล้วผมก็ชอบแนวลงโทษมากกว่าแนวพวกสัตว์เลี้ยงด้วยครับ”
“แบบชอบขัดคำสั่งให้พี่ลงโทษนะเหรอ”
“ก็...ครับ” ตอบพร้อมกับรับรู้ว่าใบหน้าร้อนผ่าวเต็มทีจนต้องหันไปซุกกับอกคนแซว หูได้ยินเสียงหัวเราะจากเ้าของอกแกร่ง
“โอเค พี่อ่านแล้ว เราแนวเดียวกันเกือบหมด ส่วนเื่ Sex ก็อย่างที่บอก พี่จะยังใช้แค่พวก Sex Toys กับเราไปก่อน ส่วนวันที่เล่นก็เสาร์ อาทิตย์ เดือนละ 3 ครั้ง พอไหวมั้ย?”
“ครับ ผมโอเค”
“แต่มาเจอกันทุกอาทิตย์แบบไม่ต้องเพลย์ก็ได้นะ”
“ครับ เอ่อ...แล้วพี่จินจะมีคู่เพลย์คนอื่นอีกมั้ยครับ”
“หืม...ไม่ครับ พี่เพลย์แค่กับเรา” ผมไม่นิยมมีคู่เพลย์ซ้อน และอันที่จริงผมก็มีเซ็กส์แบบปกติได้นะ เพียงแต่ว่าเซ็กส์ในรูปแบบนี้มันทำให้ผมเกิดอารมณ์มากกว่า
เหนือธราพยักหน้ารับคำของคนพี่เบา ๆ “แล้วพี่มีข้อจำกัดอะไรบ้างครับ พวกการเรียน การใช้ชีวิตเหมือนแบบนายทาสในต่างประเทศพวกนั้น”
“ถ้าเป็ในเื่ส่วนตัว ไม่มีครับ วางใจได้พี่ไม่ก้าวก่าย”
“ครับ ผมโอเคทั้งหมด”
“แล้ว...จะเพลย์วันนี้เลยมั้ย”
ฮื้ออออ วันนี้เลยเหรอ วันนี้เลยเนี่ยนะ ผมตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเ้าของเบาะพิงทันที แล้วก็ค้นพบว่าผมกำลังถูกกลั่นแกล้ง
“พี่จินพร้อมเหรอครับ ผมยังไม่เตรียมตัวเลยนะ” ใช่...และมันหมายถึงเตรียมใจด้วย
“ฮ่า ๆ พี่ล้อเล่น วันนี้พักผ่อนให้หายป่วยก่อน เดี๋ยวพี่ขอไปทำงานแปบนึง” จิราธิปว่าพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของน้องออกแล้วผละตัวออกมา วันนี้เขามีเช็คของให้ลูกค้ารายใหญ่ ต้องไปควบคุมงานด้วยตัวเองจึงต้องปล่อยให้เหนือธราพักผ่อนอยู่ที่บ้าน
“พี่จะไปทำงานข้างนอกเหรอครับ”
“ใช่ครับแต่แค่่เช้า อย่าซนล่ะเราอยู่บ้านพักผ่อนให้เต็มที่ อ้อ...พี่ขอใช้สิทธิ์ความเป็เ้านาย...”
“หือ....ครับ?”
“พี่ไม่อนุญาตให้เราทำงานอะไรทั้งนั้น พักผ่อนก่อนเดี๋ยว่บ่ายพี่จะกลับมาช่วยดูวิจัยให้ เข้าใจที่พูดมั้ยครับ”
ไม่เข้าใจครับ!! แล้วงานผมจะคืบหน้าได้ยังไง
“ขอค้นงานนิดเดียวก็ไม่ได้เหรอ”
“ไม่ได้ พี่อยากให้เราพักอีกสักหน่อย เหนือไม่ดื้อนะ” น้องพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจทำให้ผมต้องยื่นมือไปลูบแก้มน้องเบา ๆ แต่น้ำเสียงที่พูดเข้มงวดชัดเจน
และใช่ ท้ายคำพูดนั้นไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็คำขู่เลยล่ะ!
น้องเหนืออย่ามาดื้อกับพี่จินนะ!!
หลังจากที่พี่จินออกไปทำงานได้สักระยะ ผมที่นั่งเล่นนอนเล่นดูทีวีก็ชักจะเบื่อ ๆ อันที่จริงถึงแม้ว่าจะทานยาไปแล้วแต่ร่างกายก็ไม่ได้ง่วงงุนจนต้องรู้สึกว่าควรนอนพักแต่อย่างใด ในเมื่อมันว่างแถมพี่จินยังมีทีท่าว่าจะออกไปนานเกินเที่ยงอาจจะถึงบ่ายเลยก็ได้ ผมก็คิดว่าจะแอบทำวิจัยเพิ่มเติมสักเล็กน้อยตรวจความเรียบร้อยก่อนที่พี่จินจะกลับมาช่วยตรวจทานอีกรอบ
ผมรื้อค้นหนังสือและอุปกรณ์ต่าง ๆ ออกมานั่งค้นหาข้อมูลในวิจัย และเริ่มรู้สึกว่ายาที่ทานไปเริ่มจะทำงานแล้ว
ง่วงนอนจังเลยน๊าาา
แอบงีบสักนิดคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง
แก๊ก!
เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ จากจิราธิป ชายหนุ่มค่อย ๆ เปิดประตูบ้านอย่างเบามือเผื่อคนน้องจะนอนหลับอยู่บนโซฟา และใช่น้องนอนหลับคอพับคออ่อนอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
แต่มันน่านัก!!
สภาพของเหนือธราที่นอนฟุบหน้ากับโต๊ะกระจกในขณะที่เ้าตัวนั่งลงบนพื้นพรม เ้าตัววางงานที่กำลังทำไว้เกลื่อนโต๊ะ แล็ปท็อปเปิดหน้างานค้างเอาไว้ ส่วนโซฟาก็มีหนังสือและเอกสารวางอยู่ประปราย คนเป็พี่ยืนมองภาพนั้นด้วยความโมโหเล็กน้อย เ้าเด็กดื้อนี่กล้าขัดคำสั่งเขาอีกแล้ว! ชายหนุ่มจัดแจงเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนจะอุ้มเ้าเด็กดื้อเข้าไปนอนพักผ่อนในห้องนอน พร้อมกับเดินไปยังตู้ที่ใช้เก็บอุปกรณ์การเพลย์ ยืนชั่งใจแล้วเลือกของบางชิ้นออกมาก่อนจะปิดล็อกให้เรียบร้อยตามเดิม
เด็กที่ไม่เชื่อฟังต้องโดนลงโทษซะบ้าง
เหนือธราตื่นขึ้นมาเต็มตาเขากะพริบตาปริบ ๆ ให้กับความนุ่มของพื้นผิวที่ได้ัั จำได้ว่าตอนแรกตนนอนอยู่ที่โซฟากลางบ้านนี่นา แล้วทำไมถึง
กึก!
มือที่จะยกขึ้นมาขยี้ตาชะงักค้างเมื่อมีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวรั้งข้อมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน
นี่มัน ปลอกข้อมือพร้อมโซ่คล้อง พี่จินกลับมาั้แ่เมื่อไหร่
ฮืออออออออออ ซวยแน่ ๆ เหนือธรา
เสียงของสายโซ่ที่กวัดแกว่งไปมาพร้อม ๆ กับที่ข้อมือทั้งสองข้างััเข้ากับความนุ่มนิ่มของกำมะหยี่ด้านในของปลอกข้อมือหนัง ทำเอาเหนือธราตื่นเต้นไปพร้อมกับการครุ่นคิดถึงสาเหตุที่ตนโดนพันธนาการไว้เช่นนี้ เขาดึงผ้าห่มให้พ้นกายก่อนจะพบว่าที่ข้อเท้าทั้งสองข้างก็โดนพันธนาการไว้ไม่ต่างกัน
เข้าซีนแบบไม่ไถ่ถามสุขภาพไอ้เหนือสักคำเลยเหรอครับนายท่าน
แก๊ก!
เหนือธราสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เขาจะแกล้งล้มตัวลงนอนก็ไม่ทันกับที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ตามเข้ามาด้วยร่างสูงของนายท่านและแส้พู่ในมือ!
เฮือก! ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างมองของในมือของนายท่านด้วยแววตาตื่นใ ขาทั้งสองข้างงอเข้าหากันโดยอัตโนมัติพร้อมกับที่ยันตัวลุกขึ้นนั่งกระเถิบตัวไปยังอีกฝั่งของเตียงเมื่อนายท่านเดินเข้ามาใกล้
“พ....พี่จิน”
“รบกวนเรียกผมว่านายท่าน”
อึก.... ผมกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาจับจ้องไปยังแส้พู่ด้วยอาการหวั่นเกรง
“นายท่านครับ คือผม...”
“นอนคว่ำ”
ฮืออออ น้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่นจริงจังทำให้ผมลังเลที่จะไม่กล้าทำตาม แต่ว่า ในข้อตกลงของเราไม่มีการเพลย์ด้วยแส้นี่นา เพราะผมบอกนายท่านใน่เช้าวันนี้เองว่ายังไม่พร้อม แล้วทำไมถึง...
“ผมสั่งว่ายังไง”
“นายท่าน ผมไม่เอาแส้ เปลี่ยนไม้ตีนะครับ”
ผมเอ่ยบอกด้วยสีหน้าอ้อนวอน ผมไม่พร้อมที่จะเพลย์กับเขาด้วยอุปกรณ์ตีนอกจากมือและไม้เรียว แส้พู่สำหรับผมมันน่ากลัวเกินไป...กลัวว่ามันจะเจ็บมากจนทนไม่ไหว
“ผมไม่ได้ให้คุณเลือก สั่งครั้งที่สอง นอนคว่ำเดี๋ยวนี้”
ใบหน้านิ่งพร้อมน้ำเสียงราบเรียบยิ่งทำให้เหนือธราใจเต้นรัว “นายท่านครับ ผมขอโทษที่—”
ร่างสูงประชิดตัวซับตัวน้อยแล้วยื่นมือไปบีบแก้มอีกฝ่ายก่อนที่จะพูดจบ ั์ตาของเ้าตัวเล็กสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว จิราธิปยิ้มเย็นส่งให้ในขณะที่หัวแม่มือลูบไล้ไปตามผิวแก้มนิ่ม
“ก่อนออกไปผมสั่งว่ายังไงนะ มาทบทวนความจำกันหน่อย”
“ห...ให้พักผ่อนครับ” ซับที่สำนึกผิดมีน้ำตาคลอ ขับส่งให้ดูน่ารังแกมากขึ้น
“แล้วทำไมคุณถึงขัดคำสั่งผม”
“ผ...ผมขอโทษ”
“ไม่ได้ให้ขอโทษ ผมถามว่าทำไมคุณถึงขัดคำสั่งผม”
“ฮือออ ผมกลัวงานไม่เสร็จครับ”
“รู้ตัวใช่มั้ยว่าคุณทำผิด?”
เหนือธราอยากส่ายหน้าแต่เขาก็ไม่กล้า พี่จินในตอนนี้ดูดุมากจนใจสั่น
“อึก...นายท่าน ผมผิดไปแล้ว ผ...ผมจะไม่ขัดคำสั่ง—” คนสำนึกผิดยิ่งลนลาน
“ช้าไปแล้วเ้าทาสดื้อ” มือหนาปล่อยใบหน้าเล็กออกก่อนจะผลักให้เหนือธราล้มคว่ำหน้าไปกับเตียง เลื่อนมือลงไปดึงรั้งกางเกงพร้อมชั้นในอีกคนลงไปกองที่ข้อพับขา ร่างเล็กตัวสั่นเมื่อร่างกายปะทะเข้ากับแอร์เย็นฉ่ำในห้อง หยดน้ำตาที่คละคลอร่วงหล่นพร้อมเสียงสะอื้น เขากลัวแส้ในมือของนายท่านไม่น้อย และไม่ได้ล้อเล่นเพราะกลัวมันมากจนตัวสั่นไปหมด ร่างสูงโน้มตัวลงข่มขวัญเหนือธรา กล่าวบอกถ้อยคำที่ไม่ชวนให้คลายความหวาดกลัวลงแม้เพียงนิด
“ผมลืมไป ทาสไม่มีสิทธิ์อยู่บนเตียง แต่จะให้ลงเองคุณก็คงลงไม่ได้ ผมสงเคราะห์ละกัน” แส้ถูกวางลงบนเตียงนุ่มตามด้วยร่างของเหนือธราที่ลอยหวือขึ้นจากเตียงแล้วถูกจับวางลงบนพื้น
“นายท่าน ผมขอโทษ ฮือ...ไม่เอาแส้นะครับ ไม่เอา...ผมกลัวแล้ว”
“ถ้ายังโวยวายไม่เลิกผมจะใช้บอลแก๊กทำให้คุณเงียบ”
“ฮึก...นายท่าน ผมกลัว” เหนือธราหุบปากฉับ แพขนตาเปียกชื้นช้อนมองหน้านายท่านของตนทั้งที่ยังสะอื้น และสะอื้นหนักขึ้นเมื่อถูกจับพลิกนอนคว่ำหน้า ข้อเท้าทั้งสองข้างถูกดึงเข้าหาตัวของจิราธิปที่นั่งอยู่ด้านหลังก่อนท่อนแขนของร่างสูงสอดเข้าที่ส่วนของหน้าท้องแล้วดึงรั้งขึ้นให้สะโพกขาวโพลนลอยเด่น
“น..นายท่านครับ ฮึก” ราวกับอ้อนวอนให้อีกฝ่ายเห็นใจเป็ครั้งสุดท้าย เมื่อใบหน้าเล็กที่เปราะเปื้อนไปด้วยน้ำตาเอี้ยวมามองสบตาคนพี่ ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างก่อนจะหลับปี๋เมื่อเห็นแส้ในมือยกขึ้นสูง ร่างเล็กเกร็งท่อนขาและสะโพกเตรียมรับความเ็ปจากการเฆี่ยนตีทั้งที่ร่างสั่นระริก!
เพียะ!!
“ฮืออออออออ”
เหนือธราสะดุ้งสุดตัวเมื่อแส้พู่หวดกระทบ......พื้นด้านข้างเต็มแรงจนรับรู้ถึงลมและความแรงที่กระทบลงมา
“น้องเหนือครับ”
“ฮึก...ฮือออ นายท่าน.... ผมกลัว ฮือออ”
ร่างที่นอนอยู่บนพื้นถูกรั้งเข้ามาในอ้อมกอดอุ่นของผม ริมฝีปากกดลงที่ขมับชื้นเหงื่อ ผมเชยใบหน้าน้องขึ้นมา สบเข้ากับั์ตาที่ยังตระหนกคล้ายลูกหมากลัวโดนตี “กลัวมากเลยเหรอ” ทั้งที่แค่จะขู่ให้หลาบจำก็เท่านั้น ไม่ได้คิดจะตีน้องสักแปะ
“ฮึก มากครับ”
“แล้วทำไมไม่พูดเซฟเวิร์ดครับ” ประคองแก้มน้องไว้แล้วลูบหัวแม่มือเข้ากับแก้มนุ่ม
“ผม.... ผมลืม ฮึก...อย่า..ดุเหนือนะ” น้องที่สะอื้นยกมือที่ยังถูกพันธนาการไว้มาปิดปากผมเมื่อเห็นว่าผมขมวดคิ้วมุ่นกับคำตอบของเขาแล้วกำลังจะเตรียมดุ แม้จะใจกล้าแต่กลับก้มหน้างุดเข้ากับอกด้วยความกลัว
ช่างน่าเอ็นดู
จิราธิปจับมือน้องออก ก่อนเอ่ยถาม “แล้วจะดื้อกับพี่อีกมั้ย”
“ม...ไม่ ฮึก..ไม่กล้าแล้วครับ”
“คราวหลังพี่ห้ามอะไรจะฟังมั้ย”
“ฟังครับ” น้องตอบรับอย่างว่าง่าย หลังเขาปลอบด้วยการลูบหัวลูบไหล่ไปมาให้คลายสะอื้น
“แล้วที่เหนือทำ ผิดรึเปล่า”
“ผิดครับ เหนือขอโทษ” แทนตัวด้วยน้ำเสียงอ้อนทั้ง ๆ ที่ยังสะอื้นไม่เลิก
“ตีสักสองสามทีดีมั้ย ดื้อมากเลยนะเรา” ฝ่ามือที่คอยลูบหลังให้คลายสะอื้นเลื่อนลงไปบีบก้อนเนื้อนุ่มจนเ้าของสะดุ้งรีบช้อนสายตาขึ้นออดอ้อน
เขากลัวโดนตีด้วยแส้จริง ๆ นะ
“พี่จิน....”
“หืม”
“ไม่ตีนะครับ เหนือยังไม่หายป่วยเลย”
“รู้ว่ายังไม่หายป่วยแต่ไม่ยอมพักผ่อน มันน่านัก!”
“ฮื้อออออ” น้องที่รู้ตัวว่ากำลังจะโดนดุอีกรอบไถศีรษะเล็กเข้ากับอกเข้าไปมาเหมือนหมาตัวน้อย
“มันน่าตีให้ก้นลาย”
ดุน้องอีกรอบพลางหวดมือตบเปาะแปะเบา ๆ อย่างนึกมันเขี้ยวแล้วดึงรั้งกางเกงและชั้นในของน้องให้กลับเข้าที่เดิม ก่อนจะไขกุญแจปล่อยพันธนาการทั้งข้อมือและข้อเท้าให้น้องเป็อิสระ เ้าตัวเล็กสะอื้นจนหน้าแดงไปหมด อดสงสารจนต้องก้มลงหอมแก้มนิ่มปลอบใจไม่ได้
“ลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปทานข้าวเที่ยงได้แล้วครับ แล้วถ้ายังดื้อแบบนี้อีกพี่จะฟาดด้วยแส้จริง ๆ ไม่ใจดีด้วยแบบครั้งนี้แล้วนะ”
เหนือธราพยักหน้ารับ เขาจะจำไว้ให้ขึ้นใจว่านายท่านดุมาก ไม่ใช่มีดีแค่คำขู่ เป็คนพูดจริงทำจริงจนต้องขอคิดใหม่อีกครั้งที่จะขยันหาเื่ดื้อให้นายท่านปวดหัว เ้าตัวดื้อพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหยุดคำบ่นของคนพี่ด้วยการยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มอีกฝ่ายดังฟอดแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำให้คนถูกหอมได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ
Chirathip : เฮ้อ ลองนอกซีนที่ไรเ้าตัวแสบเสียน้ำตาหนักหน่วงตลอดเลย : (
..................................................................................................................................................
จบตอนที่ 3 แล้วค่ะ ขอบคุณกำลังใจจากการเมนต์นะคะ
เพียงแค่เม้นต์เดียวก็ทำให้เรามีกำลังใจในการแต่งตอนต่อไป
ฝากให้กำลังใจน้องเหนือและพี่จินที่ #นายท่านของเหนือ ด้วยค่าาาา
93K
