ตอน 9 ยัดเยียดความเป็ผัว
ทันใดนั้นฝ่าาผู้มีโทสะมากได้รับดาบจากทหารใกล้ตัวเตรียมสับร่างนางให้เละแบบไม่ปรานี โทษฐานที่ทำให้เสื่อมเสียพระเกียรติยศพ่นเรอราดสิ่งปฏิกูลรดกาย แน่นอนว่าจ้านจวิ้นเริ่มรู้สึกสนใจในตัวนางเพราะชิงเหนียนโดดเด่นเหนือใคร หวังเก็บนางไว้ใกล้ตัวเพื่อบำบัดอาการซึมเศร้าที่หยั่งรากลึกเกาะกินใจมาหลายปี
"ช้าก่อนเสด็จพ่อ...นางก็แค่อาเจียนตามประสาสตรีมีครรภ์ กษัตริย์แห่งฉางอานผู้เมตตาเปี่ยมล้นมีหรือจะฝังใจโกรธเคือง เอาความผู้ที่ตั้งท้องบุตรของข้า" ไหนๆก็จะต้องเลือกคนเข้ามาเป็สนม มิสู้เลือกนางเลยยังจะดีกว่า จ้านจวิ้นผู้ไม่สนสตรีไม่เคยมีเื่รักๆ ใคร่ๆในหัว เขาเองมิได้คิดหน้าคิดหลังให้มากนักจะคิดก็เพียงแค่้าเก็บนางไว้ข้างกายหวังใช้บำบัดจิตอีกทั้งเห็นว่าบิดามีความรู้สึกโปรดปรานทั้งโกรธเกลียดในสตรีคนเดียวกันจ้านจวิ้นที่เกลียดบิดาเข้าไส้ จงใจวางกลอุบายเอาชนะบิดาเล่นๆ
"อะไรนะ เดี๋ยวก่อน! นี่มันเื่บ้าอะไรแล้วฉันไปท้องกะอีตาหน้าปลาบู่เ้าอารมณ์นั่นั้แ่เมื่อไหร่ "ชิงเหนียนครุ่นคิดในใจ เริ่มจะชักสีหน้าใส่
"เพิ่งจะเจอกันครั้งเดียวแท้ๆจะยัดเยียดความเป็ผัวให้ฉันซะแล้ว " ชิงเหนียนบ่นพึมพำมุบมิบมุมปาก
"ไอ๊หย๊า ท่านเทพ!! ท่านส่งข้ามาทำภารกิจบ้าบออะไรผู้ถูกลงถูกเลือกอะไรของท่าน เพ้อเจ้อทั้งนั้นขืนยังเป็แบบนี้ต่อไปมีหวังฉันได้เป็บ้าตายแน่ๆ"
"เดี๋ยวก็จะถูกปะา ผ่านไปไม่ถึงสิบวิ ก็ได้ผัวสรุปจะให้อิฉันอยู่ในสถานะไหนกันแน่คะท่านเทพ?" ชิงเหนียนทำหน้าหงิกตั้งจิตอธิษฐานในใจเพื่อตั้งคำถามและด่าทอเทพบน์ที่ส่งนางมาเกิดในร่างหลานฮวา
"คิดว่าข้าโง่เง้ามากสินะองค์ชายรองอย่าคิดพูดจาโป้ปดเป็อันขาด ข้าไม่ได้ว่างนักที่จะมาเล่นสนุกกับเื่เด็กๆของพวกเ้าหรอกนะ ใครๆ ต่างก็ลือกันทั่วแดน ว่าเ้ามิได้มีใจรักใคร่สตรีสักนางมุ่งเป้ารังแต่จะรักแกพวกนางเพื่อสนองความอำมหิตในใจตนจนบิดาอย่างข้าตามปิดข่าวคราวอันเน่าเฟะของเ้าไม่หวาดไม่ไหว!"ฝ่าางอแขนกลับคืน เก็บดาบคมเข้าฝัก หันเอียงส่ายหน้าไปเปล่งเสียงพูดดังๆเหน็บแนมจ้านจวิ้น
"ข้าจะพูดโป้ปดท่านไปทำไมกัน ในเมื่อข้าเองมีหลักฐานแน่ชัดว่าข้ากับนางเคยพบกันมาก่อนแล้ว อีกทั้งสมสู่ลักลอบได้เสียกันมาเนิ่นนานจวบจนนางตั้งครรภ์บุตรของข้าอย่างลับๆ "จ้านจวิ้นหยิบของบางอย่างออกจากอาภรณ์ยื่นแสดงให้ทุกคนได้เห็น
"ห่ะ!! ปิ่นนั่นเอาคืนมานะมันสำคัญกับข้ามาก" ปิ่นแทนใจที่หยางเค่อจงใจปักลงบนมวยผมให้นางก่อนลาจากอยู่ๆ มันดันไปอยู่ในมือของจ้านจวิ้นั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ทันทีที่ชิงเหนียนเห็นมัน นางก็เกิดอาการแสดงความเป็เ้าของทันทีเพราะสำหรับชิงเหนียนแล้ว มันสำคัญมากนางถือว่านั่นเป็สิ่งของที่สหายผู้แสนดีเพียงคนเดียวมอบให้
"หึ ติดกับดักของข้าจนได้นะ ยัยบื่อ"จ้านจวิ้นคิดในใจเผลอแสยะยิ้มมุมปากเยี่ยงผู้ชนะ
"หึ!! หากเ้ามีคนในใจเช่นนั้นพิธีคัดเลือกนางสนมที่มารดาของเ้าตั้งใจทุ่มเทแรงกายสรรหาคุณหนูสกุลใหญ่มาประเคนให้คนไร้ประโยชน์อย่างเ้าก็สูญเปล่า"ฝ่าารู้สึกกริ้วโกรธทวีคูณ เพราะทุกอย่างดูผิดเพี่ยนจากขนบธรรมเนียมที่ควรจะเป็ไปเสียหมด
"เสด็จพ่อ เมื่อไหร่ท่านจะจำได้เสียทีว่าข้ามิเคยมีนางเป็มารดา!!หากไม่ใช่ว่าท่านโปรดปรานนางสนมชั้นต่ำเช่นนางจนหน้ามืด ตำแหน่งฮองเฮาของเสด็จแม่ท่านคงไม่ยอมมอบให้นางหรอก "นานๆ ทีพ่อลูกจะได้พบกัน จ้านจวิ้นพอยอมเคลื่อนตัวออกตำหนักร้างก็ปากแซ่บไม่เบา จัดชุดใหญ่ไฟกะพริบ ชนิดที่ว่าไม่รักษาหน้าฮ่องเต้ของแผ่นดินเศษหน้าแตกละเอียดเป็ผุยผง เล็กจิ๋วเสียยิ่งกว่าเศษละอองฝุ่น
"นี่เ้า!! " ฝ่าาผู้สูงตระง่านในอำนาจชูคอเหนือคนทั้งปวงมาโดยตลอด ไม่คิดว่าผู้เป็โอรสในไส้ เืเนื้อเชื้อไขแท้ๆจะปากคอเราะร้ายได้ถึงเพียงนี้
"หึ ข้ามันทำไมหรือ...ข้าเถียจ้านจวิ้นบุตรชายผู้ที่ท่านเห็นเป็เพียงเบี้ยหมากในวังหลวงยังไงล่ะ"องค์ชายรองปากจัดจ้านด่าทอบิดามิหนำใจกระทั่งทิ้งทวนประโยคที่แสนหยามใจให้ผู้เป็พ่อกลุ้มใจแทบกระอักเื
"เ้ามันคนไร้ประโยชน์นอกจากจะไม่ช่วยข้าแบ่งเบาความหนักหนาของแผ่นดินยังสร้างแต่เื่เหนื่อยหน่ายแก่ข้า ไม่เหมือนเถียเป่ยลู่ พี่ใหญ่ของเ้า !!หากขอต่อ์ให้ย้อนเวลาได้ คนที่ต้องแลกชีวิตข้าคงขอให้คนที่ตายเป็เ้าแทนเป่ยลู่คงจะดีกว่า" ฝ่าาทรุดตัวลงแทบยืนไม่อยู่เพราะคำพูดของจ้านจวิ้นมันเสียดสับลงกลางใจ ทว่าผู้เป็พ่อก็ปากดีไม่เบาพูดจี้จุดปมที่เป็เื่หลอกหลอนในใจจ้านจวิ้นให้เขาปวดใจเช่นกัน
"อย่าแม้แต่จะเอ่ยชื่อของเขา ท่านมันไม่คู่ควรบิดาเช่นท่านก็เห็นแต่บุตรเป็หมากเบี้ยเพื่อความสำเร็จที่ปูทางสู่อำนาจก็เท่านั้นไหนเลยจะใจรักใคร่ผูกจิตเยี่ยงบิดาผู้อื่นทั่วไป!!" จ้านจวิ้นกำมือแน่นตะเบ็งเสียงเเข็งจนเส้นเอ็นข้างลำคอปูดหนา
"ปากดี ปากดีเสียเหลือเกินข้าขังลืมเ้าไว้ในตำหนักร้างนานนับปี จนตาบอดสนิทมันยังไม่มากพอที่จะสอนให้คนเช่นเ้าหลาบจำเลยรึ " ฝ่าาหวังสั่งสอนโอรสผู้ที่ไม่เคยได้ดั่งใจคนนี้ให้เชื่อฟังสยบอยู่ใต้เบื้องตีน
" หึขออภัยฝ่าาที่คนเช่นข้ามันเอาแค่สร้างเื่งามหน้า...ทว่าครั้งนี้ข้าขอยกความดีความชอบให้ฮองเฮาก็แล้วกันที่อุตส่าห์แสร้งเอาใจเสด็จพ่อเมื่อให้ได้จัดหานางสนมมาบำเรอข้า"
"แต่ขอโทษทีที่ข้าดันจะไม่เลือกคนที่ท่านตระเตรียมการไว้เป็อย่างดีหวังส่งนางมาอยู่ข้างกายจ้านจวิ้นข้าถือโอกาสนี้พาสตรีผู้ต้ำต้อยยศน้อยเข้าวังร่วมคัดเลือกสู่ตำแหน่งนางสนมของข้าอีกทั้งนางยังตั้งครรภ์บุตรของข้าอยู่ไซ้ ผู้ใดจะกล้าขัด "คำพูดของจ้านจวิ้นแม้นเหมือนจะเอ่ยชมฮองเฮาอยู่แหมบๆ แต่มันดันทำให้นางรู้สึกว่าเขากำลังกระแหนะกระแหนนางอยู่ตลอด
"โชคดีที่ข้ายังไม่รีบร้อนมอบอำนาจให้เขาซะก่อนขนาดยังไม่ได้เป็ไท่จื่อ ยังจองหองขนาดนี้ ไม่อยากนึกเลยว่าหากเป็รัชทายาทที่ข้าแต่งตั้งแล้วนั้น ชาวประชาจะระทมใจปานใด " ฝ่าาได้เพียงแต่ปวดใจความผิดในอดีตยากจะแก้ไข ฝ่าาเองรู้สึกว่าตนมีส่วนผิดที่มิได้หวงแหนโอรสแต่ละคนให้เท่าๆ กันั้แ่แรก
"หึ คราวนี้แหละอวิ๋นเต๋อลูกข้าถึงโอกาสรีบทำคะแนน ตำแหน่งไท่จื่ออยู่เพียงเอื้อมมือไม่นานมันจะต้องตกเป็ของเ้า " ระหว่างที่พ่อลูกไม่ลงรอยกันฮองเฮาไม่ได้คิดห่วงฝ่าาแม้แต่น้อย ในหัวเอาแต่คิดเื่ของตัวเอง
"แย่แล้ว แล้วข้าจะเอาความไปแจ้งแก่คุณชายโม่ยังไงล่ะเนี่ย"หัวหน้าฝ่ายในเดือดเนื้อร้อนใจ แทบจะยืนไม่ติดที่
"สตรีถูกเรียกเข้าวังนับร้อยแต่ละนางหน้าตาสะสวยไม่แพ้กัน ใครไหนจะคิดว่าองค์ชายรองจะเลือกเล็งนางเป็สนมซะเอง อีกทั้งยังกล่าวชัดเจนว่าเคยได้เสียกันนับครั้งไม่ถ้วนคุณชายโม่นะคุณชายโม่ เกือบจะหาเื่ให้อายุไม่ยืนเสียแล้วสิ"
*โม่หยางเค่อจงใจทุ่มเงินหมดหน้าตัก วางเดิมพันมากกว่า 100 ก้อนทองแจกจ่ายให้แก่หัวหน้าฝ่ายในและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ให้ยัดเยียดคุณสมบัติอันไม่พึงประสงค์ตัดสินคัดตัวชิงเหนียนปัดตกจากการเข้าสู่เป็สนมในวังหลังจงใจวาดฝันแต่งกับนางในวิมานใหญ่หลบหนีจากสกุลโม่หลีกเลี่ยงกฎจวนที่ห้ามมีรักกับผู้ด้อยกว่า ไปตายเอาดาบหน้าหนึ่งบุรุษคู่กับหนึ่งสตรี รักใคร่กลมเกลียว เขียนกวีเช้าค่ำหาเงินทองเลี้ยงดูภริยาและบุตรใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเยี่ยงปุถุชนในเมืองที่ไม่มีใครรู้จัก*
643
