เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 5
วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 1 ปีของผม ผมตื่นตั้งแต่เช้า มานั่งทำสมาธิ ประจำวัน เพราะตอนนี้ทำได้เพียงแค่นี้ ผมลองฝึกเผื่อจะได้พลังจิตได้ ดูเหมือนว่าการใช้พลังจิต จะต้องใช้จินตนาการ ระหว่างที่ลองมีอยู่ครั้งที่ผมลองทำสมาธิแน่วแน่กับการทำให้หนังสือพลิกไปอีกหน้า ผมใช้สมาธิจนรู้สึกปวดหัว แต่ก็ถือว่าประสบผลสำเร็จ แต่หน้าหนังสือขยับขึ้นมาเพียงไม่กี่เซน ดูเหมือนว่าจะต้องรอให้ร่างกายและสมองโตมากกว่านี้
หลังจากทำสมาธิประจำวันเสร็จ ผมก็ลงไปด้านล่างเพื่อรอรับประทานอาหาร วันนี้ผมจะต้องขอท่านพ่อออกไปเที่ยว เฮ้ยไม่ใช่สิสำรวจต่างหาก วันนี้ล่ะจะต้องขอให้ได้เลย เมื่อผมเดินมาถึงห้องอาหารคุณอามีนากำลังยกอาหารวางบนโต๊ะพอดี
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ นายน้อย” คุณอามีนาเอ่ยทักทายผม
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณอามีนา ท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะครับ” ผมถามและเดินไปนั่งบนเก้าอี้รอ
“นายท่านกับนายหญิงกำลังลงมาค่ะ อ้อสุขสันต์วันเกิดนะคะนายน้อย” คุณอามีนาตอบด้วยรอยยิ้ม
ผมนั่งรอไปสักครู่ ท่านพ่อและท่านแม่ก็มาถึงพอดีและนั่งลงที่เก้าอี้ประกบซ้ายขวาผมทันที
“สุขสันต์วันเกิดจ๊ะลูกรัก/สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก” ท่านพ่อและท่านแม่เอ่ยพร้อมกันพร้อมกับเอามือลูบหัวผม
หลังจากนั้นคุณมัลโก้ก็มาพอดีทุกคนนั่งรับประทานอาหารกันจนเสร็จ คุณอามีนาก็ ค่อยๆยกจานไปเก็บ จังหวะนั้นเองผมก็รีบเอ่ยปากขอท่านพ่อทันที
“ท่านพ่อครับ วันนี้ผมขอออกไปดูในเมืองกันท่านพ่อด้วยได้มั้ย” ผมขอท่านพ่อพร้อมทำหน้าตาลูกหมาใส่ทันทีหวังว่าจะได้ผล
“ได้สิคลาวด์ พ่อกับมัลโก้กำลังจะออกไปดูในเมืองพอดีเลย” ท่านพ่อยิ้มตอบผม
“ขอบคุณครับท่านพ่อ” ผมรีบวิ่งออกไปรอที่หน้าประตูบ้านทันที
หลังจากนั้นท่านพ่อและคุณมัลโก้ก็ออกมา
“พร้อมแล้วใช่มั้ยลูก” ท่านพ่อเอ่ยถามผม
“พร้อมแล้วครับท่านพ่อ”
ผมและท่านพ่อค่อยๆเดินออกจากบ้านไปทันที โดยมีคุณมัลโก้คอยเดินตามอยู่ด้านหลัง ที่แรกที่ท่านพ่อพาผมมาถึงคือตลาดสดนั่นเอง ผมเดินดูรอบๆตลาดสดอย่างกระตือรือร้น หลังจากสำรวจแล้วผมถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สมกับเป็นตลาดสดจริงๆ มีแต่เนื้อสดและแป้ง ไม่มีเครื่องปรุงอื่นๆเลย ผมหายสงสัยแล้วล่ะทำไมอาหารแต่ละมื้อของผมมันช่างจืดชืด กลับบ้านไปผมต้องทำเครื่องปรุงรสต่างๆขึ้นมาแล้วล่ะ
หลังจากนั้นท่านพ่อก็พาผมเดินไปทั่วๆเมือง จนพาออกไปดูไร่ข้าวที่นอกเมือง ยังดีนะคนที่นี่ปลูกข้าวเป็นแต่ดูเหมือนจะไม่นิยมทานกันนะ เห็นเอามาแปรรูปเป็นแป้งกันหมด น่าจะเพราะข้าวมันเก็บลำบากล่ะนะถ้าไม่สร้างยุ้งฉางขึ้นมาเก็บ ดูเหมือนจะมีเวลาเหลืออยู่ท่านพ่อจึงพาผมออกไปดูต้นน้ำที่ไหลมาจากภูเขา ทางด้านเหนือของเมืองเรา ผมลองชิมน้ำดูแล้วรสมันไม่ได้จืด ออกจะกร่อยๆ ดูเหมือนเพราะเมืองเราติดทะเล เวลาน้ำขึ้นน้ำทะเลจึงหนุนขึ้นมา ผมนี่นึกถึงสารคดี ที่แต่ก่อนเคยดูเลย เห็นว่าน้ำกร่อยทำให้พืชและต้นไม้บางชนิดมีผลผลิตที่ดี ระหว่างทางผมเห็นมีต้นมะพร้าวซะด้วยแต่ดูเหมือนชาวบ้านจะไม่นิยมปลูกกันนะ เพราะเห็นไม่ค่อยมาก
ผมขอให้คุณมัลโก้ขึ้นต้นมะพร้าวไปตัดดอกเพื่อเก็บน้ำตาลสดให้หน่อย ทีแรกคุณมัลโก้งงกับคำขอผมมาก ผมถึงค่อยๆอธิบายให้ฟังว่าเคยอ่านหนังสือในห้องสมุดเจอว่าต้นไม้แบบนี้จะมีน้ำหวานๆออกมาจากดอก แต่ต้องใช้เวลาในการเก็บเมื่อคุณมัลโก้เข้าใจจึงขึ้นไปทำให้ตามที่ผมขอ ผมค่อยๆอธิบายวิธีเก็บต่างตามขั้นตอนที่ผมเคยดูจากสารคดี และรบกวนคุณมัลโก้ให้เอามาให้ผมในวันพรุ่งนี้
ก่อนกลับท่านพ่อยังพอผมไปท่าเรือริมทะเลด้วย ผมมองดูท่าเรือเล็กๆของเมืองเรา มีเรือไม่มากท่านพ่อบอกว่า ชาวบ้านเมืองเราสมัยก่อนทำประมงมากอยู่เหมือนกันแต่ต่อมา คนหนุ่มสาวไม่อยากจะทำประมงต่อจึงค่อยๆทยอยออกไปหางานตามเมืองอื่นๆแทน ที่ยังทำประมงอยู่ก็เหลือแต่คนเฒ่าคนแก่เท่านั้น ท่านพ่อบอกว่าอีกไม่นานการประมงคงจะค่อยๆหายไป
จากที่ผมดูก็แย่จริงๆนั่นหละ ชาวบ้านรู้จักแต่การหาปลา แต่ยังไม่รู้จักการถนอมปลา ไม่รู้จักเกลือ ผมล่ะสงสัยจริงๆ ทำไมวิวัฒนาการทางด้านอาหารโลกนี้ถึงด้อยพัฒนาจัง ด้านการผลิตก็งั้นๆหรือจะเป็นเพราะว่าโลกนี้มีเวทย์มนต์คนเลยหันไปสนใจด้านนั้นมากกว่า ก่อนกลับบอกท่านพ่อว่าอยากได้น้ำทะเลเป็นทีระลึก จึงให้ท่านพ่อและคุณมัลโก้เก็บกลับไปหลายกระบอกอยู่
กว่าพวกผมจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ทันทีที่ผมกลับถึงบ้านผมก็ยังไม่ลืมย้ำคุณมัลโก้ว่าให้ไปเก็บน้ำตาลสดในวันพรุ่งนี้ให้ด้วย คุณมัลโก้รับปากผมอย่างมาดมั่น ส่วนท่านพ่อเข้าห้องทำงานไปทำเอกสารต่อทันที ส่วนผมน่ะหรอก็เข้าห้องไปวางแผนการสิรออะไร
ภายในห้องพัก
อ่าต้องวางแผนสินะ ผมนึกย้อนกลับไปสารคดีต่างๆที่เคยดูสมัยอยู่โลกนู้นและ ทฤษฎีต่างๆที่เรียนจากหลวงพี่เอกหลวงพี่นั้นสอนผมแทบจะทุกด้านแต่ส่วนมากผมไม่เคยปฏิบัติจริงหรอกนะ แต่สมัยก่อนหลวงพ่อเคยไปธุดงแถวจังหวัดสมุทรสงครามพอดี จำได้ว่าเป็นจังหวัดเล็กๆ ซึ่งผมตามไปด้วยพอดี หลวงพ่อพาผมไปดูวิธีการปลูกมะพร้าวและทำน้ำตาลมะพร้าว ใช่แล้วนี่ล่ะ เครื่องปรุงชนิดแรกที่ผมจะทำ น้ำตาลมะพร้าวนี่ล่ะ เหมาะกับเมืองผมพอดี เมือง 3 น้ำคล้ายๆกันเลย ส่วนเครื่องปรุงอีกชนิด เกลือสินะ รู้สึกตอนไปกับหลวงพ่อขากลับผมเดินผ่านนาเกลือด้วยนี่นา ตอนนั้นมีชาวบ้านถวายเกลือให้หลวงพ่อพอดี หลวงพ่อบอกว่าเกลือนี่ล่ะที่พระธุดงค์สามารถพกแทนอาหารได้
ดีนะตอนนั้นผมถามวิธีทำจากชาวบ้านไว้ด้วย เรื่องเกลือต้องใช้เวลา แต่เกลือต้องใช้เวลาตากสองสัปดาห์ถึงจะตกผลึก เอาไว้ผมทำน้ำตาลเสร็จก่อนแล้วกัน หลังจากผมวางแผนการเสร็จก็เข้านอนทันที อ่ารอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วล่ะ
มุมมองเอริก
วันนี้เป็นวันเกิดของบุตรชายข้า หลังจากอาหารเช้า ดูเหมือนคลาวด์จะอยากออกไปเดินเที่ยวในเมืองกับข้า วันนี้เป็นวันเกิดคลาวด์ ก็ได้ข้าจะพาเค้าออกไปเที่ยวเอง เพราะยังไงวันนี้ ข้าก็ต้องออกไปเหมือนที่ออกไปดูทุกๆสัปดาห์อยู่แล้ว หลังจากเตรียมตัวเสร็จ ข้าและมัลโก้ ก็พาคลาวด์ออกไปดูในเมืองทันที ข้าพาไปตลาดเป็นที่เพราะช่วงสายๆตลาดที่นี่ก็จะวายแล้ว ตลาดเมืองข้ายังคึกคักเหมือนเดิมมีชาวบ้านมากมาย ออกมาขายเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้และขายแป้งขนมปังเต็มไปหมด ตั้งแต่สมัยเด็กก่อนข้าจะไปเรียนที่อาคาน่า ตลาดเมืองหลวงมันก็ชอบอยู่หรอกนะ แต่สู้บ้านเกิดข้าไม่ได้หรอก เพราะบ้านเกิดข้าติดทะเล มีปลายขายด้วยยังไงล่ะ ตอนรับราชการทหารข้าคิดถึงปลาบ้านเกิดมากๆเลยล่ะ ที่เมืองหลวงหากินไม่ได้เลย เพราะบ้านเกิดข้า มันไกลยังไงล่ะ กว่าจะส่งปลามาถึงก็เน่าแล้ว ผู้คนจากเมืองหลวงจึงไม่ค่อยได้กินสักเท่าไร
ดูเหมือนคลาวด์ก็ชอบเดินตลาดเหมือนกันสินะ ดูสิวิ่งไปทั่วตลาดเลย หลังจากนั้นข้าก็พาไปดูอีกหลายๆที่ขณะข้าพาไปดูไร่ปลูกข้าวอยู่นั่นเอง คลาวด์ก็พาข้าและมัลโก้เดินไปดูต้นมะพร้าว คลาวด์บอกกับข้าและมัลโก้ให้ช่วยเก็บน้ำตาลสด คราแรกข้าสงสัย มันคืออะไรกันแน่ เพราะตั้งแต่เกิดข้าไม่เคยได้กินเลย ต้นมะพร้าวมันไร้ประโยชน์มีดีแต่สูงถึงจะมีลูกกินได้ก็เถอะ แต่ชาวบ้านไม่ค่อยนิยมเก็บลูกมะพร้าวกันหรอกนะ เพราะมันไม่อิ่มยังไงล่ะ หลังจากคลาวด์อธิบายให้ข้าและมัลโก้ฟัง เกี่ยวกับน้ำตาลสด มัลโก้ก็ขึ้นไปทำให้ตามที่คลาวด์ขอทันที ข้าได้ลองชิมน้ำตาลสดที่ว่าด้วยล่ะแต่มันออกมานิดเดียวเองก็รู้สึกอร่อยเหมือนกันนะหวานอ่อนๆ แต่เห็นคลาวด์บอกว่าต้องปล่อยให้มันค่อยๆหยดออกมาจากงวงมะพร้าวพรุ่งนี้ก็จะเต็มกระบอก
เอาล่ะหลังจากเสร็จจากไร่ ข้าเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือ เลยพาคลาวด์ไปดูเขตท่าเรือประมง ข้าชอบท่าเรือมากเพราะข้าชอบกินปลายังไงล่ะ ดูเหมือนคลาวด์จะไม่ค่อยสนใจปลาเท่าไร แต่ก่อนกลับคลาวด์บอกข้าว่าอยากได้น้ำทะเลกลับบ้านไปเป็นที่ระลึก ฮ่า ฮ่า ฮ่า คลาวด์ของข้าก็ชอบทะเลเหมือนกันสินะ สมแล้วที่เป็นบุตรข้า
หลังจากกลับมาถึงบ้านคลาวด์ก็ตรงเข้าห้องนอนทันที สงสัยจะเหนื่อยสินะ ส่วนข้าก็เข้าห้องทำงานเพื่อไปทำงานที่คั่งค้างต่อทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 เริ่มวางแผนพัฒนา

นิยายแนะนำ

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 เริ่มวางแผนพัฒนา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้