โอรีบดึงมือวินให้เดินออกมาห่างจากห้องเรียนพอสมควร ก่อนที่เขาจะทำตัวลุกลี้ลุกลนเหมือนกลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน สิ่งที่เขากำลังจะพูดต่อไปอยู่ โอสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมาจับมือวิน เหมือนจะบอกอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก
"โอมีอะไรจะคุยกับวินงั้นหรอ?"
"วินได้รับจดหมายแล้วใช่ไหม?"
"จดหมาย? อ๋อ!จดหมายที่ส่งไปห้องเราเมื่อเช้าใช่ไหมนั่นเป็นจดหมายของโอหรอ แล้วทำไมโอต้องอยากให้เราย้ายไปเรียนที่อื่นด้วยล่ะ?"
"เพราะโอรู้ว่าบอสกำลังจ้องเล่นงานวินอยู่ ย้ายไปเรียนที่อื่นนะวินเราไม่อยากให้นายต้องเจ็บตัว"
"นายเป็นคนสนิทของบอสไม่ใช่หรอ เราก็ไม่ได้อะไรนะ แต่เราจะเชื่อใจได้ยังไงว่าสิ่งที่นายพูดมันเป็นความจริง"
"บอสเขาหึงแก้วชาที่มายุ่งกับนาย และคนอย่างบอสจะไม่จบง่ายๆเพียงแค่นี้แน่ เขากำลังจ้องจะเล่นงานวินอยู่นะ ที่เรามาเตือนเพราะเราเป็นห่วงวิน และอีกอย่างที่เราบอกให้วินย้ายไปเรียนที่อื่นเพราะเราไม่อยากให้วินยุ่งเกี่ยวกับเฉินอีก"
"เป็นห่วงเราเนี่ยนะ แล้วเฉินมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย!!"
"ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว กลับไปตอนนี้เราก็คงไม่รอด งั้นเราจะพูดความจริงกับนายเลยละกันนะ"
"ความจริงอะไรอ่ะ?"
"จริงๆแล้ววันนั้นที่เด็กสองคนโดนทำร้ายที่หน้าโรงเรียนอ่ะ เราเห็น!!..."
"ฉันว่าใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้วนะ และเด็กเรียนดีอย่างนาย ก็ไม่ควร!! ที่จะโดดเรียน จริงไหม..โอ!! กลับเข้าห้องเรียนได้แล้ววิน" โอยังไม่ทันพูดจบเฉินก็เดินเข้ามาพร้อมทุบกำแพงเสียงดังจนโอสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่จะเดินเลี่ยงออกไปราวกับว่าเขากำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่
"อ้าว เดี๋ยวสิโอ!! เมื่อกี้นายจะพูดอะไรอ่ะ โอ!! โอ!!อะไรของเขากันนะ พิลึกจัง?"
"จะยืนสงสัยอีกนานไหม จะไปหรือเปล่าห้องเรียนอ่ะ!!"
"นายนี่ชอบเข้ามาขัดจังหวะจริงๆ ฉันเลยไม่รู้เลยว่าโอต้องการจะพูดอะไรกับฉันเนี่ย!!"
"ไร้สาระน่ะ..ฉันไม่เชื่อคำพูดของศัตรูหรอกนะ ไปเข้าเรียนได้แล้ว" เฉินดึงเเขนวินกลับมสที่ห้องเรียน ในขณะที่เฉินกำลังเดินเข้าห้องเรียน เขาก็ได้ชำเลืองสายตาไปมองโอยังไม่สบอารมณ์ ทำเอาโอต้องหลบสายตาและรีบเปิดหนังสือเรียนขึ้นมาทันที
"เป็นอะไรวะไอ้โอ ท่าทางดูแกลุกลี้ลุกลนชอบกลนะ ใครทำอะไรแกงั้นหรอ?"
"นั่นสิ ตั้งแต่เดินกลับเข้ามาในห้องเรียน ฉันว่าแกแปลกๆไปนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่าวะ บอกฉันได้ทุกเรื่องเลยนะ คนอย่างฉันจัดการให้แกได้ทุกอย่าง"
"เปล่า ฉันแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวยังไงฉันขอตัวกลับบ้านก่อนแล้วกันนะ ไอ้เอฉันฝากแกเขียนใบลาให้ด้วยนะ ฉันไปล่ะ!!" โอท่าทางลุกลี้ลุกลนเดินชนนั่นนี่โน่นก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องเรียนไป
"เดี๋ยวฉันมานะ!!"
"น่าจะไปไหน นี่คาบเรียนจะเริ่มแล้วไม่ใช่หรอ?"
"พอดีฉันปวดท้องอ่ะ อยากเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวฉันมา" เฉินเดินมือล้วงกระเป๋าออกไปนอกห้องตามปกติ และไม่มีอะไรน่าสงสัย ตัดมาที่โอเขากำลังวิ่งสาวเท้าลงบันไดด้วยความเร็วและกำลังจะตรงไปที่ลานจอดรถของโรงเรียน เเต่ทว่าเขาต้องหยุดชะงัก เมื่อร่างสูงเดินมาขวางหน้าเขาไว้
"เป็นนักเรียนดีเด่น หนีกลับบ้านก่อนแบบนี้ได้ยังไงล่ะฮึ นายโอ? มาคุยอะไรกับครูหน่อยได้ไหม?"
"อาจารย์อันวา!! คือผมไม่สบายนะครับ ก็เลยขอลากลับบ้านก่อน ผมไปนะครับ" โอกำลังจะวิ่งผ่านตัวอันวาไปแต่ทว่าเเขนของเขาก็ถูกอันวารั้งไว้และเเรงบีบที่แน่นมากๆนั้น ทำให้โอต้องเอี้ยวตัวกลับมายืนที่เดิม
"เดี๋ยวสิ!!ถ้าไม่สบายก็ไปห้องพยาบาลสิ ไปไหมเดี๋ยวครูพาไปเอง"
"ไม่หรอกครับ ผมอยากกลับไปพักที่บ้านมากกว่า ผมขอตัวก่อนนะครับอาจารย์ สวัสดีครับ"
"ก็บอกแล้วไงว่า ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายก่อน จะรีบไปไหนล่ะ ช่วยมากับฉันหน่อยสิ" อันวากระชากแขนโอให้เดินตามไปอย่างขัดขืนไม่ได้เพราะตัวของอันวานั้นใหญ่กว่าตัวของโอเป็น 2 เท่า จึงทำให้เขาสู้แรงกระชากของอันวาไม่ได้นั่นเอง อันวาลากเเขนโอมาที่โรงอาหารเก่าหลังตึก 12 ซึ่งตึกนั้นก่อสร้างยังไม่เสร็จและไม่มีใครเข้าไปยุ่งวุ่นวายแถวนั้นเลย
"อาจารย์พาผมมาที่นี่ทำไมครับ ผมจะกลับบ้าน!!"
"พอดีว่า มีใครบางคนอยากจะคุยกับนายหน่อยนะ ช่วยอยู่รอคุยกับเขาก่อนได้ไหม?ไม่นานหรอก"
"ใครครับ ผมไม่มีอะไรจะคุยกับเขาทั้งนั้นแหละผมจะกลับบ้าน!!" โอพยายามขัดขืนและแกะมือของอันวาออกจากเเขนของเขาสุดกำลัง เเต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลอะไรทั้งนั้น จู่ๆเสียงฝีเท้าของอีกคนก็ดังมาจากด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคน น้ำหนักในการย่ำเท้านั้นฟังแล้วเหมือนกับว่าคนที่กำลังเดินเข้ามานั้นตัวหนาพอสมควร
"จะรีบไปไหนล่ะ...เมื่อกี้นายยังพูดไม่จบไม่ใช่หรอ พูดต่อสิฉันจะเป็นคนฟังนายแทนวินเอง!!"
"เฉิน!!นี่นาย!!"
"ใช่!!ฉันเองและฉันก็รู้ด้วยว่านายคิดจะพูดอะไรกับวิน ฉันเคยบอกนายแล้วไม่ใช่หรอ ว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของฉันและคนของฉันอีกไม่งั้นนายจะเดือดร้อน"
"นายเป็นคนฆ่าเด็ก 2 คนนั้น รวมถึงเด็กที่ตกบันไดนั่นด้วยใช่ไหม วันนั้นฉันเห็นนายลากร่างเด็กของสองคนนั้นมาทิ้งไว้ที่หน้าประตูโรงเรียน นายทำแบบนั้นได้ยังไง? นายก็รู้ว่าพวกเขาสองคนไม่ได้ตั้งใจ"
"ฉันรู้ว่ามัน 2 คนไม่ได้ตั้งใจละครที่ตั้งใจก็คือเพื่อนของนาย!!แต่ฉันไม่สนในเมื่อมันเลือกที่จะเป็นศัตรูกับฉันแล้ว พวกมันก็ต้องโดนแบบนั้นแหละ นายก็เหมือนกัน อย่า!!ทำบีบให้ฉันต้องทำกับนายอีกคน!!"
"ไม่!!ยังไงฉันก็จะต้องบอกวินให้ได้ ว่านายมันไม่ใช่คน!! นายมันเป็นตัวอะไรกันแน่เฉิน ทำไมนายถึงทำร้ายคนเป็นผักเป็นปลาได้ถึงขนาดนี้!!"
"ก็เพราะไอ้คนพวกนั้น มันมาทำร้ายของๆฉันก่อนน่ะสิ!!" เฉินกระชากคอเสื้อโอเข้ามาใกล้ๆแล้วตะโกนใส่หน้าโอด้วยอาการที่โมโหสุดๆ ตอนนี้ตัวของโอสั่นเกร็งไปหมด เพราะเขาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาต่อจากนี้ โอโดนอันวาล็อคเเขนไว้เเน่นจนทำอะไรไม่ได้ เฉินปล่อยมือจากขอเสื้อของโอแล้วเลื่อนมือมาจับที่หน้าของโอแทน รอยยิ้มที่ชวนสยองของเฉินนั้น มันกำลังถูกส่งผ่านม่านสายตา มาสู่ตัวของโอแล้ว ตอนนี้โอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเพราะนอกจากสายตาที่สยองนั้นจะมองมาที่เขาแล้ว มือของเฉินที่จับแก้มเขาอยู่นั้นมันก็เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งเลยก็ว่าได้ น้ำตาแห่งความกลัวของโอได้ไหลพรากออกมาอย่างอัตโนมัติ คล้ายกับว่าเขารู้ตัวแล้วว่าเขาไม่มีทางหนีรอดออกไปจากตรงนี้ได้ เฉินจะจัดการกับเสี้ยนหนามแท่งใหญ่นี้ยังไง แล้วจะมีใครมาเห็นหรือไม่ ติดตามได้ใน EP หน้านะคะ
28K
