ตอนที่ 15 เนมเลส
หลังจากนั้นพวกเราก็กินข้าวกัน เพราะคาร่ารีบมาเกินไปเลยลืมกินข้าวซะสนิทเลย แล้วอีกอย่างผมก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องด้วยล่ะนะ
หลังจากนั้นผมก็ชวนคาร่าออกไปเล่นด้วยกัน... อันที่จริงผมก็ยังนึกไม่ออกหรอกนะว่าจะเล่นอะไรดีเลยชวนกันแอบตามพี่แองออกไปฝึกดาบล่ะ!
ผมอยากจะออกไปเซอร์ไพรส์พี่แองด้วย... แล้วอีกอย่างนึง...
เพื่อหนีไอ้เ้านักฆ่าน่าขนลุกนั่นด้วย..
อ่า กำลังฝึกกันอยู่เลย!
ตูม!!!
หา?! อะไรเกิดอะไรขึ้น??
เมื่อซักครู่นี้อยู่ๆก็มีเสียงะเิที่ดังมากเลย!!
“ลูกจะยอมแพ้ตอนนี้ก็ได้นะแอง สภาพแทบไม่ไหวแล้วนะ”
“ว ไหวค่ะท่านแม่! ฝึกต่อไม่ต้องออมมือเลยค่ะ!”
พ พี่แอง
นี่กำลังฝึกกันจริงๆหรอ?
ที่ผมเห็นในตอนนี้คือสภาพของพี่แองที่เต็มไปด้วยาแที่เกิดจากดาบของท่านแม่ทั่วทั้งตัว ดูสภาพแล้วไม่น่าจะยืนไหวได้เลย...
หนึ่งใน48ดาบในตำนานสตาร์แฟรี่ ที่ท่านแม่มอบให้พี่แองเริ่มจะพังแหล่ไม่พังแหล่ สภาพโดยรอบถูกทำลายพังยับเยิน
ที่พี่แองทำอยู่ตอนนี้คือการใช้คือเวทย์มนต์แสงแห่งการฟื้นฟูซึ่งจะมีเฉพาะธาตุแสงระดับ3ขึ้นไปเท่านั้นที่ใช้ได้
ทั้งอาวุธทั้งาแเริ่มหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
เพราะแบบนี้พอถึงบ้านผมถึงไม่รู้เลยว่าพี่แองต้องฝึกโหดจนสภาพเละถึงขนาดนี้... ถึงว่าทำไมตอนผมถามว่าพี่แองฝึกอะไรบ้างพี่ถึงไม่พูดอะไรเลย... คงกลัวผมเป็ห่วงสินะ
ก็เป็ห่วงจริงๆแหละ...
แต่ผมจะไม่ไปห้ามหรอก การเอาแต่ใจตัวเองโดยไม่สนว่าพี่แองจะพยายามขนาดไหนแบบนี้มันไม่ได้หรอก.. ผม...
จะเอาใจช่วยนะพี่....
“พี่แองฝึกตรงนี้หรอ?”คาร่าสะกิดผม ทำให้ผมสะดุ้งใ
“อ อ่า ตรงนี้แหละตามมาสิ”
ผมพาคาร่าออกไปหาพี่แองกับท่านแม่ แต่ดูท่าทางพี่แองดูใกับการปรากฏตัวของผมมาก ส่วนท่านแม่เหมือนกับรู้อยู่แล้ว...
ทั้งท่านแม่ทั้งพี่แองไม่เคยบอกผมเื่สถานที่ฝึกเลยแล้วผมก็แอบตามมา
แต่ดูเหมือนท่านแม่จะรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าผมตามมาเลยไม่แปลกใจเลยซักนิด... ก็เป็ถึงจอมดาบเทพคนปัจจุบันนี่ ถ้าแค่เด็กที่ใช้เวทย์แสงพรางตัวมาจะจับไม่ได้ก็แปลกแล้ว
“ล ลูมมาั้แ่เมื่อไรหรอ?”
“เพิ่งมาเองค่ะพี่แอง อยากเห็นพี่แองฝึกด้วยค่ะ แต่คงมาไม่ทันแล้วใช่ไหมคะพี่?”
“ช ใช่แล้ว พี่เพิ่งฝึกเสร็จเองแหละ ใช่ไหมคะท่านแม่??”
“อ่า ใช่แล้ว”
ท่านแม่หันมาชูนิ้วโป้งให้กับผมก่อนจะยิ้ม
ตามที่ผมคาดพี่แองพยายามฝึกโหดโดยไม่ให้ผมรู้ ผมเลยตั้งคำถามที่ทำให้พี่หยุดการฝึก เพราะดูจากท่าทางของท่านแม่แล้ว ท่านแม่ก็คง้าให้พี่แองได้พักบ้างเหมือนกัน
ดูเหมือนว่า่หลังมานี้ท่านพี่มาขอฝึกกับท่านแม่ทุกวันไม่ได้พักเลยด้วย
คงกำลังฝืนตัวเองอยู่แน่ๆ… ยังไงวันนี้ผมก็ขอให้พี่แองพักซักวันก่อน
ผมเดินเข้าไปหาพี่แล้วยิ้มให้บางๆ
“ไม่ว่าพี่จะทำอะไร ถ้าพี่แองตั้งใจทำ ลูมจะเป็กำลังใจให้เสมอนะพี่”
พี่แองเหมือนจะใก่อนจะยิ้มกว้างออกมา
“ขอบใจนะ! กำลังใจพี่เต็มเปี่ยมเลยล่ะ!”
“เอาล่ะเด็กๆ ทักทายให้กำลังใจกันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไปหาอะไรทำกันไปก่อนนะ พอดีว่าผู้ใหญ่เค้าอยากจะคุยกันซักหน่อยน่ะ”อยู่ๆท่านแม่ก็ทำหน้านิ่งทันที
ผู้ใหญ่คุยกัน? เท่าที่เห็นตรงนี้มีแต่ท่านแม่คนเดียวนะ...
“แกเป็ใคร? แอบตามเด็กๆมาทำไม?”
ท่านแม่หันไปคุยกับต้นไม้ต้นหนึ่งที่ไม่แตกต่างจากต้นไม้ต้นอื่นซักเท่าไร แต่ด้านหลังกลับมีคนกำลังซ่อนตัวอยู่
“สมแล้วที่เป็จอมดาบเทพ... ผมคือพ่อบ้านของคุณหนูคาร่าชื่อว่า เนมเลส ยินดีที่ได้รู้จัก”
ไอ้นักฆ่าน่าขนลุกนั่นมันแอบตามมา!
ผมไม่รู้ตัวเลย...
“พ่อบ้านที่พรางตัวได้ก็เคยได้ยินมาบ้างนะ แต่พ่อบ้านที่มีกลิ่นคาวเืคุ้งซะขนาดนั่นน่ะไม่เคยเห็นหรอก”
“…”
ดูเหมือนว่าไอ้เ้านั่นยังคงทำหน้ายิ้ม
“คุณรู้ั้แ่แรกแล้วสินะครับ”
“ก็คงงั้นแหละ พอดีชั้นมันคนจมูกดีด้วย แล้วคิดจะสู้กับชั้นจริงๆหรอ?”
“ใครจะปล่อยเหยื่อที่แสนอร่อยแบบนี้หลุดมือไปล่ะ....”
อีกฝ่ายชักมีดสั้นออกมา
“น นายทำอะไรน่ะ! จะหันอาวุธใส่คุณน้าวิคตอเรียไม่ได้นะ”
“....ผมไม่ได้เป็พ่อบ้านของคุณหนูหรอก ...แต่ผมมาเพื่อฆ่าคุณหนูคาร่าล่ะครับ..”
เนมเลสยิ้มเช่นเคย ก่อนจะจ้องมายังผมกับคาร่า พี่แองเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาบังผมกับคาร่าทันที
“อึก...”คาร่ารีบถอยมาข้างหลังผมเมื่ออีกฝ่ายทำสายตาน่ากลัว
ไอ้นักฆ่าเวรเอ้ย!
ท่านแม่นิ่งเงียบ ก่อนจะชักดาบขึ้นมา
2K
