【Perfect Life】

10 - ออกล่าครั้งแรก (1)
โครกกกก...พลาดรอบที่ 2... ตื่นมานั่งกินปลาย่างอีกครั้งหลังจากนอนหลับเต็มอิ่ม คงเป็นเพราะเมื่อวานเธอใช้พลังไปมากกว่าทุกทีทำให้เหนื่อยและง่วงนอนง่ายกว่าทุกครั้ง แต่ได้ยินเสียงเคาะหน้าเลยต้องทำความสะอาดมือก่อนเอื้อมไปแหวกผ้าม่านและเปิดหน้าต่างออกกลับไม่พบใครจนกระทั่ง...“ไง”“กรี๊---!!?” เกือบหลุดเสียงดังจนต้องยกมือปิดปากเพราะอีกฝ่ายดันโผล่ออกมาจากข้างล่าง “เดฟ... นายทำฉันตกใจนะ จู่ๆก็โผล่มาแบบนี้น่ะ”“โทษที แต่หน้าตอนตกใจเมื่อกี้ตลกดีเหมือนกันแฮะ เหวอสุดๆไปเลย” หัวเราะร่า“ระวังฉันหัวใจวายเข้าสักวันเถอะ แล้ว...ไม่กลัวคนอื่นเห็นเหรอเนี่ย” มองรอบๆ“เจ้าแข็งแกร่งอยู่แล้ว ไม่เป็นอะไรหรอกน่า แล้วพวกคนอื่นๆไม่เห็นหรือได้ยินข้าหรอก ข้าใช้เวทย์พรางตาไว้” หยิบถุงขนาดใหญ่วางบนขอบหน้าต่าง ข้างในคือ...รังไหม แต่เป็นรังไหมสีขาวสวยมีประกายซะจนอดคิดไม่ได้ว่ามันจะมีค่าแค่ไหน... “สะ... สำรวจ”> ทำการวิเคราะห์ • รังไหมของผีเสื้อแฟรี่ไนท์ ระดับ Sเป็นไปอย่างที่คิด ของมีค่าหายากอีกทั้งยังเป็นรังไหมของแฟรี่ไนท์อีกซะด้วย...“บางที....ฉันก็รู้สึกเกรงใจเหมือนกันนะที่เอาของมาฝากตลอดทุกวันแบบนี้...”“ไม่ชอบรึไง? เห็นพวกดรายแอดบอกจะสนิทกับใครต้องเอาของมาให้สม่ำเสมอ อีกอย่าง.... ถ้าไม่เอามาให้ข้าก็ไม่รู้ว่าจะแวะมาหาทำไมด้วยนี่สิ”“ก็แวะมาทักทายหาเรื่องคุยกันก็ได้ เดฟเองก็จะได้ไม่ต้องลำบากหาของมาฝากด้วยไง”“งั้นรึ... เอาจริงๆข้าก็ไม่ลำบากเรื่องหาของหรอกนะ แต่ถ้ามันทำให้เจ้าลำบากใจ จะเอามาให้นานๆทีละกัน”“อ่า... แบบนั้นก็ได้นะ” ยิ้มน้อยๆ ถึงอีกฝ่ายจะแอบคิดหนักก็ตามที“เรื่องคุยรึ... อืออออ.... จริงสิ เมื่อวานเจ้าขออนุญาตตัดต้นไม้สินะ?”“ใช่ เห็นสเตลล่าบอกว่าให้ขอก่อนตัดน่ะ ....นายได้ยินจริงๆเหรอเนี่ย” ค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดว่าจะได้ยินอย่างที่สเตลล่าบอกไว้“ก็นะ... แล้วอีกอย่างเจ้าไม่ใช่เอลฟ์เพราะงั้นไม่ต้องขออนุญาตก็ได้ พวกนั้นต้องขอเพราะเคยสาบานว่าจะเป็นผู้พิทักษ์ของที่นี่เพราะงั้นการจะตัดไม้ที่เป็นเรื่องต้องห้ามของพวกนั้นจำต้องได้รับอนุญาตซะก่อน เข้าใจรึเปล่า?”“อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วล่ะ ขอบคุณนะ” ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้ “จะว่าไปเดฟชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหม? ฉันพึ่งทำครัวเสร็จเมื่อวาน อยากลองทำอาหารดูน่ะ...”“ของที่ชอบ นั่นสินะ.... ส่วนใหญ่ก็พวกเนื้อนั่นแหล่ะ”“ให้เดานะ ...ไม่กินผักเลยใช่มั๊ยเนี่ย?” พอเห็นอีกฝ่ายชะงักก็ทำเอาเงียบไปสักพักใหญ่ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง“เฮ้! มันช่วยไม่ได้นี่ ผักมันขมจะตาย! เจ้านึกภาพไม่ออกหรอกว่าอาหารผักที่ยัยเทียร่าทำมันเป็นแบบไหน!!!”“ว้าย!!” พริสทีนยกมือปิดหูแน่น ลืมไปเสียสนิทว่าเสียงของเพื่อนคนนี้ดังมากขนาดไหน ถึงขั้นทำเอาหูเธอมีเสียงวิ้งๆเลยทีเดียว แถมเมื่อครู่ดูเหมือนเธอจะได้ยินชื่อใครบางคน อาจจะเป็นผู้หญิงที่ดูแลเดฟไกส์ก็เป็นได้“ขะ ขอโทษ.... เอางี้! เดี๋ยวฉันทำให้ผักพวกนั้นให้กลายเป็นอาหารแสนอร่อยจนเดฟชอบได้แน่ แลกกับอะไรนิดหน่อยน่ะได้รึเปล่า?”“อะไรล่ะ?”“คือ...ฉันอยากลองทำอาหารหลายๆอย่างดูน่ะ ถ้าเป็นไปได้....อยากให้นายช่วยเป็นคนชิมอาหารพวกนั้นเป็นคนแรกได้ไหม?” ถึงจะยังหวาดกลัวการโดนหลอกจากในอดีต แต่เป็นเพราะคนในหมู่บ้านนี้จิตใจดีกันทุกคนทำให้ตนอยากลองเปิดใจอีกสักครั้ง....“....แค่นี้?”“อื้ม! แค่นี้แหล่ะ”พูดจบเด็กชายถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แค่เรื่องกินแค่นี้เอง ได้อยู่แล้วล่ะน่า”“จริงเหรอ ขอบคุณนะ! ....จะว่าไป นายไม่กลัวเลยเหรอว่าอาหารพวกนั้นมันจะออกมาแย่น่ะ?”“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ถ้าเป็นของที่เจ้าทำไม่ว่าจะอะไรข้ากินได้หมดทั้งนั้นแหล่ะ” ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยว ก่อนที่หางตาจะเห็นว่ามีใครบางคนกำลังมาที่นี่ “ดูเหมือนจะมีแขกมาหาเจ้า งั้นข้าไปล่ะ”“อ...อืม...”เมื่อบอกลากันเรียบร้อย เดฟไกส์รีบวิ่งกระโดดออกจากรั้วไม้เข้าป่าไป ปล่อยให้เด็กสาวนิ่งเงียบไปสักพักใหญ่จนใบหน้าค่อยๆเริ่มขึ้นสีแดงก่ำกับประโยคที่อีกฝ่ายพูดเมื่อครู่จนต้องรีบปิดหน้าต่างก่อนที่จะมีใครเห็นเข้า ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดว่าจะเจออีกครั้งกับตัว ความรู้สึกพอใจกับคำชมจากผู้ชายที่ทำเอาตนเสียท่ามาหลายครั้ง......ไม่ๆๆๆๆๆ!! เราจะมาอายอะไรเด็ก 10 ขวบกันเนี่ย!!! ตั้งสติไว้สิ เราไม่ใช่เด็ก 10 ขวบแล้วนะ! เอ๊ะ แต่ร่างกายนี้เรายัง 10 ขวบนี่นา!!!!! ตั้งสติไว้พริสทีน! เราจะไม่ไว้ใจผู้ชายในแง่นั้น แต่ในแง่เพื่อนได้! แต่เอ๊ะ ถ้าอีกฝ่ายคิดแต่เราไม่คิดเนี่ยจะถือว่าไปทำร้ายเขาแทนรึเปล่า... ไม่หรอกน่า! ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่! ชีวิตใหม่ครั้งนี้เราต้องทำให้สมบูรณ์แบบที่สุด เรื่องที่เสี่ยงจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแล้ว!!!! ..........แต่...มันก็ดีใจที่เดฟพูดแบบนั้นเหมือนกันแฮะ... !!!!! ไม่ใช่สิ เราต้องไม่ดีใจ โอ๊ย!!....เอาไงดีเนี่ย!!!! A!#@!$s%#^#$($!!!!!!....ตุบๆๆๆๆ! ...ก๊อกๆ ทำได้แต่โวยวายในใจและทุบหมอนระบายอารมณ์ก่อนจะพยายามตั้งสติ โยนความบ้า(?)สักครู่ทิ้งไปโดยไวเมื่อได้ยินเสียงคนมาเคาะประตูแอ๊ดดด... “คุณลีลีน่า มีอะไรรึเปล่าคะ?”“ข้าจะมาชวนเจ้าไป ‘ออกล่า’ ด้วยกันน่ะ”“ออกล่าเหรอคะ? เอ....อย่างที่ออกไปล่ากันเมื่อวานใช่รึเปล่า?”“ใช่แล้ว มันเป็นกฎของที่นี่ที่ต้องมีคนออกล่า แต่พวกข้าเป็นเอลฟ์ ถึงจะร่วมการล่าก็แค่ออกไปเพื่อเก็บพวกผักป่าแล้วคอยดูพวกเจ้าอยู่ห่างๆ อีกอย่างถ้าเจ้ามาด้วยข้าคงสบายใจ บางครั้งฟีเรกับไลรอนชอบหนีพ้นสายตาข้ากับจินตลอดเวลา แถมบางครั้งก็ลากมอนสเตอร์อันตรายๆมาหาจนเกือบตายมาแล้วด้วยล่ะนะ"....หรือก็คืออยากให้เราไปช่วยดู 2 คนนั้นอีกแรงสินะ.....เอาเถอะ ไหนๆก็ถูกเชิญแถมยังได้ออกไปล่าด้วย น่าตื่นเต้นชะมัด...!! “ได้สิคะไม่มีปัญหา~”“เยี่ยมเลย งั้นอีก 1 ชั่วโมงเจอกันหน้าทางเข้า” อธิบายเสร็จก็มุ่งไปบ้านของฟีเรกับไลรอนต่อ พริสทีนเองก็กลับเข้าบ้านไปจัดการอาบน้ำอาบท่าด้วยเวทย์วารี แต่การจะใช้เวทย์วารีแล้วไม่สามารถทำลายน้ำพวกนั้นได้จนต้องเอาออกทิ้งหน้าบ้านแทน ดูเหมือนว่าเธอจะต้องทดลองวิธีที่จะอาบน้ำโดยสามารถทำให้น้ำพวกนั้นหายไปได้ หรือเวทย์ที่สามารถลบล้างหรือสลายพวกนั้นทิ้งได้ แต่คงต้องทำหลังจากไปออกล่าเสร็จ“จะว่าไป ที่นี่เวลาก็นับเป็นชั่วโมงกับนาทีแฮะ นึกว่าจะใช้ศัพท์แปลกประหลาดกว่านี้ซะอีก” ว่าจบก็รีบกลับไปห้อง หยิบกระเป๋ามาพาดไหล่ ส่วนมีดสั้นอยู่ในกระเป๋าอยู่แล้วจึงไม่เป็นปัญหา ก่อนจะกลับไปห้องครัวเพื่อทำอาหารเตรียมไว้สำหรับมื้อกลางวันด้วยเนื้อของอาร์เนทูล่าชั้นเยี่ยมเพื่อพิชิตใจ!“เอาล่ะ เรียบร้อย...” เตรียมตัวเสร็จก็ออกไปยืนรอคนอื่นๆ “จะว่าไปไนกี ฉันสามารถใช้ สำรวจ กับทั้งมหาพงไพรวีลิธได้รึเปล่า?”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : น่าเสียใจที่ทำไม่ได้ แต่หากท่านต้องการ ท่านสามารถเปิดใช้งาน Skill ‘แผนที่’ ได้ ท่านจะสามารถสำรวจบริเวณรอบๆตามจุดที่ท่านอยู่ รวมถึงการค้นหาคนคือมอนสเตอร์ต่างๆ“เอ... งั้นลองเปิดดูก่อนละกันนะ”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : น้อมรับคำสั่ง ท่านพริสทีน> Skill ปลดล็อก ‘แผนที่’“งั้นลองเลยนะ .....แผนที่” พูดจบก็มีภาพในหัวขึ้นมาเป็นรูปแผนที่ ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็นรูปบริเวณโดยรอบของหมู่บ้านนี้ โดยแต่ละหลังมีรูปไอคอนคล้ายหน้าตาของทุกคน แน่นอนว่ารวมถึงตนด้วย ส่วนมุมขวาล่างเป็นรูปเข็มทิศแถมรูปไอคอนน่ารักมากเสียด้วย!“คงจะเป็นแผนที่บริเวณนี้สินะ น่าจะใช้สำหรับการเดินทางได้ แต่มันใช้กับการออกล่าไม่ได้ซะด้วย... จริงสิ ถ้าใช้แบบนี้ล่ะ จะได้มั๊ย?” พริสทีนหลับตาลง ตั้งสมาธิก่อนจะใช้สำรวจกับดวงตาของตนเอง โดยตั้งไว้ว่าใช้ได้เฉพาะของที่สามารถนำมาทานได้ เมื่อลืมตาขึ้นทุกอย่างยังคงปกติ“คงจะไม่ได้จริงๆสินะ.. อื๋อ?” พอสังเกตดูดีๆที่กระเป๋าของเธอมีละอองแสงลอยออกมา พอหยิบออกมาดูเป็นอาหารกลางวันที่ทำเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าหากสิ่งไหนทานได้ก็จะเรืองแสงออกมานั่นเองไม่นานพวกลีลีน่า ฟีเร และไลรอนก็เดินมา แต่ทันทีที่ฟีเรเห็นหน้าเธอก็คิ้วขมวดทันที“ทำไมเจ้าไม่บอกข้าว่านางมาด้วย!!!”“เอาน่าเจ้าหนู ถึงจะบอกไปยังไงเจ้าก็ต้องออกล่าเพื่อโอลีเซียอยู่ดี ยอมรับได้แล้ว”“ชิ!!”“ฉันสัญญาว่าจะไม่เป็นตัวถ่วง เพราะงั้นให้ไปด้วยเถอะนะ” ....จะทำยังไงให้หมอนี่ไว้ใจดีเนี่ยยยย... แม้ใบหน้าจะยิ้มแย้มแต่ในใจแทบอยากจะร้องไห้“ได้อยู่แล้วล่ะพริสทีน! ดีใจซะด้วยซ้ำที่เจ้ามาร่วมการออกล่าด้วยน่ะ!”“ขอบคุณนะไลรอน”“อย่าเสียเวลา ไปกันได้แล้ว...” จินเรียกทุกคน และถึงฟีเรจะบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมยกรั้วไม้แหลมปล่อยให้พริสทีนตามมาด้วย
**********************
เมื่อออกจากหมู่บ้านก็เลาะทางเดินเข้าไปในมหาพงไพรวีลิธจากทางซ้ายมือ ทางเดินที่ค่อนข้างลำบากต่อพวกเด็กๆเนื่องด้วยความชันทำเอาเธอแอบเซเล็กๆเช่นกัน แต่ก็ได้ไลรอนกับฟีเรช่วยพาขึ้นไป“ขอบคุณนะฟีเร”“! ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้า แค่ขี้เกียจมีปัญหากับยัยลีลีน่าเท่านั้นแหล่ะ!” พอดึงตัวเธอขึ้นมาก็รีบปล่อยมือ เดินไปอีกทาง“...ดูท่าฟีเรจะเกลียดฉันจริงๆแฮะ”“หมอนั่นแค่ปากแข็งแหล่ะ ไม่ต้องเครียดๆ” ตบบ่าเธอเบาๆเธอหวังไว้ว่าการออกล่าวันนี้จะทำให้ฟีเรไว้ใจเธอมากขึ้น แต่ก็คงทำให้แค่หวังเท่านั้นจนกระทั่งถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีเถาวัลย์พันรอบเป็นสัญลักษณ์ “เอาล่ะ หลังจากนี้เราจะแยกกัน แล้วก็...หวังว่าคราวนี้จะได้ล่าเนื้อกลับไปเร็วขึ้นกว่าทุกทีนะฟีเร”“รู้อยู่แล้วน่า!!”พอไลรอนเห็นหน้าพริสทีนงงเลยตอบคำถามให้แทน “ทุกทีฟีเรชอบทำเหยื่อตกใจน่ะ กว่าพวกเราจะล่าได้ก็เป็นมื้อเย็นตลอดเลยล่ะ เอ้า ไปกันเถอะ~” เดินไปกอดคอลากเพื่อนไปคนละทางกับพวกลีลีน่า“นี่ไลรอน ทำไมถึงต้องออกล่าทุกวันด้วยล่ะ เนื้อหมูป่าเมื่อวานก็น่าจะมากพอแล้วไม่ใช่เหรอ?”“เผ่าสัตว์สมิงอย่างฟีเรกับโอลีเซียน่ะกินจุสุดๆเลยน่ะสิ แถมพวกเราก็ไม่ได้มีที่สำหรับเก็บวัตถุดิบ จะกินก็ต้องกินให้หมดไม่งั้นมันจะเสีย แต่ถ้าทำพวกของต้มก็น่าจะอยู่ได้ยาวแต่หมอนี่ก็ไม่ชอบอ่ะนะ เอาจริงข้าก็ไม่ชอบปลาหรือเนื้อต้มเหมือนกัน มันแหว่ะสุดๆเลย”“อ๋อ... เอางี้ ไว้มีวัตถุดิบฉันจะทำอาหารให้ดีไหม? เมนูต้มแต่ทั้งปลากับเนื้อไม่เปื่อย แถมยังอร่อยด้วยน่ะ”“ได้เหรอ!? เอาสิๆ ข้าอยากลองกินอาหารฝีมือเจ้าดูเหมือนกัน!”“ไม่กิน”“...ฟีเร เจ้าพูดดีๆกับนางได้แล้วน่า ยังไงนางก็ไม่ได้ดูอันตรายอย่างที่เจ้าคิดซักหน่อย”“เจ้าจะกินก็กินไป ข้าไม่กิน!” เดินตึงตังออกไปก่อน“ขอโทษอีกครั้งนะพริสทีน...อย่าไปถือสาหมอนั่นเลย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ถือหรอก” แม้ในใจจะโวยวายอย่าจะดุเสียให้เข็ดที่หัวดื้อแบบนี้ แต่ก็มีส่วนคล้ายกับเธอตรงที่ไม่ไว้ใจใคร อาจจะเป็นเพราะ... “เขาคงเคยมีความหลังกับคนแบบฉันสินะคะ?”“อื้ม ก่อนหน้านี้มีพวกนักผจญภัยชั้นสูงมาขอพัก ท่านป้าก็แสนดีเลยไว้ใจให้พวกนั้นเข้ามาโดยไม่รู้ว่าพวกนั้นเลวร้ายสุดๆ ปล้นข้าวของและเอาเงินทั้งหมด ขนาดท่านป้าที่เป็นมิโกะขอร้องพวกนั้นมันก็ไม่สนใจ แถมยังทำร้ายท่านป้าอย่างสนุกสนาน ถึงท่านเนสกับพวกท่านลีลีน่าจะกลับมาจัดการพวกนั้น แต่.....” ระหว่างที่ไลรอนเล่าก็ช่วยพยุงเธอให้เดินสบายขึ้น เพราะทางเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ แต่สีหน้าก็บงบอกได้ว่า... “....ช่วยไม่ทันสินะคะ”“อื้ม ถ้าฟีเรไม่ถูกสั่งให้คุ้มครองน้องสาว ข้ากับลาพิสและสเตลล่าในห้องลับก็คงไปต่อยหน้าพวกนั้นเหมือน หมอนั่นเลยไม่ค่อยจะไว้ใจใครให้เข้ามาอยู่ที่นี่อีก โดยเฉพาะพวกประหลาดๆที่โคตรแข็งแกร่งน่ะ แถมตอนนี้ท่านเนสไม่อยู่หมอนั่นเลยต้องรับหน้าที่หนักในการดูแลทุกคนที่ด้วย”“.....ฉัน ฉันว่าฉันเข้าใจนะ แต่ฉันอาจจะต่างกับเขาซักหน่อย”“? ต่างเหรอ?”“ค่ะ แม่ของฉันตายทั้งที่ยังเชื่อว่าทุกคนที่พวกเราตีสนิทด้วยเป็นคนดี แถมพอจะตายก็ยังเป็นห่วงพวกเขา ....ทั้งๆที่แม้แต่งานศพก็ยังไม่มา”“อ่า...ข้าเสียใจด้วยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” จับมือไลรอนพยุงตัวเองข้ามท่อนไม้ที่ขวางทางไว้ ทว่าตอนข้ามมาหางตาเห็นละอองลอยอยู่จากมุมหนึ่ง “ไลรอนช่วยเก็บตรงนี้หน่อยได้ไหม?”“? นี่กินได้ด้วยเหรอ ไอ้เจ้าแหลมๆเนี่ย...”“อื้ม นี่ก็เป็นผักชนิดหนึ่งเหมือนกัน” หยิบตะกร้าอันเล็กที่ทำเตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า และใช้เวทย์ดินเคลื่อนตัวดันผักขึ้นมาให้เก็บจากไม่มีเสียมหรือจอบใช้ขุดมันขึ้นมา “หน่อไม้ไง!”“ดูไม่น่าอร่อยเลยแฮะ”“ไม่หรอก มันอร่อยสุดๆ ฉันคิดอาหารจากมันได้เยอะแยะเลยล่ะ~” น้ำเสียงระรื่นดุมีความสุขจนไลรอนอดยิ้มไม่ได้ บรรยากาศที่อึมครึมเมื่อครู่เริ่มหายไป“มาสิ ข้าจะช่วยถือเองนะ!”ทั้งคู่ช่วยกันเก็บหน่อไม้และผักป่าที่ไม่คุ้นตา เห็ดหลากหลายชนิดที่แม้กระทั่งพวกเอลฟ์ยังไม่กล้าเก็บด้วยความกลัวว่ามันจะมีพิษและนำไปทำอาหารยาก พอได้มาพอสมควรก็เก็บใส่กระเป๋าของเธอด้วยการย่อส่วน ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากจะสามารถใช้ช่องเก็บของต่างมิติเหมือนในเกมหรือในหนัง แต่เมื่อลองถามไนกีดูนั้น...> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : ท่านสามารถใช้ได้หากปลดล็อก Ability ‘เวทย์พิเศษ’ ซึ่งท่านจะได้มาหากคิดค้นเวทย์แบบใหม่ที่ไม่มีมาก่อนยิ่งทำเอาเธอปักธงที่จะทำให้ได้ภายในวันสองวันนี้แน่!!“? อะไรน่ะ” ระหว่างเก็บผักอยู่คนละมุมกับไลรอน ภาพแผนที่โผล่ขึ้นมาเห็นไอคอนของฟีเรอยู่กับไอคอนรูปหมูป่า แต่น่าแปลกที่รูปหมูป่านั่นมีเครื่องหมายคำถามอยู่บนหน้า“มีอะไรรึเปล่าพริสทีน”“....รีบไปหาฟีเรเถอะ รู้สึกแปลกๆน่ะ!” ออกตัววิ่งไม่รออีกฝ่าย“! รอข้าด้วยสิ!!!”ทั้งคู่รีบวิ่งตรงไปยังข้างหน้า โชคดีที่เด็กสาวเปิดแฟนที่ไว้ทำให้ไม่คลาดกัน แต่ยิ่งเดินทางเดินก็ลำบากขึ้นจนต้องใช้เวทย์ลมช่วยในการเคลื่อนที่หรือกระโดดแต่ก็ต้องมาลำบากตรงกลัวกระโปรงเปิดจนต้องจับไว้แทบทุกครั้งในที่สุดก็พบอีกฝ่ายหลบอยู่หลังพุ่มไม้“เฮ้ ฟีเ---” “ชู่ว!!!” แทบพุ่งมาปิดปากไลรอน “เบาๆหน่อย เดี๋ยวเจ้ามอนสเตอร์นั่นได้ยินกันพอดี..."“ตัวอะไรเหรอคะ หมูป่ารึเปล่า...?”“......ไม่...ตัวใหญ่กว่านี้... น่าจะเป็นพวกมอนสเตอร์ระดับสูง”“... A เหรอ”มองไลรอนด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก “ไม่... น่าจะมากกว่านั้น”“S สินะ...” ไลรอนถึงจะหน้ายิ้มอยู่แต่ก็แอบเหงื่อตกไม่ได้ ก่อนทั้ง 3 จะแอบมองกันว่าสิ่งที่ติดกับดักคือตัวอะไร และสิ่งที่เห็นต่อหน้าคือหมูป่าแต่มันมีขนาดใหญ่เป็น 4 เท่าของหมูป่าปกติ ดวงตาสีแดงก่ำน่ากลัว เขี้ยวของมันมีขนาดใหญ่และขาวกว่าปกติ ไม่เพียงแค่นั้นมันยังมีหนามเรียงยาวกันไปตามสันหลัง“....ส...สำรวจ” น้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้าเริ่มซีดตามคนอื่นๆ> ทำการวิเคราะห์ • ฮอร์นบอร์ ระดับ S> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : ฮอร์บอร์ มอนสเตอร์ดุร้ายอันดับต้นๆของมหาพงไพรวีลิธ มันอารมณ์ร้อนและชอบพุ่งทำลายใส่จนแหลกเป็นเสี่ยงๆหรือตายถึงจะทำให้พวกมันพอใจและล่าถอยออกไป ดังนั้นพวกนักเดินทางหรือนักผจญภัยจะพยายามหลบเลี่ยงจากมัน ทว่ามันถือเป็นอาหารโปรดของเหล่าไลแคน พวกมันจึงมักจะหลบซ่อนตัวให้พ้นจากเหล่าไลแคนลักษณะ : ฮอร์นบอร์ที่มีอายุเกิน 100 ปีนั้นจะมีขนาดเป็น 4 เท่าของหมูป่าทั่วไป กล้ามเนื้อที่สามารถขวิดหินจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เขี้ยวของมันมีขนาดใหญ่ ยาวจนเลยหัวมัน มีขนดกบนหลังและมีหนามเรียงลำดับไปตามสันหลังสถานที่ : อาศัยอยู่ในป่าลึกทั่วไปข้อแนะนำ : จุดอ่อนของมันคือท้อง และที่สำคัญยิ่งกว่าคือน้อยคนนักที่จะได้เจอฮอร์นบอร์ นอกเสียจากจะดวงแย่“......”ตอนนี้เธอบอกได้เพียง 2 คำเหมือนอย่างที่ข้อแนะนำบอกเมื่อครู่ว่า... ...ซวยสุดๆ!!!!! แล้วแบบนี้จะหนียังไงเนี่ย!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

10 - ออกล่าครั้งแรก (1)

นิยายแนะนำ

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

10 - ออกล่าครั้งแรก (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้