เอวารีบตรงดิ่งมายังเรือนใหญ่ คำพูดของป้าแนบนั้นทำให้หญิงสาวกังวลอยู่ตลอดเวลา...แม่ของนนทกรยิ่งไม่ชอบเธอเป็ทุนเดิมอยู่แล้วด้วย เมื่อคืนเธอหลับสนิทตนไม่รู้ากตัวเลยจริงๆนะ...หญิงสาวไม่รู้สึกตัวเลยแม้กระทั่งตอนที่ตนเองถูกพามานอนบนเตียง ถ้าผู้ใหญ่ดุขึ้นมาหญิงสาวก็คงต้องขอโทษและน้อมรับคำเ่าั้ไว้นั่นแหละเพราะเธอผิดจริงๆ
"ตื่นแล้วหรอยะแม่ลูกสะใภ้" คุณหญิงบุหงาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเอวาเดินหน้าตื่นเข้ามาในบ้าน
"เอวา..."
"ทำไมไม่อยู่ทานโจ๊กที่บ้านล่ะ"
นนทกรถามหญิงสาวพร้อมกับพาเธอมานั่งใกล้ๆกับนันทการเพราะที่นั่งข้างชายหนุ่มนั้นมีคนนั่งแทนเสียแล้ว
"ขอโทษด้วยค่ะ"
เอวากล่าวขอโทษทุกคนพลางสบตาผู้หญิงหน้าตาสระสวยคนหนึ่งที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ที่สำคัญเธอคนนั้นนั่งอยู่ข้างๆนนทกร...สามีหมาดๆของเธอ
"ยินดีด้วยนะคะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ฉันไม่ได้มาร่วมงานแต่งงานของคุณ" เธอผู้นั้นบอกกับเธอ
"ขอบคุณค่ะ" เอวากล่าวขอบคุณผู้หญิงคนนั้นอย่างงงๆ
"นี่หนูตันหยง เพิ่งเรียนจบโทกลับมาจากอเมริกา" คุณหญิงบุหงาพูดขึ้น
"ตันหยงจะเข้าช่วยบริหารฝ่ายผลิตน่ะ"
นนทกรบอกกับเธอ ตันหยงเป็ลูกสาวของเพื่อนสนิทคุณหญิงบุหงา เขาจำเป็ต้องรับเธอเข้ามาทำงานเพราะเห็นแก่ผู้เป็แม่และเห็นว่าเธอก็เก่งในระดับหนึ่งเหมือนกัน
"อ่อ ค่ะ"
เอวาพยักหน้ารับรู้...แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกเหมือนมันมีอะไรมากกว่านั้นนะ
หลังจากนั้นทุกคนก็ทานข้าวกันตามปกติเอวาก็เช่นกัน ดีนะที่หมอให้ยาแก้แพ้มาทานไม่เช่นนั้นเธอคงได้พะอืดพะอมอยู่กลางโต๊ะอาหารแน่
"แล้วนี่ท้องกี่เดือนแล้วล่ะคะ" จู่ๆตันหยงก็ถามเธอขึ้นมาหลังจากที่ทุกคนเริ่มทานอาหารกันอิ่มแล้ว
"สามเดือนแล้วค่ะ" เอวาจับท้องน้อยบ่งบอกว่าเธอมีความสุขมากแค่ไหนเวลาที่นึกถึงลูกในท้อง
"แล้วหลังจากคลอดลูกคุณจะทำยังไงต่อคะ จะกลับไปเรียนต่อรึเปล่า?"
"............"
"ขอโทษด้วยนะคะที่ถามมากไป คือฉันเสียดายอนาคตน่ะค่ะ ครอบครัวของคุณเองก็เป็คนมีชื่อเสียง..." ตังหยงพูดกับเวลาน้ำเสียงเป็เต็มที
"คือเื่นั้นฉันยังไม่ได้คิดไว้หรอกค่ะ ยังไงก็ต้องเลี้ยงลูกก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากัน"
เวลาบอกกับตันหยงด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวเหมือนผู้หญิงคนนี้จะแกล้งจี้ปมให้เธอรู้สึกอับอายทุกคนบนโต๊ะอาหาร
"แน่ล่ะสิ ฉันเองก็ไม่ได้ว่างอยู่เลี้ยงลูกให้หล่อนหรอกนะคะ...แต่ถ้าเป็หลานชายคนแรกก็ว่าไปอย่าง" คุณหญิงบุหงาเปรยขึ้นลอยๆ ทำเอวาหน้าเสียไปไม่น้อย
"คุณแม่ครับ..." นนทกรปรามแม่ของตนเมื่อเห็นใบหน้าซีดของเอวา
"ถ้าเธออยากไปเรียนต่อพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะเอวา พี่ค่อยหาพี่เลี้ยงมาช่วยเลี้ยงลูกให้เธอก็ได้" นนทกรบอกกับหญิงสาว
"ลูกตัวเองก็ต้องเลี้ยงเองสิคะพี่นนท์ จะจ้างคนอื่นมาเลี้ยงให้ทำไม นันท์บอกแล้วให้เอาออกให้จบๆไปก็ไม่เชื่อ"
นันทการพูดขึ้นอย่างรำคาญและแน่นอนว่าคนอย่างเธอไม่จำเป็ต้องนึกถึงความรู้สึกใครโดยเฉพาะคนที่ไม่ถูกชะตาด้วย
"ยัยนันท์! พูดอะไรแบบนั้นนั่นลูกพี่หลานของเธอนะ!" นนทกรพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
"วาเลี้ยงเองได้ค่ะ มันก็ถูกอย่างที่คุณนันท์พูดนั่นแหละค่ะ ไม่จำเป็ต้องจ้างคนอื่นมาเลี้ยงลูกของวาหรอก" เอวาน้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น เธอไม่ชอบคำพูดของนันทการเลยสักนิด
.
.
.
บรรยากาศที่แสนจะอึมครึมบนโต๊ะอาหารผ่านพ้นไป เอวาพยายามทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้และตอนนี้เธอออกมารอส่งนนทกรไปทำงานที่รถ แต่ทว่ากลับมีตันหยงติดรถไปทำงานด้วย
"พอดีเมื่อเช้าคนขับรถของตันหยงมาส่งที่นี่น่ะ ตันหยงมาเริ่มงานวันนี้วันแรกพี่ต้องแนะนำคนในบริษัทแล้วก็สอนงานให้เธอ"
นนทกรหันมาบอกเอวาที่ยืนมองตันหยงเข้าไปนั่งในรถของสามีฝั่งข้างคนขับอยู่เงียบๆ
"ค่ะ" เอวาพยักหน้าเข้าใจ แต่ภายในใจก็ใช่ว่าเธอจะรู้สึกชอบใจนัก
"งั้นพี่ไปก่อนนะ เย็นนี้จะกลับมาทานข้าวด้วย" นนทกรบอกกับหญิงสาวแล้วตรงไปที่รถทันที
เอวายืนมองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็สามีของตัวเองออกรถไปกับผู้หญิงอีกคน ซึ่งดูเหมือนว่าตันหยงจะเห็นผ่านกระจกว่าเธอยังยืนมองอยู่
เอวายืนกัดฟันแน่นเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังซบไหล่สามีของเธออยู่...นี่พวกเขามีอะไรกันมากกว่านั้นงั้นหรอ? หญิงสาวอดที่จะคิดไม่ได้เลยว่าลับหลังเธอจะเป็อย่างไรบ้าง กิตติศัพท์ความคาสโนว่าของเขานั้นเธอก็เคยได้ยินมาหนาหูอยู่เหมือนกัน
.
.
หลังจากนนทกรออกไปทำงานได้ไม่นาน เอวาที่กำลังนั่งอ่านคู่มือเลี้ยงลูกก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดอยู่หน้าบ้าน
"Hi Sister "
เสียงของณิชกานต์ดังขึ้นทักทายคุณแม่ท้องอ่อนอย่างอารมณ์ดีตามด้วยธีรธรพี่ชายของเธอที่เดินตามเข้ามาในบ้านแล้วฝากของฝากสำหรับบำรุงคนท้องให้เธอเงียบๆ
"เป็ไงบ้างเอวา" ณิชกานต์นั่งลงข้างๆเธอ
"วาสบายดีค่ะ พี่นิดล่ะคะ" เอวารู้สึกดีขึ้นเมื่อมีคนมาหา
"พี่กับพี่แดนมีข่าวดีจะมาบอกน่ะ"
"ข่าวดีอะไรหรอคะ" เอวาถามอย่างตื่นเต้น
"พี่กับพี่แดนกำลังจะแต่งงานกันเดือนหน้า พี่ฝากเชิญคุณนนท์ด้วยนะ" ณิชกานต์วางการ์ดแต่งงานให้เธอ
"ได้ค่ะ วายินดีด้วยนะคะพี่นิดพี่แดน"
เอวาแสดงความยินดีด้วยความจริงใจ เธอนั้นรักเอวาณิชกานต์เหมือนพี่สาวแท้ๆและอยากได้ณิชกานต์มาเป็พี่สะใภ้ตั้งนานแล้ว
"แล้วนี่ไอ้นนท์มันหายหัวไปไหนล่ะ" ธีรธรถามขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน
"พี่นนท์ไปบริษัทแล้วค่ะ"
เอวาบอกกับพี่ชายของเธออย่างไม่เต็มเสียงนัก หญิงสาวจำได้ไม่ลืมในวันที่พี่นนท์เดินเข้ามาในบ้านของเธอแล้วสารภาพกับทุกคนว่าทำเธอท้อง พี่นนท์จึงโดนหมัดแรงๆของพี่แดนไปหนึ่งทีและก็นั่นแหละทุกคนในบ้านถึงได้รู้ว่าเธอกำลังตั้งท้องอยู่ยังไงล่ะ
"ไปบริษัท...?"
"มันเพิ่งจะแต่งงานได้วันเดียวก็ไปบริษัทแล้วงั้นหรอ" ธีรธรถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อหูนัก มันจะนึกขยันทำงานอะไรเอาตอนนี้?!
565
