“เฮ้อออ งานหายากจัง”
สาวน้อย เลื่อนดูงานผ่านทางเว็บไซต์หางาน ขวัญข้าวเพิ่งเรียนจบเธอเรียนเอกภาษาญี่ปุ่น อีกทั้งเธอยังได้ไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นมาหนึ่งปี แต่พอกลับมาไทยงานกลับหายากซะงั้น
“เอ๊ะ ล่ามเหรอ ลองดูแล้วกัน” ขวัญข้าวส่งใบสมัครไปยังบริษัทที่กำลังรับสมัครล่าม
“ขอให้เขาโทรมาเถอะ สาธุ” ขวัญข้าวยกมือไหว้หน้าจอคอม
“ขวัญข้าว”
“ค่ะ แม่”
“ไปซื้อของให้แม่หน่อยสิ”
“ที่ไหนคะ”
“ซุปเปอร์ ข้างหมู่บ้านเรา”
“ร้านขายของญี่ปุ่นนะเหรอคะ”
“ใช่ แม่ว่าจะทำอาหารญี่ปุ่นให้ลูกกินนะ แต่ของไม่ครบ”
“ได้ค่ะแม่”
“อ่ะ นี่รายการที่ต้องซื้อ และก็เงิน ระวังตัวด้วยนะ”
“ค่า”
ฉันขับรถออกไปซื้อของให้แม่ที่ร้านญี่ปุ่น ร้านนี้เป็ซุปเปอร์เล็กๆ ที่ขายของญี่ปุ่น มีทุกอย่างที่เราอยากได้เลยล่ะ ดีจังที่มีร้านแบบนี้ใกล้ๆ บ้าน ที่สำคัญที่จอดรถยังเยอะด้วย สะดวกมาก
(แม่จะเอาอะไรบ้างนะ อือ เยอะแหะ)
ฉันเดินดูของไปเื่ๆ ถึงร้านจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็มีของให้เลือกเยอะ ฉันชอบมากเลย ว่าแล้วก็คิดถึงญี่ปุ่นแฮะ
(อือ อันนี้อยู่ไหนน้า)
“โอ๊ะ!”
หมับ
(เอ๊ะ ทำไมฉันลอยออยู่ละ)
“จะ งงอีกนานไหม”
0_0
“หรือ อยากให้กอดนานๆ”
เฮ้ย ฉันเด้งตัวออกจากอ้อมกอดเขาอย่างไว
“ขะ ขอบคุณค่ะ”
“.....”
ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลย เสียงเขาดุจัง น่ากลัวอ่ะ
“ขอบคุณ และก็ขอโทษด้วยค่ะ”
“เธอคุยกับพื้นหรือ”
“เอ่อ ขะ ขอ โทษค่ะ”
ฉันยกมือไหว้และเงยขึ้นไปมองหน้าเขา แต่ก็ต้องก้มหน้าเหมือนเดิม เพราะเขาน่ากลัวมาก หล่อมากด้วย
“ฮือ” เสียงถอนใจยาว แล้วก็เดินจากไป
อะไรของเขานะ ฉันเลิกสนใจผู้ชายคนเมื่อกี้ แล้วเดินหาของต่อ จนได้ครบและก็กลับบ้าน
“ทะไดมะ” (กลับมาแล้วค่า)
“นึกว่าหลงทางซะละ”
“แม่ค่า”
“ไหนดูสิ ได้ครบไหม”
“แน่นอนสิ นี่ใครคะ”
“ลูกคนสวยของแม่ไง”
“อิอิ น่ารักที่สุด” ฟอดดดด ฉันหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่
“หอมกันสองคน แล้วพ่อละ”
“มีคนน้อยใจด้วยค่ะแม่ ฮ่า”
“เฮอะ ใช่สิ พ่อไม่สำคัญนิ”
“โอ๋ๆ คุณพ่อสุดหล่อ” ฟอดดดด
ฮ่าๆๆๆ
บ้านฉันก็ประมาณนี้แหละค่ะ
“เอ่อ พ่อค่ะ แม่ค่ะ พรุ่งนี้ข้าวขอไปหายัยฟีนนะคะ เห็นว่าเพิ่งกลับมาจากเมกา”
“อ้าว หนูฟีนกลับมาแล้วหรือ”
“ค่ะ”
“ไปสิ แต่อย่ากลับดึกล่ะ”
“ได้ค่า”
ฟีนเป็เพื่อนสนิทฉันเอง เราไปแลกเปลี่ยนคนละที่กัน ฟีนเลือกไปเมกา ส่วนฉันไปญี่ปุ่น ตอนนี้ยัยนั้นกลับมาล่ะ เห็นว่ากลับมาก็มีงานรองรับเลย เพราะญาติของยัยฟีนทำธุรกิจ คนรวยนี่ดีจังนะ ฉันละ ยังหางานไม่ได้เลย
...............................................
ตอนนี้ฉันกำลังแต่งตัวออกไปหายัยฟีน แต่ในใจก็ยังนึกถึงบริษัทที่ฉันสมัครงานไปเมื่อวาน อยากให้เขาโทรมาเรียกจัง
กริ้งๆๆ
“จ้า โทรมาตามเลยหรือ”
“คิดถึงงงงง”
“กำลังแต่งตัว เดี๋ยวออกไปแล้ว”
“เร็วๆ นะ”
“รู้แล้วน่า”
ยัยฟีนโทรมาเร่งแล้วค่ะ ต้องรีบแล้ว
กริ้งงงงงง
เอ๊ะ โทรมาอีกหรือ หือ ใครอ่ะ
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ จากบริษัท KENO นะคะ”
“เอ๊ะ อ่อ ค่ะ” หัวใจเต้นแรงมาก
“พอดีจะโทรมานัดสัมภาษณ์นะคะ เห็นสมัครงานเข้ามา”
“จริงหรือคะ ได้ค่ะ”
“สะดวกวันไหนคะ”
“พรุ่งนี้เลยก็ได้ค่ะ”
“งั้นเอาเป็พรุ่งนี้ ตอน 10 โมงสะดวกไหมคะ”
“สะดวกค่ะ สะดวกมากค่ะ”
“งั้นพรุ่งนี้ 10 โมงเจอกันนะคะ”
“เย้ๆๆๆๆๆ อย่างน้อยเขาก็โทรมานัดไปสัมภาษณ์”
..................................................
ทำไมยัยฟีนนัดเราที่ร้านนี้กันนะ เอ๊ะ นั้น
“ฟีนนนนน”
“ข้าววววว”
เราสองคนวิ่งเข้าไปกอดกัน
“คิดถึงงงงง”
“คิดถึงงงมากกว่าอีก”
ฮ่าๆๆ
“ฟีนสั่งไรไปยัง”
“ยังรอข้าวแหละ”
“งั้นสั่งเลยมะจะได้คุยไปกินไป”
“ได้เลย”
ฉันกับฟีนคุยกันอย่างสนุก เพราะไม่ได้เจอกันนานเลยมีเื่คุยกันมากหน่อย จนเวลาผ่านไปเร็วมาก
“ฟีน สามทุ่มแล้ว”
“เฮ้ยยย ตายแล้ว ต้องกลับแล้ว”
“ใช่ ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะ”
“ได้เลย ยังไงก็อยู่ไทยแล้วนิ”
“ใช่ๆ กลับดีๆ นะ”
“ข้าวด้วย ขับรถดีๆ”
“จ้า”
.............................................
1K
