ตอนที่ 15 ไม่ยอมให้มีความสุขหรอก (1)
“ชิงชิงมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไง มิน่าล่ะ งานเลี้ยงคืนนี้ถึงไม่เห็นเธอเลย...แม่หนู บอกน้าหน่อยได้ไหมจ๊ะว่ามันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่” ซูอวิ๋นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะซักถามด้วยความกังวล
เผยหลานชูไม่ว่างมาเป็ห่วงเื่ความเป็มาของเผยเย่ว์ชิง แต่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาทั้งสอง และแอบหยิบโทรศัพท์มือถือส่งข้อความรายงานสถานการณ์ทางนี้ให้อวี๋ิฉือรับรู้
“ฉันทำดีไหม ฉันช่วยเธอไว้แล้วยังแจ้งให้พวกคุณทราบ” เวินเสาอี๋ไม่ตอบแต่ถามกลับ เบิกดวงตาไร้คลื่นอารมณ์มองหน้าซูอวิ๋น
“เอ่อ...แน่นอนอยู่แล้ว เธอช่วยชิงชิงไว้ ้าอะไรล่ะจ๊ะ พวกเราจะพยายามสุดความสามารถแน่นอน” ซูอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเด็กสาวตรงหน้าที่ดูใจบุญจะพูดขึ้นมาอย่างนี้ แต่ก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“ฉันถูกไล่ออกจากบ้าน เลยอยากรบกวนขออาศัยที่ตระกูลเผยสักระยะหนึ่ง” เวินเสาอี๋พูดหน้าตาเฉย จิ้งจอกหน้ายิ้มให้เธอตามติดเผยเย่ว์ชิง วิธีที่เข้าท่าสุดคือบอกว่าถูกไล่ออกจากบ้าน
เธอยังสวมเดรสที่ร่วมงานเลี้ยงเมื่อครู่นี้อยู่เลย สไตล์เรียบๆ ไม่ได้มีเครื่องประดับอะไรมากมาย แต่จากเนื้อผ้าและเครื่องประดับที่สวมใส่ก็มองออกว่าราคาไม่ใช่ถูกๆ ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ
“เื่นี้...” ซูอวิ๋นลังเลอยู่บ้าง หันมาส่งสายตาถามความเห็นเผยเจียงหลิน
“ฉันไม่เห็นด้วย! พ่อคะ แม่คะ เธอช่วยพี่สาวเอาไว้ก็จริง แต่พวกเราไม่รู้ว่าเื่ราวเป็มายังไง จะรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็คนที่ช่วยพี่สาวไว้หรือว่าจัดฉากขึ้นมาเพื่อเข้ามาในตระกูลเผยของเรากันแน่”
พอเผยหลานชูได้ยินว่าเธอร้องขอมาอาศัยในตระกูลเผย ก็ไม่ได้สนใจส่งข้อความหาอวี๋ิฉืออีก รีบส่งเสียงคัดค้านขึ้นมาทันที
“ยุ่ง” เวินเสาอี๋เหลือบขึ้นมาสบตากับเธอ เปล่งเสียงเหน็บแนมออกมาหนึ่งคำ
“นี่เธอ!…พ่อคะ แม่คะ เห็นไหมคะว่าความคิดเธอไม่ธรรมดา มีอย่างที่ไหนพูดจาแบบนี้ ช่วยคนยัง้าความดีความชอบ ทำไมถึงมีคนหน้าไม่อายแบบนี้กันนะ หนูว่าเธอต้องเป็คนที่จับตามองตระกูลเผยเราแน่เลยค่ะ ถึงได้วางแผนสร้างสถานการณ์แบบนี้มาหลอกพวกเรา”
เผยหลานชูรู้สึกไม่สบายใจ เด็กสาวตรงหน้านี้ต้องเป็คนที่เผยเย่ว์ชิงหามาแน่ๆ เื่ทุกอย่างนี่ต้องเป็เื่จงใจแน่นอน! เธอจะปล่อยให้เผยเย่ว์ชิงทำสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด!
เผยหลานชูพูดฉอดๆ ทำให้เผยเจียงหลินขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์
แต่เวลานี้เผยหลานชูจิตใจว้าวุ่น สนใจแต่จะขัดขวาง ไหนเลยจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ของเผยเจียงหลิน ระหว่างที่เธอคิดจะพูดอะไรเพื่อกระชากภาพลักษณ์ของเด็กสาวตรงหน้า ทันใดนั้นประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออกมา
เผยหลานชูหันไปตามเสียง เวลานี้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ในลำคอ อึกอักพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เผยเย่ว์ชิงเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยและเผชิญหน้ากับเธอ สายตาเ็าราวกับกระบี่คมกริบแทงทะลุใจของเธอ
“น้องสาว เป็อะไรไป เหงื่อเต็มหน้าเลย ตื่นเต้นอะไรเหรอ” เผยเย่ว์ชิงมองหน้าเธอคล้ายจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม บนศีรษะยังพันผ้าพันแผล ท่าทางอ่อนระโหยพิงขอบประตู แต่ความน่าเกรงขามกลับไม่ลดลงเลยสักนิด
“...พี่ พี่คะ” เผยหลานชูอ้าปาก สุดท้ายทำได้เพียงทักทายเธอเสียงเบา แรงกดดันของเผยเย่ว์ชิงรุนแรงเกินไปจริงๆ
“ชิงชิง ลูกเป็ยังไงบ้าง ทำไมถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ล่ะ ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม” เผยเจียงหลินเห็นลูกสาวก็ปราดเข้ามา กุมไหล่เธอไว้และถามอย่างเป็กังวล
“แผลที่ศีรษะสาหัสไหม เดี๋ยวแม่ไปเรียกอารองมาดูอาการลูกสักหน่อยดีกว่า...” ซูอวิ๋นสีหน้าเป็กังวล ตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่ากลับถูกเผยเย่ว์ชิงรั้งไว้
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
2K
