ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นโสตประสาท นนทพัทธ์ยืนเบิกตากว้างมองหยดน้ำฝนที่หยุดกึกอยู่กลางอากาศราวกับถูกร้อยเรียงด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่แค่ความมหัศจรรย์ แต่มันคือความวิปริตของธรรมชาติที่เขากำลังถือครองไว้ในมือ ความเ็ปที่ข้อมือซ้ายไม่ใช่แค่การปวดหนึบ แต่มันคือความรู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงพร้อมกัน เส้นเืสีดำสนิทขยับขยายกิ่งก้านของมันราวกับรากไม้ปีศาจ ชอนไชลึกลงไปใต้ิัลามขึ้นสู่ท่อนแขนอย่างช้าๆ ตามจังหวะเสียง *ติ๊ก... ติ๊ก...* ของนาฬิกาพกโบราณ
เขาก้าวข้ามวิถีมรณะของรถบรรทุกสิบล้อที่จอดนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้าเพียงปลายนิ้วัั ควันสีเทาจากท่อไอเสียแข็งตัวเป็ก้อนเมฆขุ่นมัว นนท์เดินผ่านซากปรักหักพังของสลัมที่บัดนี้กลายเป็เพียงหอศิลป์แห่งหุ่นขี้ผึ้ง ทุกอย่างนิ่งงัน... ยกเว้นตัวเขาและหัวใจที่เต้นรัวด้วยความละโมบที่เริ่มผุดขึ้นในใจ
"ถ้าโลกทั้งใบหยุดนิ่ง... ทุกอย่างก็เป็ของข้า" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
เขาตรงไปยังร้านสะดวกซื้อที่ตั้งอยู่ปากซอย พนักงานที่เคยดูถูกเขาถูกสาปให้ยืนแข็งทื่อขณะกำลังนับธนบัตร นนท์ก้าวเข้าไปในร้าน เสียงระฆังประตูเงียบกริบ เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์ด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม หยิบปึกธนบัตรใบละพันออกมาจากลิ้นชักที่เปิดค้างไว้ทีละใบ... ทีละใบ จนเต็มกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แต่ทุกครั้งที่เขาััสิ่งที่ไม่ได้เป็ของตน ความร้อนผ่าวจากข้อมือก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนเขาต้องทรุดฮวบ
"อ๊าาาาาา!" นนท์ร้องลั่น ร่างกายเกร็งกระตุก เส้นเืดำเลื้อยผ่านศอกขึ้นไปหาหัวไหล่ ราวกับิญญากำลังถูกสูบออกไปแลกกับเศษกระดาษเ่าั้ เขารีบคลานออกมาจากร้าน ทันทีที่นิ้วหัวแม่มือกดปุ่มนาฬิกาอีกครั้ง...
*แกร๊ก!*
โลกกลับมาเคลื่อนไหวในทันที! เสียงฝนกระหน่ำซัด (ซ่าาา!) เสียงแตรรถบรรทุกดังลั่น (ปริ๊นนนน!) และกลิ่นไอดินที่โชยเตะจมูก นนท์ไม่รอช้า เขาบิดมอเตอร์ไซค์คู่ใจหนีออกไปจากตรงนั้นมุ่งตรงไปยังห้องเช่ารูหนูของ เจน หญิงสาวคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขายังมีชีวิตอยู่
เมื่อถึงห้องเช่าที่ซอมซ่อ นนท์ถีบประตูเข้าไปด้วยความตื่นตระหนกปนตื่นเต้น เจนที่กำลังสวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินบางกริบสะดุ้งสุดตัว
"นนท์! นายเป็อะไร... แล้วเงินพวกนี้..." เธอตาโตมองปึกเงินที่เขาทิ้งลงบนเตียง
"ไม่ต้องถาม... เจน... ฉัน้าเธอ... ฉัน้ารู้ว่าฉันยังไม่ตาย!" นนท์คำราม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ เขาพุ่งเข้าหาเธอด้วยความโหยหา ความกลัวที่เพิ่งเจอมาถูกเปลี่ยนเป็พลังทางเพศที่รุนแรง
เขาคว้าหมับเข้าที่สะโพกมนของเจน รั้งร่างบางเข้าหาตัวจนหน้าอกอวบหยัดสู้แผ่นอกกว้าง นนท์ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนระดมเลียไปตามลำคอระหงจนเจนครางซี๊ดออกมาด้วยความสยิว
"อื้อออ... นนท์... ใจเย็นๆ... ซี๊ดดดด"
มือหยาบกร้านของชายหนุ่มสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงนอน ลูบไล้ขึ้นไปตามต้นขาเนียนละเอียดจนถึงจุดกึ่งกลางกายที่เริ่มเปียกชื้น นนท์ไม่รอช้า เขาใช้นิ้วแกร่งบดขยี้เกสรดอกไม้ที่สั่นระริกอยู่ภายใต้แพนตี้ลูกไม้ตัวบาง
*แฉะ แฉะ แฉะ...*
"อ๊าาาา... นนท์... ตรงนั้น... แรงอีก..." เจนแอ่นอกรับัั มือของเธอจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของเขา ร่างกายของเธอเริ่มตอบสนองต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่เขามอบให้
นนท์กระชากชุดนอนของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเต้าทรงสลวยที่ปลายยอดชูชันเป็สีทับทิม เขาอ้าปากงับงอนยอดอกนั้นอย่างแรงพลางสลับดูดดึงจนเสียงดัง (จ๊วบ... จ๊วบ...) เจนเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเื ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอแทบยืนไม่อยู่
เขาอุ้มเธอไปที่เตียงเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด นนท์รีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นแก่นกายที่ขยายตัวจนเส้นเืปูดโปนขยับเขยื้อนรอการปลดปล่อย เขาจับขาของเจนแยกออกกว้างก่อนจะแทรกตัวลงไปตรงกลาง
"จะเข้าไปแล้วนะ... เจน..."
*ปึ่ก!*
"อ๊าาาาาาาาา! จุก... มันใหญ่เกินไปแล้ว... นนท์... อื้อออออ" เจนครางระงมเมื่อความใหญ่โตสอดแทรกเข้ามาในร่องสวาทที่คับแน่นจนสุดโคน นนท์เริ่มขยับสะโพกเป็จังหวะที่หนักหน่วงและมั่นคง
*พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!*
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมแข่งกับเสียงฝน นนท์กระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับ้าใช้กามารมณ์นี้ชะล้างความดำมืดที่ข้อมือซ้าย เจนโยกคลอนตามแรงส่ง มือของเธอโอบรัดรอบคอเขาไว้แน่น ขาสองข้างเกี่ยวกระหวัดรัดเอวสอบเพื่อรับััให้ลึกซึ้งที่สุด
"ซี้ดดดด... เจน... แน่นมาก... ตอดดีเหลือเกิน... อ๊าาาา"
*ตับ ตับ ตับ ตับ!*
"นนท์... แรงอีก... อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา... จะถึงแล้ว... จะออกแล้วววว!" เจนหวีดร้องออกมาเมื่อนนท์เร่งจังหวะเร็วขึ้นจนเกิดเสียง (แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ) จากน้ำรักที่หล่อลื่นจนล้นปรี่ เขาโน้มตัวลงประกบจูบเธออย่างดูดดื่ม ลิ้นทั้งสองพัวพันกันอย่างเมามัน ขณะที่เบื้องล่างยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ลดละ
นนท์พลิกตัวเจนให้หน่ำคว่ำลงในท่าคลานเข่า (Doggy Style) เขาคว้าเอวบางไว้แน่นแล้วโถมเข้าใส่จากด้านหลังอย่างรุนแรงจนหัวเตียงกระแทกผนัง (ปึ้ง! ปึ้ง! ปึ้ง!) ความเสียวซ่านถึงขีดสุดทำให้นนท์มองเห็นภาพหลอนของเข็มนาฬิกาที่กำลังหมุนเร็วจี๋ในหัว
*พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!*
"อ๊าาาา! เจน! ออกแล้วววว!"
นนท์กระตุกเกร็งเป็จังหวะสุดท้ายก่อนจะฉีดพ่นธารน้ำรักอุ่นร้อนเข้าไปในกายสาวจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา เขาล้มฟุบลงบนแผ่นหลังที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อของเธอ หอบหายใจรัวเหมือนคนเพิ่งวิ่งร้อยเมตร
แต่ท่ามกลางความสุขสมนั้น นนท์กลับเหลือบไปเห็นข้อมือซ้ายของตัวเอง... เส้นเืดำบัดนี้มันลามขึ้นไปเกือบถึงลำคอแล้ว! และที่หน้าต่างห้องพัก ร่างในชุดคลุมสีดำของ **มีนา** ยังคงยืนจ้องมองเขาผ่านม่านฝนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเวทนา
---
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องทำงานสุดหรูบนตึกเสียดฟ้า **เวน** ผู้บัญชาการหน้าหยกในชุดสูทสีขาวสะอาดตา กำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงพิกัดคลื่นพลังงานประหลาดในเขตสลัม เขาลูบรอยสักนาฬิกาทรายที่ข้อมือตัวเองเบาๆ
"ในที่สุด... มดปลวกอย่างแกก็หาเจอกจนได้นะ... นาฬิกาแห่งชะตากรรม" เวนเอ่ยเสียงเย็น
ข้างกายเขามีหญิงสาวผมบลอนด์ทองในชุดหนังรัดรูปสีดำที่เน้นสัดส่วนยั่วยวน **เอเวอลีน** เธอเช็คปืนพกเก็บเสียงในมือด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
"จะให้จัดการเลยไหมคะ ท่านเวน?"
"ยังก่อนเอเวอลีน... ปล่อยให้มันเสพสุขกับิญญาที่เหลืออยู่ไปอีกสักพัก" เวนขยับยิ้ม "เพราะเมื่อฉันไปถึง... ฉันจะกระชากเอาทั้งนาฬิกาและชีวิตที่เหลือของมันมาสังเวยความเป็ะของฉันเอง!"
134
