ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....มหานครกว่างโจว ประตูทะเลใต้ของแผ่นดิน แม่ไม่ใช่เมืองชายแดน แต่คือประตูการค้า ที่เปิดสู่โลกภายนอกมาตั้งแต่โบราณ

ตั้งอยู่ริมแม่น้ำจูเจียงที่กว้างใหญ่ ราวกับรู้ดีว่ามันแบกความมั่งคั่งของแผ่นดินทั้งภาคใต้ไว้

ตัวเมืองล้อมด้วยกำแพงหินหนา คูน้ำรอบเมืองเชื่อมต่อกับแม่น้ำโดยตรง ถนนหลักปูด้วยหินสีคล้ำจากการเหยียบย่ำหลายร้อยปี

ซอยย่อยคดเคี้ยวแคบ ลึก และอับชื้น เหมาะแก่การค้า…และการหายตัวไปของคน

เรือนอาคารส่วนใหญ่เป็นไม้ หลังคากระเบื้องโค้งต่ำ ออกแบบให้รับลมทะเลและระบายความชื้น

กว่างโจวคือเมืองที่พ่อค้าจากเปอร์เซีย อาหรับ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เดินปะปนกับพ่อค้าจีน

ภาษาในตลาดไม่เคยเป็นภาษาเดียว เงินตรา ข่าวลือ และคนแปลกหน้า ไหลเวียนเร็วกว่าแม่น้ำ

กลางวันเป็นเมืองดูมีชีวิต เสียงเจรจาซื้อขาย กลิ่นชา เครื่องเทศ ผ้าไหม และเกลือทะเล

ส่วนกลางคืน เมืองเปลี่ยนหน้า โรงน้ำชาแปรเป็นที่พบปะ ท่าเรือกลายเป็นจุดลักลอบ และกฎหมายอ่อนแรงลงตามแสงตะเกียง

"ที่ใดเงินไหลแรง ที่นั่นคุณธรรมต้องว่ายน้ำเก่ง"

กว่างโจวไม่ใช่เมืองที่คนเท่าเทียม พ่อค้ารวยกว่าขุนนางบางตำแหน่ง

ขุนนางพึ่งพาพ่อค้า ยุทธภพแทรกซึมอยู่ตามท่าเรือ โรงน้ำชา และโรงเตี๊ยม

ที่นี่อำนาจไม่ได้มาจากดาบเพียงอย่างเดียว แต่มาจากข้อมูล เส้นทางการค้า และคนที่หายไปแล้วไม่มีใครถามหา

....ณ ศาลาที่ว่าการเมืองกว่างโจว ซึ่งอยู่ใกล้กลางๆ เมือง ไม่สูงใหญ่แต่กว้างขวาง  เสาหินใหญ่ หลังคาซ้อนหลายชั้น ลานกว้างด้านหน้าไว้รับฎีกา แต่...ในความจริงฎีกามักไม่ผ่านประตู เพราะคนเฝ้าประตูรู้ดีว่าควรฟังใคร และควรทำเป็นหูหนวกกับใคร

คุณชายชุดขาวยืนลานกว้างด้านหน้านั้น เจ้าหน้าที่ผู้เฝ้าประตูเดินเข้าไปถาม

"เจ้าเป็นผู้ใด? มีเรื่องใดจะยื่นฎีกา?"

เงียบไม่ตอบ

แต่เข้าหน้าที่ยังไม่กล้าชักดาบใส่คุณชายชุดขาวผู้ดูภายนอกสูงศักดิ์คนนี้ เขาหันหน้าเรียกเพื่อนมาช่วย และเมื่อเจ้าหน้าที่อีก 2 คนมาร่วมวงก็จึงถามอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น

"เจ้าเป็นผู้ใด? มีเรื่องใดจะยื่นฎีกา?"

ไป๋เยว่หลิงไม่ตอบ เขามองเข้าไปด้านในที่ว่าการเมือง แววตาเย็นชาแล้วเขาก็ชักดาบเทพที่ได้มาจากสุสานโบราณที่ลั่วหยางเจน้าหน้าที่เห็นคุณชายชุดขาวชักดาบ จึงชักดาบออกมาตั้งท่าต่อสู้"จ่ะ...เจ้า จะทำอะไรน่ะ!""ไป๋ซั่ว ออกมา!!"วิชาราชสีห์คำรามดังลั่น จนเจ้าหน้าที่ทั้ง 3 คนล้มลง กระดิ่งหน้าประตูเกือบหลุด ฆ้องใหญ่ปะทะเสียงดังหึ่งขึ้นมาได้ยินไปทั่วแต่....เงียบ ไม่มีผู้ใดออกมา เจ้าหน้าที่ 3 คนทำหน้าตาเลิ่กลั่กดาบเทพเรืองแสงตามอารมณ์ของไป๋เยว่หลิง แล้วเขาก็อัดพลังปราณลงในดาบตวัดดาบเต็มแรงไป 1 มี เกิดแสงปราณไปตัดเสาหิน 2 ต้นทาเงเข้าที่ว่าการเมืองถล่มลงมา"เหวออออ ปีศาจ!" เจ้าหน้าที่ทั้ง 3 คนหวาดกลัวมากจนฉี่ราดไป๋เยว่หลิงตะโกนอีกครั้ง "ไป๋ซั่ว ออกมา!!"ก็ยังเงียบ ราวกับเป็นสถานที่รกร้างไม่มีผู้ใดอยู่ ไป่เยว่หลิงหันมามองเจ้าหน้าที่ทั้ง 3 คน"ไปซะ ถ้าไม่อยากตาย"เจ้าหน้าที่รทิ้งอาวุธรีบวิ่งหนีออกนอกที่ว่าการเมืองไม่คิดชีวิตพอไม่มีคนแล้วไป๋เยว่หลิงอัดพลังปราณกึ่งหนึ่งลงในดาบเทพ และใช้เพลงดาบจันทราท่าทางนั้นยังงดงามราวเทพเซียนเช่นเดิม แต่คราวนี้จะไม่มีหมอกออกมาฆ่าใคร แต่..ตูม!ที่ว่าการถูกดาบเดียวฟันขาดครึ่งยาวเข้าไปข้างในจนถึงด้านหลังประชาชนมากมายด้านนอกได้ยินเสียงและเห็นฝุ่นควันต่างตกใจ ที่ว่าการเมืองถูกฟันขาดครึ่ง!และแล้วก็มีชายแก่สวมชุดขุนนางคนหนึ่งออกมา แต่....เขามาจากประตูทางเข้า ไม่ได้ออกมาจากในศาลาที่ว่าการเมือง"ท่านราชบุตรเขย" เขาทำความเคารพด้วยความนอบน้อม"เจ้าเมือง....พี่ชายท่านหนีไปนานแล้ว เปลืองแรงเปล่าที่ท่านจะทำลายสถานที่นี้"ไป๋เยว่หลิงมองขุนนางเฒ่าด้วยแววตาเย็นชา ทำเอาชายชราเสียวสันหลัง แววตานั่นเจตนาฆ๋าชัดเจน ไอสังหารรุนแรงเหลือเกินเขาเหงือนตก แต่ก็ยังรักษาอาการนิ่งไว้ และกล่าวว่า "โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าน้อยเป็นคนขององค์รัชทายาท""องค์รัชทายาทเพียงฝากมาบอกท่านว่า เปล่าประโยชน์ที่จะฆ่าเขา เพราะเขาก็รับคำสั่งมาอีกที""โปรดรอในเมืองนี้ 5 วัน แล้วข้าจะมาคุยกับเจ้าด้วยตนเอง"แล้วขุนนางเฒ่าก็ก้มศรีษะเดินออกไปด้านนอกนั้นมีกองทหารมากกว่า 500 คนยืนรออยู่ ผู้คนถูกทหารด้านนอกกั้นให้ห่างไม่อนุญาตให้เข้ามา"เผาที่นี่ซะ ทำให้กลายเป็นเหตุเพลิงไหม้" ขุนนางชราสั่งนายกองด้วยแววตาเย็นชา"อ้อ เจ้าหน้าที่ 3 คนนั่น ตายในกองเพลิง อย่าลืมเอาทอง 500 ตำลึงไปให้ลูกเมียพวกเขาด้วย"นายกองรับทราบ แล้วขุนนางเฒ่าก็ขึ้นเกี้ยวจากไปส่วนไป่เยว่หลิงนั้นเขาใช้วิชาตัวเบาลอยออกไป และไปที่ยอดหอคอยแห่งหนึ่ง พยายามมองหาอะไรสักอย่าง เมื่อเจอแล้วเขาก็ใช้วิชาตัวเบาลอยไปตุ๊บ!เจ้าของร้านบะหมี่และขกต่างตกใจมีเทพเซียนลอยลงมาจากฟ้า ไป่เยว่หลิงไม่ได้สนใจ เดินเข้ามาในร้าน และนั่งลงบนโต๊ะที่เลี่ยหยางกินบะหมี่อยู่ เขาเห็นเยว่หลิงมาก็ยิ้มให้ทั้งๆที่บะหมี่เต็มปาก"โอ๊ย!" หยิกเจ็บๆ 1 ทีที่แก้มยุ้ยๆ บะหมี่เต็มปากนั่น"กินไม่รอข้า""ไม่ต้องกลัวหลิงหลิง ข้ากิน 2 ชามได้ แหะๆ""เถ้าแก่ บะหมี่ร้อนๆเครื่องจัดเต็ม 2 ชาม!" เลี่ยหยางตะโกนสั่งเถ้าแก่แล้วเยว่หลิงก็นั่งมองเลี่ยหยางกินบะหมี่"เอามา 3 ชาม""หือ?""เจ้ากิน 2 ชามข้าก็จะกิน 2 ชาม""เพราะท้องเราติดกัน"เลี่ยหยางสำลักบะหมี่ แก้มเขินแดง
....แล้วก็มีจอมยุทธชายวัยรุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามาหา"นี่ท่านไป๋เยว่หลิงใช่ไหม?""ท่านไม่เปลี่ยนไปเลย แถมยังหล่อขึ้นมากๆด้วย"เยว่หลิงชำเลืองตามองด้วยแววตาเย็นชา"แหะๆ ท่านคงจำข้าไม่ได้ พวกเราเคยแข่งกันในงานประลองยุทธที่เมืองหลวงไง""ข้าจำท่านได้ ผู้ชนะเลิศ กระบี่อัจฉริยะ ผู้มีผิวขาวแววตาดั่งหิมะ"เลี่ยหยางแซว"หลิงหลิง เจ้านี่ดังใช่ย่อยเลยนะ"ชายวัยรุ่นผู้นั้นจึงรีบสำทับ"ใช่ๆ การประลองครั้งนั้นคือครั้งที่ดีที่สุด""ว่าแต่....ท่านมาที่นี่เพื่อประลองหรือ?""ประลอง?""ใช่ๆ อีก 4 วันจะมีงานแข่งประลองกระบี่ที่กว่างโจว"เลี่ยหยางหน้าเบ้ "ประลองอีกแล้ว ครั้งที่แล้วก็เกือบตาย""โอ๊ย!"คราวนี้โดนเหยียบนิ้วเท้าไป๋เยว่หลิงโค้งศรีษะ ชายวัยรุ่นผู้นั้นยิ้มและจึงดินจากไป"อย่าลงแข่งนะหลิงหลิง ข้าขี้เกียจหามเจ้ากลับห้อง" เลี่ยหยางทำตาซึ้ง"ไม่แข่ง"เลี่ยหยางยิ้ม แต่เยว่หลิงชี้ไปที่เด็กชายขอทานคนหนึ่ง ซึ่งกำลังใช้ดาบไม้สู้นักเลงตัวโตหลายคนในตรอก"แต่ข้าจะสอนเขา ให้เขาแข่งแทนข้า""ห๊า!"
"ก็ข้าต้องรอองค์รัชทายาท 5 วันไม่มีอะไรทำนี่"