ธัน
บู่
วิน
ไผ่
Cr.google
บุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้นเป็เพียงส่วนประกอบในการจินตนาการเพื่อความฟินเท่านั้น
เื่ของธัน
ผมหงุดหงิดจัดเมื่อเห็นสภาพเพื่อนผมให้ตายสิครับตอนนี้เพื่อนผมมันบ้าไปแล้ว สงสัยเหรอว่าผมพูดถึงใครก็ไอ้เพื่อนสายมึนของผมน่ะสิครับ ตอนนี้ผมว่ามันบ้าไปแล้วแถมบ้าหนักด้วยมันเพ้อถึงคนชื่อแซลม่อนอะไรนั่นมาหลายวันแล้วครับและแถมเป็หนักมากซะด้วยหมดกันลุคแบดบอยที่พวกเราสร้างกันมา ผมนั่งดูมันเอารูปน้องม่อนหรือแซลม่อนขึ้นมาจูบหลายรอบแล้วเห็นแบบนี้มันโหดจัดนะโหดมากกว่าเพื่อนในกลุ่มเราสามคนด้วยมาดนิ่งๆมึนๆของมันแหละครับเลยดูเป็แบบนั้นแม่งยังกับพวกโชตะชอบเด็กอะ
"ไอ้เพลิง"
"หือ"มันหันมาทำหน้าสงสัยคอนโดนี้เป็ของมันครับพวกเราสามคนโตด้วยกันมาั้แ่เด็กเรียนมาด้วยกันไม่เคยแยกจากกันเลยั้แ่สมัยอนุบาลหมีน้อยยันเข้ามหาวิทยาลัยกิยนอนอยู่ด้วยกันมาเพราะพ่อแม่พวกเรารู้จักกันครับ ถ้าเป็นอกมหาวิทยาลัยหรืออยู่กับครอบครัวพวกเราสามคนคือคุณชายไฮโซ มาดนิ่งหน้าหล่อฐานะดีมีดีกรีเกียรตินิยมที่จะตามมา หรือเรียกพวกเราว่าสามเพอเฟคครับบรรดาแม่ๆพ่อๆของคู่ค้าบ้านพวกเรามักจะหอบลูกจูงหลานสาวๆมาให้พวกเราคัดเลือกแต่พวกเราไม่ได้สนใจหรอกครับ เื่อะไรจะเอาโซ่มาล่ามตัวเองให้หมดอิสระภาพล่ะทุกคนว่าจริงมั๊ย
"มึงแม่งบ้าหว่ะกูรับไม่ได้"ผมบ่นมันส่วนไอ้วินที่กำลังยกเวทอย่างเมามันถึงกับหัวเราะออกมา
"มึงจะไปสนทำไมวะไอ้เพลิงมันพึ่งได้เจอคนที่มันตกหลุมรักนะเว้ยนอกนั้นมาประเคนให้มันถึงที่เอง"ไอ้วินแซวข้ามหัวมาครับ
"มันดูจิตๆไงกูรับไม่ค่อยได้"ผมส่ายหัว
"ฮ่าๆๆๆ"
"พวกมึงไม่เคยเจอคนที่ใช่น่ะสิลองได้เจอแล้วจะไม่พูดแบบกูเด็ดขาด"ไอ้เพลิงเถียงก็จริงของมันนะครับมันอยู่มาตั้งนานไม่รู้สึกอะไรแต่พอมาเจอน้องม่อนถึงกับเพ้อแถมเจอกันในแบบสถานการณ์ไม่ปรกติอีกต่างหากมันคลั่งไอ้นองนอยหมาปั๊กของมันจะตายคือพวกเรามักจะถูกทิ้งให้อยู่กับบ้านหลังใหญ่ๆแล้วไม่มีใครมาเล่นด้วยพอไอ้เพลิงมันได้หมามามันถึงติดหมาขนาดหนักไงครับ
"หึกูไม่เชื่อในรักแร้หรอก"ผมเยาะเย้ย
"รักแท้โว้ยไอ้หนอนหนังสือ"ไอ้วินเถียง
"แล้วมึงจะเอายังไง"ผมถามไอ้เพลิง
"เอาอะอไร"
"ก็น้องม่อนมึงอะ"ผมวางหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดลงแล้วถามมันเสียงจริงจัง
"ก็ไม่เอาไงกูจีบอยู่"
"........."ผมกับไอ้วินแดกจุดครับถ้าไอ้ที่มันทำๆมาเรียกว่าจีบอีกพันปีก็ไม่ติดหรอกครับ
"เออจริงด้วยพวกมึงต้องช่วยกูนะ"นั่นไงครับว่าแล้วลองไอ้เพลิงเอ่ยปากแบบนี้แสดงว่ามันก็หมดความสามารถที่จะจีบน้องเค้าล่ะครับ
"ยังไง"ไอ้วินวางเวทลงแล้วเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนโซฟา
"น้องมันกลัวกู"
"นั่นไม่ต้องบอกก็ได้มั้งเห็นวิ่งหางจุกตูดเลยเวลาพวกเราเดินเข้าไปหา"ผมแขวะกำลังจะหยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาอ่านอีกรอบ นี่ผมบอกทุกคนไปหรือยังครับว่าผมชอบอ่านการ์ตูนแนว วายมังงะ ยิ่งตอนนี้ผมกำลังติดเื่หนึ่งอยู่ครับวางไม่ลงเลยจริงๆพอเห็นไอ้เพลิงมันชอบน้องผมนี่ฟินไปนอกโลกเลยขอบอกแต่ว่าคนที่รู้แล้วก็อย่าบอกใครไปนะครับเวลาผมอ่านก็มักจะเอากระดาษมาคลุมปกหนังสือเอาไว้อีกทีไม่งั้นละก็รู้ถึงไหนอายเค้าถึงนั่น นี่พวกคุณรู้ความลับของผมแล้วใช่ไหมอย่าพูดไปล่ะครับถ้าผมรู้ว่าใครเอาเื่ผมออกไปแฉละก็ตามถึงบ้านนะครับขอบอก (เ้าธันแกจะฟาดทุกคนที่รู้เื่แกหมดทุกคนไม่ได้เข้าใจมั๊ย = ="ไรท์ล่ะกลุ้มกับมันจริงๆ) ส่วนไอ้สองตัวนี่มันรู้อยู่แล้วล่ะครับว่าผมอ่านแบบไหนพวกมันยังบอกว่าไม่เข้ากับหนังหน้าของผมเลยช่างเถอะเื่นั้นน่ะเอาเื่ไอ้เพลิงก่อนดีกว่า
"นี่แหละที่กูอยากให้พวกมึงช่วย"
"ให้ทำอะไร"ไอ้วินเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่หัวหนุนพนักเอาไว้แล้วหันไปมองไอ้เพลิงที่ทำหน้าเคลิ้มเหมือนพวกโชตะทั้งหลายเล่นเอาผมขนลุก
"พวกมึงช่วยกันเพื่อนน้องมันออกไปหน่อยสิ"
"ห่า!!"ผมกับไอ้วินร้องพร้อมกัน
"เข้าใจหางานยากมาให้ทำเลยนะมึงนี่"ผมบ่นเบาๆยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบไอ้วินมันคว้าแก้วจากมือผมไปดื่มต่อ
"มึงก็รินเอาใหม่สิวะ"ผมถีบขามันอีกรอบไอ้วินยักไหล่แล้วดื่มต่อผมเลยหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เอ่อนอกเื่อีกนิดได้มั๊ยใครรู้บ้างครับว่าผมจะตามนิยายวายจีนได้จากเวปไหนเอาล่ะๆกลับเข้ามาเื่ไอ้เพลิงอีกรอบดีกว่า
"มึงจะให้พวกกูกันยังไงกูถามหน่อย เวลาพวกเราเข้าไปหาน้องแม่งมันก็มีจินตาการสุดขอบโลกละมีอย่างที่ไหนคิดว่าพวกเราจะเอาไปนั่งยาง"ผมส่ายหน้า
"มึงก็กันไอ้สองคนนั่นออกไปสิกูจะได้จีบน้องม่อนมันถนัดๆหน่อย"ไอ้เพลิงหน้ายุ่ง
"กูว่านะไม่ต้องแยกพวกน้องมันหรอกเอาแบบนี้ก็สนุกดีนะเว้ย"ไอ้วินเป็ฝ่ายค้าน
"ตรงไหนวะ"ผมสงสัยจริงๆนะครับ
"เอ๊ามึงดูพวกมันดิแต่ละคนตลกชิบหายแล้วถ้าเอาน้องมันมาอยู่กลุ่มเดียวกับเราใครๆก็ไม่กล้ายุ่งลากมาที่คอนโดเรานี่แหละห้องก็มีตั้งสามห้องแบ่งๆกันไปเลยสไตล์ใครสไตล์มันมึงก็ป้อไอ้น้องม่อนของมึงไปกูแกล้งไอ้ไผ่มันดูตลกดีอะคือทำแมนแต่แม่งกลัวกูชิบหายยิ่งกูเบ่งกล้ามให้มันดูนะมันยิ่งคอหดทำยังกับเต่าแน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"เอิ่มไอ้วินมึงนี่เปรียบเทียบน้องวะเห็นภาพเลยครับ
"เชี่ยเต่าเนี่ยนะเพื่อนกูไปหมดแล้วอีกคนเห็นเป็หมาอีกคนเห็นเป็เต่ากรรมของน้องมัน"ผมบอกขำๆ
"มีแต่มึงนี่แหละไอ้ธันมึงจะโหดไปไหนวะ"ไอ้วินแว้งมากัดผม
"เกี่ยวอะไรกับกู"
"อ่าวมึงเลิกบ้านิยายบ้าการ์ตูนเหอะหว่ะคนเหี้ยอะไรหน้าโครตโหดเสือกอ่านนิยายวายการ์ตูนวายโว๊ะ"ไอ้วินเบะปากปรายตาด่าผม
"เื่กูมั๊ยล่ะ"ผมด่ามันกลับ
"อย่าเถียงกันจะเอายังไงเื่ที่กูขอ"ไอ้เพลิงมันรำคาญ
"เออช่วยก็ช่วยถ้างั้นเดี๋ยวโทรบอกไอ้มี่ให้มันรววมน้องเอาไว้ที่บ้านเช้ามาพวกเราก็ไปรับน้องมันมามหาลัย"ผมสรุป
"งั้นมึงรีบโทรเลยดิวะ"มีสั่งนะครับไอ้เพลิงผมตามใจมันครับคว้าโทรศัพท์ไปขอไอ้มี่โดยมีข้อแลกเปลี่ยนให้พวกผมจับคู่กับพวกน้องมันแล้วถ่ายลงเพจcuteของมันผมเลยยอมตกลง
"เรียบร้อยพรุ่งนี้ไปรับที่บ้านม่อนได้เลย"ไอ้เพลิงนี่หน้าบานเป็จานข้าวหมาไปแล้วครับไอ้วินเอนตัวลงทอดตัวยาวเหยียดอยู่บนโซฟา
"มึงไปอาบน้ำไอ้เหี้ยวิน"ผมไล่มัน
"ห้องใครห้องมันมึงจะมาทำตัวสะอาดกับกูไมไ่ด้นะไอ้ธัน"ไอ้วินมันหลับตาเถียงผมเลยลุกขึ้นคว้าหนังสือเดินเข้าห้อง
"พรุ่งนี้พร้อมรบแปดโมงนะเว้ย"ผมสั่งก่อนเข้าห้องไปอยู่ในโลกส่วนตัวผมต่อ
สบู่ขอพูดบ้าง
ผมยืนคุยกับไอ้ม่อนไอ้ไผ่อยู่ตรงรั้วหน้าบ้านเพราะพอโผล่หัวออกไปก็เจอ SUV สีดำคันคุ้นเคยจอดอยู่
"เอาไงดีวะ"พวกเราสามคนสุมหัวกันคุยไอ้ม่อนนี่ไม่อยากรวมทางกับพี่เขาผมกับไอ้ไผ่ก็เหมือนกันครับ อยู่ๆก็มีเงามาทาบอยู่บนหัวพากันสะดุ้งทั้งสามคน
"เชี่ย""เห้ยแม้ง""เวร"เสียงแรกน่ะของผมที่เหลือก็ไอ้ไผ่กับไอ้ม่อนครับ ให้เดาว่าเป็เงาใครตอบไม่ถูกกันล่ะสิเงาไอ้พี่ธันครับยืนหน้าเข้มชะโงกหัวเข้ามากลางวงเลย
"กูคน"พี่มันบอกเสียงนิ่ง สองแขนกอดอกขากางออกเล็กน้อยเสื้อชอปสีน้ำเงินเข้มก็ไม่ติดกระดุมโชว์เสื้อกล้ามสีดำด้านในหราเลยครับ
"ทำอะไร"
"เปล่าครับไม่ได้ทำ"ไอ้ม่อนรีบออกปากให้ตายสิผมรู้สึกว่าเหงื่อซึมไปทั่วทุกรูขุมขนเมื่อแอบเหลือบตาขึ้นมองหน้าพี่ธัน คนอะไรก็ไม่รู้หน้าตามันหล่อนะครับก๊วนนี้เค้าหล่อทั้งสามคนแต่มีพี่ธันนี่แหละที่ดูเย็นๆจนผมหนาวทุกครั้งที่พี่แกมายืนใกล้
"หึ"พี่มันถอยหลังออกไเล็กน้อยยังไม่ทันจะรวมกลุ่มอยู่ไอ้ไผ่ก็ร้องเห้ยเสียงดังเพราะคอเสื้อเชิ้ตมันถูกคว้าไปด้วยมือใหญ่ๆของพี่วิน
"แหกปากทำไมวะ"พี่วินถามเสียงดุ
"พี่ปล่อยผมเถอะเสื้อยับหมดแล้ว"ไอ้ไผ่ยกมือไหว้
"มึงเป็ใคร"พี่วินถามกลับคราวนี้ไอ้ไผ่ทำหน้าเอ๋อ
"ผมไผ่ครับ"
"อือแล้วมึงเป็ญาติฝ่ายไหนของบ้านกูถึงมาสั่งกูเนี่ย"นี่เป็ประโยคสุดท้ายที่ผมได้ยินเพราะพี่วินลากมันเดินไปที่ประตูรถอีกฝั่งพอผมหันกลับมาหาไอ้ม่อนก็เห็นมันถูกพี่เพลิงลากข้อแขนมันลิ่วๆเข้าไปในบ้านเสียงโวยวายดังไม่หยุด ตอนนี้ขนคอผมลุกชันจนต้องกลืนน้ำลายเบาๆพี่ธันมันยังยืนมองนกมองไม้พอเผลอผมก็ค่อยๆก้าวขาไปแบบแม่ปูเดินครับก้าวทีหยุดทีเบาๆเพื่อไม่ให้ไอ้พี่ธันมันรู้ตัว
"มึงเป็ปูหรือไง"เสียงเยียนเยียบเอ่ยขึ้นผมสะดุ้งสุดตัว
"ปละเปล่าจ้าเป็คนจ้า"ผมเหงื่อแตกพลั่กจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อก็กลัวตาย
"แล้วเดินตรงๆไม่เป็หรือไง"
"เป็จ้า"ผมตอบด้วยความสุภาพเท่านั้นแหละครับพี่มันเดินปรี่เข้ามาหาผมจนผมต้องยกมือท่วมหัวทรุดลงนั่งยองๆ
"ผมผิดไปแล้วครับอย่าตีผมผมกลัวแล้ว ฮือออ "ผมหลับตาปี๋น้ำตาซึมเลยครับผมเห็นกับตาว่าพี่มันเอามือล้วงกระเป๋าสงสัยล้วงเอาสนับมือแน่ๆทำไงดีผมจะทำไงดี
"เป็อะไร"พี่มันกระโจนทีเดียวถึงตัวผมเลยครับสภาพที่เห็นคือพี่มันยืนค้ำหัวผมอยู่
"ไม่เป็ครับผมไม่เป็ไร"ผมส่ายหน้าไปมาแล้วตอบเสียงสั่นพี่มันดึงแขนผมให้ลุกขึ้นผมก็ลุกตามด้วยความกลัว
"ลืมตา"
"คะ ครับลืมครับลืม"พอผมลืมตาเท่านั้นแหละครับใบหน้าหล่อเย็นกับสายตาคมกริบของพี่มันสบเข้ากับตาผมจนเห็นแก้วตาสีน้ำตาลเข้มผมใจนขาอ่อนทรุดตัวลงอีกครั้ง
"ตุ๊บ...อะ...โอยยยย"เสียงผมครางหงิงเลยครับพอเราสบตากันแล้วผมขาอ่อนพี่มันก็ปล่อยมือทันทีจนผมก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้น
"เจ็บมั๊ย"
"ไม่ครับไม่เจ็บเลยครับพี่"ผมรีบบอกกลัวพี่มันจะเดินเข้ามาใกล้อีก
"งั้นก็ลุกสิไปขึ้นรถ"พี่มันยกมือขึ้นกอดอกอีกครั้งแล้วไหนสนับมือพี่มันล่ะผมสงสัยแต่ไม่คิดถามหรอกครับผมรีบลุกตามคำสั่งแต่แล้วขาผมกลายเป็วุ้นจนเซเกือบล้มพี่ธันมันก็คว้าแขนผมจนผมถลาเอาหน้าปะทะกับอกแข็งๆของพี่มันเหมือนกับถูกพอสเอาไว้ทุกอย่างหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง
"เสื้อกูยับ"คราวนี้น้ำแข็งก้อนใหญ่เลยพี่มันผลักหัวผมออกด้วยการใช้นิ้วจิ้มหน้าผากผมผละตัวออกมาทำหน้าเหยเหลือบตาดูพี่มันทั้งตัว มาดคุณชายจริงๆครับเสื้อนี่กลีบตั้งเลยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่โชยมาเบาๆติดจมูกจนรู้สึกได้
"เอ๋ออีก"
" กูบอกให้รีบไปขึ้นรถ"พี่มันตาขวางเข้าใส่ผมนี่ถึงกับติดเกียร์หมาวิ่งไปขึ้นรถอีกฝั่งทันทีด้วยความสยองกับน้ำเสียงของพี่มัน
ธันอีกครั้ง
ธันมองคนที่วิ่งขึ้นรถแบบชนิดที่ไม่เห็นฝุ่นด้วยหัวใจเต้นตุบๆตอนที่น้องมันขาอ่อนจนถลาเข้ามาหาใบหน้าขาวๆนั่นแนบเข้ากับอกผมขาวจนผมนึกสงสัยว่าน้องมันใช้โอโม่อาบ้ำล้างหน้าหรือเปล่า (ไรท์ไม่ได้ค่าโฆษณานะ) เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่คงจะนิ่มแหละปลิวมาถูกต้นแขนผมดวงตาสีดำเบิกกว้างจนเห็นแก้วตาใสเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงจมูกโด่งแต่ยังโด่งน้อยกว่าผมอยู่ดีนั่นแหละทำให้ผมรู้สึกอยากเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้แต่พอนึกไปแล้วไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวเปื้อนผมยักไหล่สองมือล้วงกระเป๋ารอไอ้เพลิงเข้าไปสวัสดีว่าที่คุณแม่ยายของมันแล้วลากตัวน้องม่อนออกมาผมเลยเดินกลับไปที่รถ
"ไอ้เพลิงล่ะ"ไอ้วินเท้าแขนกับพวงมาลัย
"สวสันดีแม่ยะ..เอ่อแม่ม่อน"ผมเกือบหลุดแต่พอเห็นสายตาแป๋วแหว๋วของเพื่อนน้องเขาสองคนสี่ตาก็หยุดประโยคนั่นเอาไว้
"อ๋อ"ไอ้วินพยักหน้าหงึกผมกวาดตาไปมองก็เห็นน้องสองคนมันนั่งเบียดติดกันจนกลัวหายใจไม่ออกแทน
"ไผ่มึงลงไปนั่งกับไอ้วิน"ผมสั่งเสียงเย็น ไอ้น้องไผ่มันคงกลัวเลยรีบขยับแต่ต้องหยุดเพราะแขนสองข้างของไอ้น้องบู่มันกอดแขนเพื่อนเอาไว้แน่น
"มึงอย่า ฮึก กูขอละอย่าไป"
"แต่"ไอ้น้องไผ่มันกึ่งกลัวกึ่งกล้า
"กูบอกให้ลงมา"ผมตวาดทีเดียวสองคนนั่นทำท่ายังกับคู่รักถูกพลากจากกันไอ้ไผ่ตะลีตะลานลงจากรถมาเปิดประตูด้านข้างคนขับเข้าไปนั่งเรียบร้อยไอ้วินส่ายห้นาเลยครับงานนี้ ส่วนไอ้น้องบู่หน้าซีดจนขาวเบียดตัวเองเข้าไปจนติดประตูผมขยับเข้าไปนั่งต่อจากน้องมันเพราะรู้ว่าเดี๋ยวไอ้วินก็ต้องเข้ามานั่งพร้อมกับไอ้น้องม่อน
"หิวหรือไง"ผมหันไปถามคนที่นั่งหนีบตัวเองอยู่
"มะไม่หิวครับ"นี่ผมใจดีนะครับเห็นน้องเค้ากลัวเลยหาเื่ชวนคุยแต่เหมือนว่าน้องเค้าจะไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่เด็กอะไรไม่รู้จักมารยาทเลย ผมชะโงกผ่านตัวน้องมันตั้งใจจะไปหยิบกระเป๋าเป้ที่อิงไว้กับประตูเท่านั้นแหละครับน้องมันปล่อยโฮออกมาจนผมสะดุ้ง
"อะไรวะ"ผมกับไอ้วินถามพร้อมกันด้วยความใ
"พี่อย่าทำผมเลยครับผมกลัวแล้วจริงๆ ฮือออ แค่พี่ต่อยผมทีเดียวผมก็สลบแล้วครับอย่าใช้สนับมือเลย"มันหลับตาปี๋ร้องไห้ไม่หยุดเดี๋ยวนะอะไรคือสนับมือวะผมเกาหัวตัวเองไอ้วินถึงกับปล่อยก๊ากลั่นรถ
"เชี่ยวินกวนตีนนะมึง"พอมันเห็นหน้าผมมันยิ่งแหกปากหัวเราะเพราะผมทำหน้าเหมือนกลืนขนมเค้กก้อนโตเข้าปากน่ะสิครับ
"มึงนี่ขี้มโนนะ"ผมด่ามันเบาๆ
"ฮึก ฮืออ"
"เงียบ"ผมบอกคำเดียวแหละครับไมไ่ด้ะโหรือด่าอะไรแต่คงอาจจะเป็น้ำเสียงที่นิ่งๆเย็นๆน้องมันเลยหยุดร้องปากเม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้นผมส่งสายตาดุๆเข้าใส่
"หยุดร้องถ้ากูได้ยินเสียงสะอื้นล่ะก็"ผมทำท่าปาดคอให้ดูน้องมันเอาสองมือยกขึ้นปิดปากตัวเองตารีสำดำของมันเบิกกว้างขึ้นไปอีกจนเกือบจะเห็นแต่ตาขาวตัวแข็งเกร็งจนผมกลัวตะคริวจะกินนี่ถ้ามีหูยาวๆคงทำหูบินแน่ๆ ทำให้ผมนึกถึงกระต่ายขี้กลัวขึ้นมาทันที ไอ้วินนี่ไหล่สั่นเพราะกลั้นขำ
"ทำอะไรกันวะ"ไอ้เพลิงพระเอกหน้าโหดโผล่มาแล้วครับตามด้วยน้องม่อนที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"ไม่มีอะไร"ผมตอบแทนทุกคนไอ้วินมันหัวเราะนอยๆแล้วเตรียมตัวออกรถไอ้เพลิงมันปุ้ยปากให้น้องม่อนเข้ารถก่อน
"ไม่เป็ไรพี่ผมชอบนั่งติดหน้าต่าง"ไอ้น้องม่อนมันตั้งท่าค้าน
"กูบอกให้เข้าไป"ไอ้เพลิงสั่งเสียงห้วนเท่านั้นแหละครับไม่มีใครกล้าขัดขืนตามติดด้วยไอ้เพลิงที่นั่งคนสุดท้าย บรรยากาศในรถเงียบกริบได้ยินแค่เสียงหายใจผมกวาดสายตาสังเกตุสีหน้าของน้องมันสามคนด้วยความสงสัยคือน้องมันแตกต่างกันเลยนะครับไม่รู้คบกันมาได้ยังไง ไอ้น้องม่อนนี่ค่อนข้างขี้กลัวแต่มันก็กล้าหาญนะครับกล้าๆทั้งที่กลัวๆนั่นแหละ ส่วนไอ้น้องไผ่ดูท่ทางจะมีสติมากกว่าเพื่อนทำตัวเป็ผู้ปกป้องเพื่อนทั้งที่ตัวเองก็กากไม่แพ้คนอื่นแล้วคนสุดท้ายที่นั่งตัวลีบหน้าขาวตาแดงนี่ขี้กลัวกว่าเพื่อนเลยครับเอะอะร้องไห้เอะอะเป็ลม ผมส่ายหน้ากับความคิดตัวเองพอมารู้อีกทีก็ถึงมหาลัยแล้วไอ้เพลิงกับไอ้วินลงากรถแต่ผมนั่งนิ่งเื่อะไรจะต้องออกไปร้อนก็ร้อนเดี๋ยวเหงื่อออกเหนอะหนะเข้าไปอีก ไอ้เพลิงไปส่งน้องม่อนน่ะผมเข้าใจแล้วไอ้วินมันตามไปทำไมวะ สาวสวยที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆไอ้วินทำผมถึงบางอ้อนั่นชื่อขนมครับเมื่อก่อนพวกเราสามคนแข่งกันจีบแต่สุดท้ายไอ้วินมันได้ไปผมเลิกสนใจเื่พวกมันแล้วหยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่านต่อ
"ไอ้ธัน"เสียงไอ้วินที่เปิดประตูรถชะโงกเข้ามาเรียกทำให้ผมต้องเงยหน้าส่งสายตาตั้งคำถาม
"น้องขนมอยากชวนพวกเรากินข้าวเที่ยง"
"อือ"ผมตอบสั้นๆ
"แต่ว่า..."
"อะไร"ผมสงสัยไอ้แต่ว่านี่แหละครับ
"ไหมมาด้วยนะ"ผมชะงักกับคำตอบไอ้วินมันก็เงียบไปเหมือนกัน
"อืมแล้วแต่เลย"ผมตอบสั้นแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทั้งที่ไม่รู้ว่าด้านในมันเขียนว่าไงด้วยซ้ำไป
"ไหวมั๊ยมึง"
"อือไหว"ผมตอบสั้นๆไอ้เพลิงเองก็ขึ้นรถมานั่งคู่ไอ้วินแล้วเอี้ยวตัวมาถาม
"มึงแน่จนะไอ้ธันถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป"
"เื่ไร้สาระน่ะก้ไหวก็ไหวดิวะ"ผมพูดเสียงเรียบเพื่อนอีกสองคนรู้ดีว่าอารมณ์ผมตอนนี้เป็ยังไงพวกมันเลยไม่เซ้าซี้ซ้ำ เพราะเื่นั้นทำให้ผมเกือบตาย
#ความคลุมเคลือก็มา เื่นี้ไม่มีมาม่าค่ะ มีรีดบางท่านบอกว่าทำไมไรท์หายไปนานจัง สาเหตุเพราะงานประจำค่ะพอกลางปีต้องสะสางหลายอย่างมาถึงตอนนี้งานเสร็จแล้วจ้า จะเริ่มกลับมาอัพเดทตามปรกตินะคะ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกัน
1K
