“อึก…...อาาาาาา”
“น้องเมย์ยังปวดท้องอยู่อีกเหรอ ยาที่พี่ให้ไปกินรึยัง ไหวมั้ยเนี๊ยเรา”
“ไหวอยู่พี่ปลา สงสัยยาจะยังไม่ออกฤทธิ์”
“เป็มาหลายวันแล้วนา พี่ว่าเราลาไปหาหมอดีกว่ามั้ย เขียนใบลาได้อยู่นะ”
“ถ้าพรุ่งนี้ไม่หาย ก็คงต้องเป็แบบนั้นแล้วล่ะ”
“อือ ยังไงก็โทรมาบอกพี่แล้วกัน เดี๋ยวพี่บอกหัวหน้าให้อีกที”
"เมษา" หรือ "เมย์" พนักงานบัญชีสาว ฝืนยิ้มตอบรับความห่วงใยจากรุ่นพี่ที่ทำงาน ใบหน้าหวานซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดจากอาการปวดท้องที่รุมเร้ามาหลายวัน แม้ยาแก้ปวดจะยังไม่ออกฤทธิ์ในทันที แต่เธอก็ยังกัดฟันประคองสติ ทำงานตรงหน้าต่อไปจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน
“เมย์….ถ้าพรุ่งนี้ไม่ไหว เราก็ไลน์หรือโทรมาบอกพี่นะ แล้วไปหาหมอซะเลย รู้ใช่มั้ยต้องหาหมออะไร”
“รู้ค่ะ ขอบคุณมานะคะพี่ปลา”
“อือๆ พี่ไปนะ”
หลังแยกกับพี่ปลาที่หน้าบริษัท ฝ่ายนั้นมีสามีมารับ ส่วนคนโสดอย่างเธอต้องหอบสังขารกลับห้องเพียงลำพัง เมย์เดินฝืนความเจ็บมาหยุดรอรถที่ป้ายใกล้ๆ ท่ามกลางคลื่นมหาชน่เลิกงาน กว่าจะเบียดเสียดผ่านฝูงคนและกลิ่นเหงื่อคละคลุ้งจนถึงที่หมายได้ เธอก็แทบไม่เหลือแรงจะก้าวเท้าขึ้นห้องพัก
เมย์ฝืนอาการพะอืดพะอมสั่งข้าวกล่องใต้หอพัก แล้วหิ้วสังขารกลับขึ้นห้องด้วยเรี่ยวแรงที่จวนจะหมด ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอวางมื้อค่ำทิ้งไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ก่อนจะพุ่งตัวลงนอนบนเตียงอย่างโหยหา หญิงสาวปล่อยให้เข็มนาฬิกาเดินผ่านไปในความเงียบอยู่นับสิบนาที กว่าจะรวบรวมกำลังใจลุกขึ้นไปอาบน้ำจัดการตัวเอง
.
.
หลังอาบน้ำสระผมให้พอคลายความล้า เมย์รีบจัดการมื้อค่ำและทานยาตามทันที หลังจากนั้นเธอก็หยิบมือถือขึ้นมาค้นหารายชื่อหมอสูตินรีเวชในละแวกใกล้เคียง เตรียมแผนสำรองไว้ในใจว่าหากอาการยังไม่ทุเลาหรือกำเริบขึ้นมาอีกในวันพรุ่งนี้ เธอคงต้องยอมพาตัวเองไปถึงมือหมอเสียที
“หมอ….สูติ….ใกล้ฉัน….”
เมย์ไล่สายตาดูผลการค้นหาบนหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ แต่แล้วก็ต้องหน้าเครียดเมื่อพบว่าคลินิกใกล้เคียงไม่มีสูตินรีแพทย์ผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว ความกังวลเริ่มจู่โจมร่างบางจนคิดไม่ตก เมื่อนึกถึงว่าหากต้องรับการตรวจภายในขึ้นมาจริงๆ คนที่ไม่เคยมีแฟนและคนที่ไม่เคยมีใครเห็นส่วนนั้นอย่างเธอ จะกล้าสู้หน้าหมอผู้ชายได้อย่างไร
“หมอธนชัย….หมอพีรวุฒิ...หมอ...หมอประเสริฐ รีวิวๆ”
นิ้วเรียวเลื่อนอ่านรีวิวไปเรื่อยๆ จนสะดุดตาเข้ากับชื่อของ "หมอประเสริฐ" แพทย์วัยาุโที่หลายเสียงการันตีว่าใจดีและมือเบาจนคนไข้สาวๆ ต่างสบายใจ แถมยังขึ้นชื่อเื่ความตรงไปตรงมา ไม่เลี้ยงไข้ และราคาสบายกระเป๋า เมย์นิ่งชั่งใจกับทางเลือกนี้อยู่นาน... แต่สุดท้ายความประหม่าก็ยังชนะ เธอจึงตัดสินใจกดปิดหน้าจอทิ้ง แล้วหันไปสนใจอย่างอื่นแทน
“ยังไม่ต้องรีบๆ ดีไม่ดีพรุ่งนี้อาจจะไม่ปวดแล้วก็ได้”
หลอกตัวเองเสร็จเมย์ก็หันไปเปิดซีรี่ย์ ดูยูทูปแทน ยาที่เธอซื้อจากเภสัชมาก็ยังเหลืออีกมาก พรุ่งนี้มันอาจจะหายไปเองก็ได้ แต่ทั้งๆ ที่คิดแบบนั้น เช้าวันต่อมาหญิงสาวกลับต้องนอนขดตัวคู้ เอามือกุมท้องพลางพยายามโทรหารุ่นพี่ที่ทำงาน
“พี่ปลา….วะ….วันนี้เมย์ว่าเมย์ไม่ไหว พี่ปลาบอกหัวหน้าให้หน่อยได้มั้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้ยังไงเมย์จะเอาใบรับรองแพทย์ไปให้”
“ได้สิได้ ยังไงก็พิมพ์ทิ้งเอาไว้ในไลน์กลุ่มด้วยนะ แล้วหมอน่ะพอรู้สึกดีขึ้นก็ไปหาซะ!!!”
“ค่ะๆ เมย์จะไป”
เสียงบ่นของรุ่นพี่ปลายสายทำให้เมย์ยิ่งหดตัวคู้ด้วยความรู้สึกผิด อีกฝ่ายย้ำเตือนให้เธอไปพบหมอมาหลายวันแล้ว แต่ความขลาดอายกลับทำให้เธอเลือกที่จะผัดวันประกันพรุ่งมาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้... วันที่ความเจ็บป่วยบังคับให้เธอต้องลาและทิ้งงานของตัวเองให้เพื่อนร่วมงานต้องมาช่วยกันทำ
หลังวางสาย เมย์จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้งและตื่นขึ้นมาใน่สายของวัน แม้อาการปวดจะเริ่มทุเลาลงจนใจหนึ่งอยากจะแสร้งทำเป็ลืมเื่หมอไปเสีย แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าคาดโทษของพี่ปลาในวันพรุ่งนี้ เธอก็จำต้องฝืนสังขารลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำเตรียมตัวออกจากห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้
“เอาเป็หมอประเสริฐก็แล้วกัน….”
.
.
“ที่นี่เหรอ……”
เมย์สลับสายตามองภาพในมือถือกับคลินิกตรงหน้าด้วยความหวั่นใจ สภาพจริงดูทรุดโทรมกว่าในรูปอยู่มากจนน่าจะเป็รีวิวจากหลายปีก่อน หญิงสาวยืนเก้ๆ กังๆ ลังเลใจอยู่นานหลายนาที ก่อนจะรวบรวมความกล้าสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกลั้นใจก้าวเดินเข้าไปในตัวตึกอย่างเด็ดเดี่ยว
“สวัสดีค่าา….คลินิกหมอประเสริฐค่ะ มาทำอะไรคะ”
“คือจะมาหาหมอค่ะ ตะ...ตรวจ….เอ่ออ….”
“อ้อออ…..เชิญนั่งก่อนค่ะ เคยมาที่นี่รึยัง”
“ยังเลยค่ะ”
“งั้นขอบัตรประชาชนหน่อยนะคะ”
เมย์ยื่นบัตรประชาชนให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์พลางกวาดสายตาสำรวจไปทั่ว แม้ภายนอกจะดูทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลา แต่ภายในกลับสะอาดตาผิดคาด ทว่าความโล่งใจนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอสังเกตเห็นท่าทีของพนักงานทั้งสอง... รอยยิ้มและแววตาที่ส่งมาให้เธอนั้นดูประหลาดอย่างบอกไม่ถูก มันแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้สันหลังวาบจนเธอต้องลอบมองด้วยความระแวง
“นี่ค่ะ...คืนนะคะ เดี๋ยวน้องไปนั่งรอตรงโน้นนะคะ รอคุณหมอเรียกนะ”
“คะ...ค่ะ”
เมย์ลุกขึ้นเดินไปนั่งตามที่พนักงานระบุพลางกวาดสายตาสำรวจด้วยความฉงน ในเมื่อคลินิกเงียบเชียบไร้วี่แววคนไข้คนอื่น แล้วเหตุใดพวกเธอถึงจงใจให้เธอไปนั่งรอตรงมุมนั้นด้วยนะ ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ดูไม่เป็ธรรมชาตินั้น เมย์ทำได้เพียงเก็บมันไว้ในใจ
947
