บุรุษมารทมิฬ(泰米尔恶魔)

“ขอรับ ท่านเจ้าเมือง!!”

เหล่าผู้นำตระกูลรีบแยกย้ายกันอย่างว่องไว ใจเต้นไม่ยอมหยุด กลัวว่าตระกูลตนเองจะพบเห็นอะไรคล้ายๆแบบนี้ ไม่รอช้ารีบออกจากตระกูลเซียว มุ่งหน้าเดินทางกลับตระกูลตนเองอย่างว่องไว

“ไอ่หลงกัง เจ้าพูดอะไรของเจ้ากัน…..หยงชุน! เจ้าเชื่อที่คำกล่าวของมันอย่างนั้นรึ มันต่างหากที่สมคบคิดกับตระกูลเซียว จะโยนความผิดให้ข้า มันนั่นแหละ! เป็นมัน เป็นพวกมัน!”

หลงซานจี่ตะโกนชี้หน้าไปทางตระกูลเซียวด้วยความโมโห

"เจ้าคิดว่าข้าโง่มาก? เรื่องอาวุธตี้อี ข้าได้แอบตามสืบมาหลายปี หลักฐานที่ข้าหามาได้ส่วนใหญ่ ก็ล้วนมีเจ้าอยู่ด้วยทั้งนั้น…ใช่หรือไม่…ข้าจะสอบสวนด้วยตนเอง ตอนนี้เจ้าตกเป็นผู้ต้องสงสัย ข้าจำเป็นที่จะต้องจับกุมเจ้าเอาไว้ก่อนในส่วนนี้ ข้ารอโอกาสนี้มาหลายปี อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยให้มันลอยผ่าน ป๋อกง! เตียวกง! ซางจุง! เข้าไปจับตัวมันไว้!"

หยงชุนปล่อยผ่านคำกล่าวของหลงซานจี่ สั่งให้องครักษ์คู่กายเข้าจับกุมหลงซานซานจี่อย่างรวดเร็ว

"ขอรับ ท่านเจ้าเมือง!"

องครักษ์ทั้งสามกล่าวรับฟังคำสั่ง พุ่งเข้าใส่หลงซานจี่หวังจำกุมให้เรียบร้อย

“กองกำลังตระกูลหลง ใครขัดขวางจะถือว่ามีความผิดเช่นเดียวกัน ข้าต้องการเพียงแค่ตัวหลงซานจี่เท่านั้น จงยืนดูอยู่เฉยๆหรือไม่ก็กลับตระกูลตัวเองไปเสีย….ส่วนเซียวหลุย….ท่านเซียวกง เซียวหลุยนั้นถือว่าทรยศต่อตระกูลท่านเช่นเดียวกัน ท่านต้องการให้ข้าคุมตัวไปด้วยหรือไม่?”

"เห้อ….เรียนท่านผู้นำ คนของตระกูลข้า ข้าคงต้องขอจัดการด้วยตนเองแล้ว.."

เซียวกงกล่าวออกมาอย่างสุภาพ เมื่อท่านเจ้าเมืองได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่ว่าอะไรทำเพียงแค่พยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อกองกำลังตระกูลหลงได้ยินท่านเจ้าเมืองกล่าวออกมาเช่นนั้น ใครจะยังกล้าทำอะไรไม่ดีได้อีก ถ้าท่านผู้นำไม่ผิดจริง เดี๋ยวก็กลับมายังตระกูลเองนั่นแหละ เมื่อซุบซิบกันได้เช่นนั้น ก็ต่างคนต่างแยกย้าย รีบกลับไปตั้งหลักที่ตระกูลของตน

ปล่อยข้า!

ไอ่พวกตระกูลเซียวสารเลว!

หลงซานจี่พยายามขัดขืนอย่างสุดฤทธิ์ ไม่ยอมให้จับกุมโดยง่าย แต่เนื่องด้วยกำลังพลที่มากกว่ารุมเข้าจับล็อค เก่งกาจแค่ไหนก็ต้องพ่าย เสียท่าโดนจับกุมในที่สุด แต่ก็ยังมิวายยอมจำนน กล่าวต่อว่าไม่ยินยอมไปตลอดทาง

“นายท่าน..พวกเราควรทำอย่างไรขอรับ”

ณ ที่ซึ่งหากออกไปไม่ไกลมากนัก ชายชุดดำคนหนึ่งที่ได้เฝ้าสังเกตการณ์มาตั้งแต่ต้น กล่าวอธิบายกับเจ้านายของตนเอง

"…..ถ้าเป็นแบบนี้….ก็หมายความว่าตระกูลเซียวไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับฉินอิน และตระกูลหลงก็ทำเพียงเพื่อหวังจะขึ้นเป็นใหญ่เท่านั้น…งั้นหรือ…ข้าว่ามันแปลกๆ…หือ!"

ตื๊ด….ตื๊ด…

ฉับพลันชายคนนั้นก็ได้ยินเสียงหินสื่อสารดังขึ้นมา..ไม่รอช้า ชายคนนั้นรีบหยิบมันออกมาเพื่อรับสายอย่างรวดเร็ว

“อ้อ! มีอะไร..”

"นายท่าน! เราตรวจพบบุคคลต้องสงสัยสองคน สวมชุดคลุมปกปิด ลักลอบออกมาจากตระกูลหลง…คาดว่าน่าจะเป็นฉินอินกับกานผิงขอรับ"

"ลักลอบงั้นหรือ? รีบตามมันไปเร็วเข้า! "

ชายคนนั้นรีบออกคำสั่ง ก่อนที่หันหน้าไปอีกทางชีนิ้วออกคำสั่งอีกครั้ง

"เจ้า! เจ้า! เจ้า! และเจ้า! ตามข้ามา! ส่วนที่เหลือ…สังหารตระกูลหลงให้หมดอย่าให้เหลือ เก็บกวาดให้หมด อย่าให้สาวมาถึงพวกเราได้ แยกย้าย!!"

รับทราบ!

ฟรึบ!ๆๆๆ

กล่าวเสร็จจึงแยกย้าย พริบตาเดียวคนกลุ่มนั้นก็หายตัวไปกันจนหมด…

ตื๊ด…ตื๊ด…ตื๊ด…

“.…ว่า….”

"นายท่าน…พวกมันติดกับแล้วขอรับ…"

เมื่อคนกลุ่มนั้นหายไป เพียงครู่เดียวก็ปรากฎคนสวมเสื้อผ้ามิดชิดสีดำ สวมหน้ากากมีเครื่องหมายคล้ายตัวเลขจารึกเอาไว้ หยิบหินสื่อสารออกมา ติดต่อไปหาใครสักคนหนึ่ง

"งั้นหรือ…หมายเลขสอง…เจ้าติดตามแค่เจ้าคนที่ชื่อ…ฉินอิน! เจ้านั่นมันชื่ออะไรนะ?…อ่อ ลาปารึ ใช่แล้ว! หมายเลขสอง เดี๋ยวเจ้าแอบลอบติดตามเจ้าคนที่ชื่อ ลาปา ก็พอ "

เซียวเย่กล่าวทางหินสื่อสารกับหมายเลขสอง ก่อนที่จะหันไปถามฉินอิน…

“รับทราบ…”

พรึบ!

หมายเลขสองพยักหน้ารับทราบเข้าใจ ก่อนที่จะหายตัวไปในที่สุด

หลายชั่วยามผ่านไป

ตำหนักท่านเจ้าเมือง

“พวกเจ้าคุมตัวสองนักโทษพวกนี้เอาไว้ในคุกใต้ดิน รุ่งเช้าพรุ่งนี้ ข้าจะขยันตื่น มาสอบสวนพวกมันยันค่ำ”

หยงชุนหันหน้ามากล่าวกับองครักษ์คู่ใจ ก่อนที่จะกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตน 

เอี๊ยด…

เมื่อกลับมาถึงห้อง หยงชุนค่อยๆถอดชุดเกาะออกทีละชิ้น..ทีละชิ้น…ก่อนที่จะนั่งลงที่โซฟาไม้ ถอนหายใจออกมายืดยาว

เห้อ…..

‘หลายปีมานี้ ตระกูลหลงก่อกรรมทำชั่วมามาก ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าทำได้เพียงแค่เฝ้ามองดู ในที่สุด…ความลำบากหลายปีของข้าก็สัมฤทธิ์ผล เมื่อเรื่องนี้จบแล้ว…ข้าจะต้องตบรางวัลให้กับองครักษ์คู่ใจของข้า อย่าง ป๋อกงและเตียวกง ถ้าไม่มีพวกมัน…มีหรือที่จะตามจับหลงซานจี่ได้รวดเร็วถึงเพียงนี้…เห้ออออ’ 

หยงชุนถอนหายใจยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ก่อนที่จะเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างสบายอารมณ์

"ท่านเจ้าเมืองขอรับ! ท่านเจ้าเมือง!!"

อาบน้ำยังไม่ทันเสร็จ หยงชุนก็ได้ยินเสียงของซางจุงหนึ่งในองครักษ์คู่ใจของตน ตะโกนเรียก ไม่รอช้ารีบขึ้นจากอ่างน้ำโดยเร็ว สวมเสื้อผ้าออกมาจากห้องน้ำโดยไว กล่าวออกมา

“มีอะไรงั้นรึ!!! หรือว่าเจ้าหลงซานจี่มันยอมรับสารภาพแล้วใช่หรือไม่”

ซานจุงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็รีบส่ายหน้ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

“ไม่ใช่ขอรับ! หลงซานจี่กับหลงกังหายตัวไป…และป๋อกงกับเตียวกง…..ถูกลอบสังหาร ต-ตาย! แล้วข-…”

"อะไรน่ะ!!"

ไม่ต้องรอให้ซานจุงกล่าวจนจบ หยงชุนก็สามารถเข้าใจได้ในทันที เผลออุทานออกมาอย่างตกใจ รีบวิ่งมุ่งหน้าไปที่คุกใต้ดินอย่างรวดเร็ว…

หยงชุนรีบเดินลงไปที่ชั้นใต้ดินอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพบเข้ากับศพที่หัวและตัวขาดออกจากกัน หยงชุนเมื่อพบเห็นเช่นนั้นก็ถึงกลับหน้าแดงโมโหเกรี้ยวโกรธอย่างมาก เดินเข้าไปใกล้ศพทั้งสอง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนแรง

“ป๋อกง…เตียวกง…พวกเจ้าลำบากเพื่อข้ามามากแล้ว….จงหลับให้สบายเสียเถอะ…..พวกเจ้าจงฟัง!! ปิดล้อมคุกใต้ดินแห่งนี้ สำรวจทุกอย่างที่พอจะเป็นหลักฐานได้ ข้าต้องการที่จะรู้ว่ามันเป็นพวกใด…”

ณ ห้องลับแห่งหนึ่ง

"อืมม..อือ….ที่นี่มัน…"

หลงซานจี่ฟื้นตื่นจากการหลับใหล ก่อนที่จะพยายามสำรวจโดยรอบ ค้นพบว่าตัวเองถูกล่ามโซ่เอาไว้อยู่บนพื้นกับหลงกังที่อยู่ข้างๆ ที่คล้ายว่าจะกำลังหลับใหลอยู่

ผ๊วะ! ผ๊วะ!

“ไอ่หลงกังไอ้สารเลว! ตื่นเดี๋ยวนี้!!”

หลงซานจี่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนที่อยู่ข้างๆ ก็เกิดโมโหขึ้นมาอย่างฉับพลัน หันลำตัวเข้าถีบหลงกังที่อยู่ข้างๆอย่างสุดแรง หวังเพื่อจะปลุกให้มันตื่น!

"โอ้ย! อย่าทำร้ายข้าเลย ข้ายอมแล้ว…หือ!..ท-ท่านผู้นำ ท่านก็โดนจับตัวมาด้วยอย่างนั้-…โอ้ย!"

ผ๊วะ!

หลงกังสะดุ้งตื่นขึ้นจากการหลับใหล กล่าวร้องขอชีวิตออกมาอย่างน่าสงสาร แต่เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดที่กระทำ หวังจะกล่าวสอบถามเพิ่ม แต่ก็โดนลูกเตะหลงซานจี่เข้าปะทะที่ใบหน้าอีกครั้ง 

"ยังจะมีหน้ามากล่าวใสซื่ออีกอย่างนั้นเรอะ! ไอ่คนทรยศตระกูลตัวเอง คนอย่างเจ้ามันไม่สมควรเกิดเป็นคนเสียด้วยซ้ำ!!"

ผ๊วะ!ๆๆๆ

ด-เดี๊ย-!

หลงซานจี่สบถด่าออกมาพร้อมกับเท้าที่เตะไม่ยอมหยุด หลงกังยังไม่ทันจะได้อ้าปาก ก็โดนเข้ากับบาทา ที่เข้ามาอุดปากเอาไว้… 

เอี๊ยด….

หลงซานจี่ที่กำลังเมามันกับการเตะหน้าหลงกังอยู่นั้น ฉับพลันหูก็เกิดได้ยินเสียงเปิดประตูขึ้น รีบหยุดสิ่งที่กระทำอยู่ ก่อนที่จะหันหน้าออกไป ดูว่ามันเป็นผู้ใด…

“น-นี่เจ้า!”

หลงซานจี่เพ่งมองอยู่สักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจหันหน้ากลับไปมองหลงกังที่หน้าบูดบวมอยู่ข้างๆ ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห ใช่สิ! จะไม่ให้หลงซานจี่รู้สึกโมโหได้อย่างไร ก็คนเบื้องหน้าของมันนั้นคือ..

หลงกัง!

ใช่แล้ว! มันคือหลงกังอีกคนหนึ่ง เหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพื้ยน 

“โอ้ว…นั่นเจ้ากำลังทำอะไรน่ะ นั่นมิใช่มือขวาของเจ้าหรอกหรือ ทำไมเลือดถึงได้กบปากแบบนั้น….มันภักดีต่อเจ้ามากเลยนา…”

คนที่หน้าตาเหมือนหลงกังคนนั้นกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"ไอ้พวกสารเลว…ข้าสาบานได้เลย…ถ้าข้ารอดไปได้เมื่อไหร่…ข้าจะฆ่าพวกแกเป็นกลุ่มแรก!!…โดยเฉพาะพวกแก ไอ่ป๋อกง…ไอ่เตียวกง ฝากไปบอกไอ่ชั่วหยงชุนมันด้วย ว่าข้าจะไม่ยอมปล่อยผ่านความแค้นในครั้งนี้ไว้แน่ "

หลงซานจี่พยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง ก่อนที่จะสังเกตว่ามีลูกน้องของท่านเจ้าเมืองเดินเข้ามาด้วย ก็เหมือนจะโกรธแค้นขึ้นมามากกว่าเก่า กล่าวออกไป

"พวกเค้าคือคนของข้า…เจ้าจะไปลงที่ท่านเจ้าเมืองทำไมกัน…"

อยู่ๆหลงซานจี่ก็ได้ยินเสียงออกมาจากข้างหลังของพวกนั้น ก่อนที่พวกนั้นจะพร้อมใจกันแหวกทางให้ ตามด้วยคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ

หมายเลข7 คารวะนายท่าน…

หมายเลข8 คารวะนายท่าน…

หมายเลข10 คารวะนายท่าน…

"อืม…พวกเจ้าสวมรอยรับใช้ท่านเจ้าเมืองมาหลายปี คงเหนื่อยกันมามากเลยสินะ…ข้าขอบคุณพวกเจ้าจริงๆ.."

เซียวเย่เดินเอามือไขว้หลังเข้ามาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ก่อนที่จะกล่าวขอบคุณคนอื่นๆ

"ไม่เลยขอรับ พวกข้าน้อยยินดีและเต็มใจอย่างที่สุด…"

หมายเลข7 กล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง พร้อมกับคนอื่นๆที่พยักหน้าคล้ายว่าเห็นด้วย

“แก…ไอ่หนูตระกูลเซียวรึ?”

หลงซานจี่เพ่งมองออกไปที่เด็กน้อยเบื้องหน้า คิดอยู่สักพักก่อนที่จะกล่าวออกไป

"เจ้ารู้จักข้า? ข้าดังขนาดนั้นเชียว…"

เซียวเย่เดินเข้ามาใกล้หลงซานจี่ กล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสบายใจ…