คุณชายโซ่วย้อนอดีตไปสร้างฐานะที่ร่ำรวย

เมื่อสองแม่ลูกเข้ามาในห้องครัวหนิงเอ๋อนางมองดูหมั่นโถวสองลูกที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความดีใจ

“ท่านแม่มีหมั่นโถวสองลูกเ๯้าค่ะ”นางรีบเดินไปหยิบหมั่นโถวมาแบ่งให้กับท่านแม่ของนาง

“หนิงเอ๋อเ๽้ากินเสียเถอะแม่ไม่ค่อยหิว”

“แต่วันนี้ทั้งวันท่านแม่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะเ๯้าคะ”

นางยิ้มให้กับบุตรสาวก่อนจะจับที่แก้มเล็กๆของนาง

“เ๯้ากินเสียเถอะแค่แม่เห็นเ๯้ากินอิ่มแม่ก็อิ่มแล้ว”

มือเล็กๆค่อยๆแบ่งหมั่นโถวออกพร้อมกับยื่นให้กับท่านแม่ของนาง

“หากท่านแม่ไม่กินข้าก็จะไม่กินเช่นกัน”นางพูดขึ้นด้วยความจริงจังพร้อมกับรีบวางหมั่นโถวลง

“จ๊ะๆงั้นเรามาแบ่งกันเถอะนะ”นางยิ้มให้กับบุตรสาวตัวน้อยก่อนจะหยิบหมั่นโถวที่นางแบ่งให้มากิน

ใบหน้าเล็กเผยยิ้มด้วยความดีใจก่อนที่นางจะหยิบหมั่นโถวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยหรือไม่”

“อร่อยมากท่านแม่หมั่นโถวนี่อร่อยที่สุดเลยอร่อยกว่าเป็ดชิ้นนั้นตั้งเยอะ”

โซ่วหยู่เหยียนมองดูบุตรสาวแม้นางจะบอกว่าหมั่นโถวนั่นอร่อยแต่แท้จริงแล้วนางก็ยังแอบคิดถึงเป็ดชิ้นนั้นอยู่

“เอาไว้หากแม่มีเงินมากพอแม่จะทำเป็ดแสนอร่อยให้เ๯้ากินดีหรือไม่เอาให้อร่อยกว่าเป็ดชิ้นนั้น”

“จริงๆนะเ๽้าคะท่านแม่”นางพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่แสนดีใจ

นางยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับบุตรสาวตัวน้อย

ด้านครอบครัวตระกูลเหวินครั้นสองแม่ลูกเดินออกจากห้องอาหารพวกเขาก็กินข้าวอย่างมีความสุข

เหวินหยางจงที่ทานอาหารด้วยความไม่สบายใจเขามองดูฮูหยินพร้อมกับท่านพ่อท่านแม่ของเขาที่กำลังทานอาหารอย่างสบายใจโดยไม่แม้แต่จะนึกถึงสองแม่ลูกเลยด้วยซ้ำเขาค่อยๆวางตะเกียบลงบนโต๊ะ

“ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงทานอาหารน้อยนักเล่าอาหารไม่ถูกปากเช่นนั้นหรือเ๽้าคะ”ฮูหยินของเขาเอ่ยถามขึ้น

“อื้มข้ากินอะไรไม่ค่อยลง”

“ทำไมเล่าหรือเป็๲เพราะสองแม่ลูกนั้นจึงทำให้เ๽้าไม่อยากอาหาร”เหวินฮูหยินเอ่ยถามบุตรชาย

“ขอรับท่านแม่เป็๞เพราะนางทั้งสองที่ทำให้ข้ากินข้าวไม่ลงเพราะข้ารู้สึกสงสารพวกนางท่านพ่อท่านแม่หยู่เหยียนกับลูกของนางทำผิดอะไรเช่นนั้นหรือเหตุใดพวกท่านจึงได้ดูแคลนนางนักนั่นคือบุตรสาวและหลานของพวกท่านเหตุใดพวกท่านจึงได้ทำราวกับพวกนางเป็๞คนแปลกหน้า”

“ท่านพี่นี่ท่านรู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ท่านพี่กำลังตำหนิท่านพ่อท่านแม่เช่นนั้นหรือ”

“หากสิ่งที่ข้าพูดเป็๞การตำหนิพวกท่านข้าต้องขออภัยข้าขอตัวก่อน”เขาพูดพร้อมกับรีบลุกออกจากโต๊ะในทันที

“หึ ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านดูท่านพี่สิเ๽้าคะมัวแต่ห่วงน้องสาวใฝ่ต่ำนั่น”เหวินลี่หยาเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

สองสามีภรรยาต่างมองหน้ากันแม้พวกเขาจะเห็นด้วยกับบุตรชายและรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่สะใภ้พูดแต่เป็๞เพราะนางเป็๞บุตรสาวของคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองนี้อีกทั้งยังเป็๞แหล่งขุมทรัพย์ของตระกูลเหวินจึงไม่กล้าแม้จะขัดใจนาง

“เอาเถอะๆสะใภ้เ๯้าอย่าได้ใส่ใจหยางจงเลยทานข้าวเสียเถอะเร็วเข้า”เหวินฮูหยินรีบคีบปลาผัดเปรี้ยวหวานให้กับนาง