ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

" ปราบ กองทัพอันเดด รึ น่าสนุกดีนี่นา ถ้างั้นพวกเราไปช่วยกันปราบ เถอะ " เมนเทีย กล่าวอย่างเป็๲กันเองมากๆ ทำให้ข้า กับไป๊อวี่ประทับใจ

ถ้างั้น เมนเทีย ชั้นขอลองวิทยายุทธ เธอหน่อย เธอทำอาชีพอะไรล่ะ
" นักดาบ " เมนเทียตอบ แล้วหยิบดาบขึ้นมาหวดเป็นวงกลมรูปพระจันทน์ แล้ววิ่งเข้ามาโจมตีข้า ซึ่งข้าก็กะจังหวะหลบได้อย่างไม่ยากเย็น แล้วถีบก้นเธอ จนล้ม ก้มจ้ำเบ้า
" ไม่ผ่าน " ข้าตะโกนใส่หน้า เมนเทีย จน พนักงานกิลล์ เซเรน ต้องรีบมาประคอง เมนเทีย ซึ่งเป็นกิลล์มาสเตอร์
" เธอเป็น กิลล์มาสเตอร์ประสาอะไร ทำไมวิทยายุทธ อ่อน ขนาดนี้ " ข้าตะโกนออกไป โดยไม่สนใจว่า เมนเทีย จะเสียใจหรือไม่
เมนเทีย ค่อยๆหลั่งน้ำตา ใช่สิ ที่เธอมาเป็นกิลล์มาสเตอร์ได้ ก็เพราะสืบทอดต่อกิจการของพ่อ แต่ฝีมือนั้น เรียกว่าเข้าขั้นไม่เอาไหน
" เซียงหลง นายทำเกินไปนะ " ไป๊อวี่ เข้ามาห้ามข้าที่กำลังโกรธ และปลอบใจเมนเทียที่กำลังเสียใจ
" พรุ่งนี้คือวันตัดสิน ชะตาของมนุษยชาติ ถ้าอยากตามมาก็ตามใจ แต่ข้าไม่รับรองชีวิตนะ " ข้ากล่าวกับเมนเทีย โดยไม่สนใจว่าเธอจะรุ้สึกอย่างไร
" ท่านไม่คิดว่าท่านทำเกินไปหน่อยรึ ท่านผุ้กล้าเซียงหลง " พนักงานกิลล์เซเรน กำลังจะอ้าปากด่าข้า แต่เมนเทียห้ามไว้
" พรุ่งนี้ข้าจะตามท่านไปที่สะพาน มากีน่า ด้วย ถ้าท่านเห็นว่าข้าเป็นตัวถ่วงก็ทิ้งข้าไปได้เลย " เมนเทียกล่าว
" ตามใจ "
.
.
รุ่งเช้าวันต่อมา....
3 ชั่วโมง ก่อนแผนการจะเริ่ม ข้ากับไป๊อวี่ ก็แอบไปด้อมๆมองๆ กองทัพซอมบี้ที่กำลังเคลื่อนพลมา
" ไป๊อวี่ ไปบอกเมนเทีย ให้เตรียม จอมเวทย์ไว้ได้แล้ว " ข้ากล่าวกับไป๊อวี่ ซึ่งเธอก็เข้าใจและรีบออกเดินทางทันทีโดยไม่ต้องบอกซ้ำ
ไม่นานหลังจากนั้น
กองทัพซอมบี้อันแสนน่ากลัว ก็เดินไปถึงสะพาน มากีน่า และกำลังจะข้ามสะพาน ตามแผนที่ข้ากับไป๊อวี่ได้วางไว้
" ตอนนี้ละ ไป๊อวี่ เมนเทีย เอาเลย " ข้าตะโกนให้สัญญาณ ซึ่ง ไป๊อวี่กับเมนเทีย ก็จุดพลุเป้นสัญญาณให้จอมเวทย์กว่าร้อยคน ทำตามแผนทันที ทุกคนต่างร่ายเวทย์เฉพาะตัว โดยเฉพาะเวทย์ไฟและเวทย์แสงที่กองทัพซอมบี้แพ้ทาง โดยเฉพาะ คาถาอัญเชิญ ดูลาฟ็อก ออกมากลืนกิน กองทัพซอมบี้นับหมื่น
ตูมมมม!!!
เสียง ร่ายเวทย์เรียกดูลาฟ็อก ประสบความสำเร็จ จรเข้ยักษ์ สายพันธ์ มฤตยู โผล่ขึ้นมาบนสะพาน แล้วกำลังใช้ลมดูด พลังมหาศาล ดูดกลืนกองทัพซอมบี้เข้าไป
" สำเร็จ " ข้าคิดในใจ แต่แล้วก็ต้องรุ้สึกตกใจเมื่อมีเสียงหนึ่ง ดังมาจากด้านหลัง
" ข้าไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอก " โบรุแมน ฮาเนเซ่กล่าว แล้วพุ่งเข้าใส่ข้าด้วยความรวดเร็ว แม้ยามนี้เธอจะทำหน้าโกรธ แต่ก็ยังคงดูสวย ขนาดนางฟ้ายังอาย เทวดาตบะแตก
" อ๋อ เธอ เป็นผุ้นำทัพซอมบี้นี้ซินะ " ข้ากล่าว ขณะกระโดดถอยหลัง
" ต้องขอบใจเจ้า ถ้าไม่ใช่ น้ำพุแห่งชีวิตที่เจ้าให้มา มีหรือข้าจะชุบ กองทัพซอมบี้นับหมื่นได้ขนาดนี้ " โบรุแมน ฮาเนเซ่ กล่าว
แล้วพวกเราก็ต่อสุ้กัน จนพิภพสะเทือน
โบรุแมน ฮาเนเซ่ ถนัดดาบสองมือ แถมมีสกิล ดาอาเต้ ที่เสริมพลังดาบสองเท่าด้วย ทำให้ข้าตกเป็นรอง
โป้ง!ป้าง! วูบบบบ! ป้าง! โป้ง!
เราทั้งสองแลกวรยุทธกันอย่างเมามันส์ ข้าจะฆ่า ฮาเนเซ่ ก็นึกเสียดายในรูปร่างและหน้าตาอันสะสวยของเธอ ถ้าเธอไม่ใช่ศัตรู ของข้า ข้าคงรับเธอเข้าฮาเร็มแล้ว
ในขณะที่นึกอะไรไปด้วยต่อสุ้ไปด้วย กว่าข้าจะรู้ตัวว่า ข้ากับฮาเนเซ่ ต่อสุ้กันมาใกล้กับจุดที่ ดูลาฟ็อก ดูดกองทัพซอมบี้อยู่ก็สายไปแล้ว
" อะบุไน(อันตราย) " ไป๊อวี่ตะโกน แต่มันยากที่ข้าจะถอนตัวซะแล้ว
ข้ากับ ฮาเนเซ่ จึงถูกดูดเข้าไปในตัวของ ดูลาฟ็อก หลังจากดูลาฟ็อกกิน กองทัพซอมบี้หมดแล้ว มันก็มุดแม่น้ำ ใต้สะพาน มากีน่า หนีไป โดยที่เมนเทีย และเหล่าจอมเวทย์ ทำอะไรไม่ได้เลย ไป๊อวี่เองก็ได้แต่ยืนตะลึง
.
.
จ๋อม จ๋อม จ๋อม
ข้างในตัวของดูลาฟ็อก เต็มไปด้วยหยาดฝน เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว ข้าตื่นขึ้นมา แล้วเห็น ฮาเนเซ่นอนสลบอยู่ ข้าตรงเข้าไป เตะดาบสองเล่มของเธอ ออกไป และกำลังจะใช้ดาบ เบลรีฟา แทงเธอ เพื่อเผด็จศึก และครั้งนี้ ข้าต้องไม่ลังเล ข้าคิด
" หนาว หนาวจัง " ฮาเนเซ่ ร้องครวญคราง เพราะชุดที่เธอใส่บอบบางและเปียกน้ำ จนแทบจะมองเห็นข้างใน
โอ้ว โนบรา นี่เธอใส่แต่เสื้อหรือนี่... ข้าคิดในขณะประคอง ฮาเนเซ่ ขึ้นมา
และแล้ว เรื่องสนุกก็กำลังจะเริ่มต้นนะบัดนี้
******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป