เกิดใหม่เป็นคุณชายเจ้าสำเราญ

“นีล ลูก นีล!! เป็นอะไรมั้ยลูก นีล! ตื่นสิ นีล!” เสียงนุ่มนวลของหญิงสาวดังลอยมาเข้าหูของเขาทำให้เขาค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ
ท้องฟ้าและเมฆที่โปร่งใสนั้นปรากฏในสายตาของเขา บางทีเขาอาจจะอยู่ในที่โล่งแจ้งที่ไหนซักแห่ง สวรรค์งั้นเหรอ? เขาเหลือบสายตามองไปรอบกายเห็นกำแพงที่ก่อด้วยคริสตัลระดับสูง โต๊ะ คอมพิวเตอร์สุดไฮเทค ข้าวของเครื่องใช้ที่แทบไม่เคยสัมผัสมาก่อน..เขาพลันรู้สึกตัวว่า นี่ไม่ใช่ที่โล่ง แต่เป็นห้อง...
ห้องนี้กว้างกว่าคอนโดที่เขาเช่าอยู่กว่า10เท่าถ้ามองจากสายตาคร่าวๆ ทุกอย่างถูกประดับประดาที่ดูก็รู้ว่าเป็นของชั้นสูง แค่เครื่องใช้ชิ้นเดียวคงราคามากกว่าคอนโดของเขาแล้ว เพดานที่เขาจ้องอยู่ตอนแรกซึ่งทำให้เขาคิดว่าอยู่ในที่โล่งนั้นจริงๆแล้วเป็นเพดานแบบแก้วใส ซึ่งนอกจากจะใช้ช่างฝีมือแล้ว ต้องใช้เงินอีกมหาศาล จะมีแบบนี้ได้กับบ้านของพวกชนชั้นสูงเท่านั้นแหละ นี่เขามาอยู่ในที่แบบไหนกันแน่?
ขณะที่คิดอะไรมากมายอยู่ในหัว สมองที่มึนตื้อก็ได้ประมวลผลขึ้นมา เขาไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง มีผู้ชายในห้องนั้น 4 คน หญิงสาว 1 คนและเด็กผู้หญิงอีก 1 คน ผู้ชายทุกคนนั้นใส่ชุดที่ดูหรูหรา เขาพลันแน่ใจข้อสันนิษฐานของเขาขึ้นมา นี่ต้องเป็นชนชั้นสูงอย่างแน่นอน ชายซึ่งดูเหมือนอายุช่วงต้น20ปลายๆกับยืนคู่อยู่กับหญิงสาวผมทองที่จับมือของเขาเอาไว้และตระโกนเรียกชื่อ นีล ด้วยความเป็นห่วง
หน้าเธองดงาม และสูงส่ง ดูเหมือนอายุราว20ต้นๆ เขาถึงกับอึ้งไป เพราะว่าตลอดชีวิตของเขา เขาไม่เคยเจอคนสวนเช่นนี้มาก่อน เป็นความงามที่เอ่อล้นไปด้วนสเน่ห์แบบผู้ใหญ่... อีกคนดูราวชายวัยกลางคน ยืนอยู่ข้างพ่อบ้านอายุใกล้เคียงกัน คนสุดท้ายเป็นสาวน้อยวัยยังไม่เติบโตเท่าใดนัก ยืนอยู่ข้างๆชายวัยกลางคนนั่น
“นีล ลูก โอ้ พระเจ้า ขอบคุณ นีล ลูกตื่นซักที ฮืออ ถ้าแม่เสียลูกไปจะทำยังไง” หญิงสาวผมทองโผเข้ากอดเขาทั้งน้ำตาความรู้สึกสงสัยพลันเอ่อล้นขึ้นมาอีกระลอก ขณะที่เขาตัดสินใจเล่นตามน้ำไปก่อน
“ผมไม่เป็นไรแล้วครับแม่ ปล่อยเถอะ” เพราะถ้าไม่ปล่อยไอ้นั่นมันจะลุกแล้ว...ในชีวิตก่อนนี้แม้เขาจะเป็นแฟนกับเกรซ แต่มากสุดก็ได้แค่จูบเท่านั้น ยังไม่ได้มีอะไรกันซักครั้ง เขารู้ตัวอยู่แล้วว่าเขานั้นเป็นคนมีอารมณ์มากล้นเป็นอย่างมากตั้งแต่เด็ก วันนึงเขาต้องช่วยตัวเองไม่ต่ำกว่าสองครั้ง เมื่อโดนสัมผัสอันอ่อนนุ่มจากคนที่สวยที่สุดในชีวิตทีเขาเคยเจอมาแบบนี้ มันก็ช่วยไม่ได้ที่จะทำให้เขาทนไม่ได้ เพราะฉะนั้นเขาจึงพูดให้เธอถอยออกไปก่อน
“โอ้ แม่ขอโทษ นีล ลูกอาจจะอึดอัดเพราะพึ่งฟื้นสินะ แม่ขอโทษ” เธอนั้นรีบปล่อยตัวเขาอย่างรีบร้อนและเช็ดน้ำตาของตัวเอง
“แม่ครับ ผมขอพักผ่อนคนเดียวสักครู่นะครับ” เคนตัดสินใจจะขอเวลาซักหน่อยเพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น
“ไปเถอะ แคท ลูกไม่เป็นไรแล้ว ปล่อยให้เขาพักซักหน่อยเถอะ” ชายหนุ่มข้างๆหญิงผมทองที่เรียกเธอว่าแคท ดูเหมือนว่าจะเป็นสามีของเธอจับมือและปลอบโยนเธอ ก่อนจะให้เธอออกไป
“ค่ะ คุณ นี่ นีล ถ้าไม่สบายตรงไหนอยากได้อะไรก็เรียกลุง วีล ได้เลยนะ” แคทเทอรีนบอกกับลูกชายก่อนที่จะมองไปยัง วีล พ่อบ้านวัยกลางคน“ครับแม่”
เขาผงกหัวหนึ่งทีก่อนที่ทุกคนจะออกไป
“เราเป็นใคร มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง...”เขาพึมพันพลางใช้ความคิด ทันใดนั้นความทรงจำสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้ามาในร่างเขา...เขามาเกิดใหม่เป็น นีล นอสทราด หนึ่งใน 16 โนเบิลตระกูลหลัก แถมอยู่ในอันดับที่ 1 อีกด้วย และตอนนี้เขายังอยู่ใน skypear เขา หรือว่า นีล นั้นเกิดโดยทายาทลำดับที่ 1 ของตระกูล เอ็ดเวิร์ด กับแม่ของเขา แคนเทอร์รีน ไรซ์ หญิงสาวของหนึ่งใน16ตระกูลหลักเช่นกัน
ในหมู่โนเบิลนั้นถึงแม้ว่าจะมีสนมได้หลายคน ถึงหลักร้อย เพราะชีวิตที่ยืนยาวกว่าคนปกติของพวกเขา (เทคโนโลยีปัจจุบันสามารถทำให้พวกเขาอยู่ได้ 1000 ปี) แต่สามารถมีผู้สืบทอดได้คนเดียว และต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น เขาซึ่งเป็นลูกชายลำดับที่ 1 ของทายาทลำดับที่ 1 ก็ต้องเป็นคนที่มีอำนาจที่สุด เป็นคนที่จะเป็นผู้สืบตระกูลต่อไป แต่วันหนึ่ง นีล ก็สลบไปเฉยๆ...
วันนี้เป็นปี 2112 วันเดียวกันกับที่พ่อแม่เขาเสียชีวิตเมือชีวิตที่แล้ว...
ข้อมูลทุกอย่างตลอด 12 ปีของ นีล ไหลบ่าเข้ามาสู่เขา ข้อมูลพื้นฐานของโนเบิล สกายเปียร์ ทุกๆอย่างเขาจำได้ทั้งหมด...
จากนี้เขาควรทำอะไร? เขาคิดคำตอบของคำถามนี้อยู่พักหนึ่ง...
นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการเมื่อตอนนั้นหรือไง? สวรรค์ให้โอกาสกับเขาแล้ว ชีวิตนี้แหละ เขาจะใช้มันอย่างคุ้มค่า เขาจะทำทุกอย่างที่อยากทำเมื่อชีวิตที่แล้ว ทุกสิ่งที่เขาต้องการ มันจะต้องเป็นของเขาทั้งหมด ไอ้เวรนั่น มันจะต้องชดใช้....เขาตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตในฐานะ ‘นีล’ ที่แทบจะเป็นเหมือนเจ้าชายของเมืองลอยฟ้าสกายเปียร์แห่งนี้
“วีล” เขาเรียกพ่อบ้านเก่าแก่ของคฤหาสน์นี้ ใช้แล้ว บุรุษชุดพ่อบ้านที่ดูเหมือนชายวัยกลางคน ที่จริงเขาอายุหลายร้อยปีแล้ว ทำงานมานาน สืบทอดกันมาระหว่างรุ่นต่อรุ่น คอยรับใช้ตระกูลนอสทราดตั้งแต่ยังไม่มีการแบ่งแยกเกิดขึ้น ความภักดีเรียกว่าตายแทนกันได้เลย
“ขอรับ นายน้อย นายน้อยต้องการอะไรโปรดบอกบ่าวผู้นี้มาได้เลย” วีลเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเอามือแนบท้องและก้มหัวฟังคำสั่ง
“อืม ผมอยากทานอาหารน่ะ วีลไม่ต้องลำบากดูผมแล้วก็ได้ครับ ผมไม่เป็นไรจริงๆแล้ว” เหตุผลที่แม่ส่งวีลมานั้น เพราะว่านอกจากเขาจะเป็นพ่อบ้านที่ซื่อสัตย์แล้ว เขายังเป็นหมอที่เก่งกาจอีกด้วย คงจะกลัวผมเป็นอะไรนั่นแหละ
“ได้ขอรับคุณหนู เดี๋ยวกระผมจะส่งนาน่ามาที่นี่แทน กระผมขอตัวไปหาคุณท่านก่อนขอรับ” วีลก้มหัวให้อีกครั้งก่อนที่จะออกไป
ใช่แล้ว แบบนี้แหละ ถึงจะบอกว่าให้มาดูอาการ แต่สำหรับผมแล้ว ตาแก่อย่างตานี่อยู่ข้างๆก็จะรำคาญมากกว่า เอาเป็นเมดสาวสวยมาแทนนี่แหละดีที่สุด
ก๊อกๆ หลังจากนั้นไม่กี่นาที
“ขออนุญาตเจ้าค่ะ นายน้อย”
เสียงใสๆดังลอดผ่านประตูเข้ามา เป็นเมดสาวนาน่า ซึ่งนำอาหารมาให้ผม
“เข้ามาได้”
ประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับเมดสาวสวยเข็นอาหารเข้ามาให้ผม เธอใส่ชุดเมดแบบดั้งเดิม มีผ้าคาดผมไว้ที่บนหัว มีเรือนผมสีชมพู อายุของเธอคือ 18 ปี ซึ่งยังถือว่าเป็นรุ่นเด็กบนสกายเปียร์แห่งนี้ รูปร่างของเธอนั้นเรียกว่าไร้ที่ติ หน้าอกขนาดพอประมาณ บั้นทายที่น่าหลงใหล ใบหน้าที่กระจ่างใสนั่น กำลังเดินมาหาผม
“มีอะไรรึเปล่าคะ นายน้อย” เมดสาวนาน่าถามอย่างฉงนหลังจากที่เห็น นีล นายน้อยของเธอจ้องเธอเขม็ง พลันทำให้ทั่วร่างรู้สึกซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก เนื่องจากตั้งแต่เด็ก ทุกๆคนที่เป็นเมดของคฤหาสน์นี้ จะถูกฝึกเป็นรุ่นๆ ทุกคนจะถูกพร่ำสอนพร่ำกล่าวเสมอว่า คำกล่าวของเจ้านาย คือคำสั่งของพระเจ้า ถ้าเขาตายเธอตาย ชีวิตพวกเธอนั้นเป็นของเขามาตั้งแต่แรก ใช่แล้ว ทุกส่วนของร่างกาย รวมถึงวิญญาณของเธอนั้นล้วนเป็นของเจ้านาย
การปลูกฝังความภักดีเช่นนี้ที่สืบต่อกันมารุ่นสู่รุ่น ส่งผลให้ทั้งวิญญาณของเมดสาวทุกคนรับรู้ว่า เจ้านายเป็นยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง มาตลอด
“เปล่าน่ะ ฉันสงสัยว่าจะกินเธอก่อนกินอาหารดีรึเปล่า”
นาน่าที่ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งค้าง ดวงตาสั่นประกายอย่างแปลกประหลาด
นีลที่นิ่งค้างอยู่นั้นพลันได้สติ เนื่องจากนาน่าสวยเกินไป ทำให้เขาเผลอพูดอะไรที่ใจคิดออกไป เขาอยากจะจัดนาน่าตรงนี้เสียจริง แต่พอนึกถึงตัวเองที่พูดแบบนั้นไป ใจก็พลันเขินอายขึ้นมา
“เอ่อ ล้อเล่นน่ะ มาเสิร์ฟสิ” เขาช่วยไม่ได้ที่จะต้องพูดกลบเกลื่อนไป ใจเขาเต้นแรงเป็นอย่างมาก สวยเป็นบ้า! เมดในคฤหาสน์นี้คงคัดหน้าตาแน่ๆ ให้ตายสิ ไม่ดีต่อหัวใจและเจ้าตัวน้อยของฉันเลยจริงๆ
หลังจากทานเสร็จ เขาก็พลันรู้สึกเหนียวตัวขึ้นมา
“นี่ นาน่า ฉันอยากอาบน้ำ เตรียมให้ทีสิ”
นีล บอกนาน่าอย่างคุ้นเคย
“ได้ค่ะ นายน้อย โปรดรอซักครู่”
เมดสาวนาน่าก็ได้ก้มหัวหนึ่งทีและจากไปประมาณ 5นาที พร้อมกับมีเมดอีก 2 คนเข้ามาด้วย...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 ฉันจะใช้ชีวิตแบบที่อยาก

นิยายแนะนำ

เกิดใหม่เป็นคุณชายเจ้าสำเราญ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 ฉันจะใช้ชีวิตแบบที่อยาก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้