เล็กน้ำ No.1

" จงตายตาหลับซะเถอะ มันเป็นพรยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเเกเเล้ว ที่ได้เป็นหนึ่งในวิญญาณหล่อเลี้ยง ' อาภรณ์สงคราม ' ของข้า ไป!!! "

กิวมาโด้ผลักฝ่ามือเรื่อเรืองดั่งคมดาบกระจ่างไปด้านหน้า มังกรดาบเกร็ดขาวเเววตามรกตวาวโรจน์พุ่งเข้าหาเทียบราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ ประกายเเสงบริสุทธิ์พร่างพรายขับท้องฟ้าที่มืดครึ้มราวกับน้ำหมึกสว่างจ้าขึ้นทันที เเบ่งเเยกครึ่งแผ่นนภาออกเป็นสองสีสันอย่างชัดเจน

ด้านหนึ่งเรืองรองเจิดจ้า เปิดเผย สง่างาม...

ส่วนอีกฟากฝั่ง ร้อนเเรง เเดงฉาน กล้าได้กล้าเสีย!

ที่ผ่านมาเทียบไม่เคยเป็นฝ่ายตั้งรับในการต่อสู้ เเละหนนี้เป็นหนี้เเค้นจากคนในครอบครัวที่ต้องเเบกรับ มันหนักหน่วงดั่งขุนเขาใหญ่ เขาเคลื่อนที่ในพริบตาเหมือนประกายสะเก็ดไฟพุ่งทะยาน ทะลวงฝ่ากลางปล้องอย่างอาจหาญเปรียบมีดพร้าผ่าลำไผ่

ลำตัวกระจ่างเจิดจ้าของมังกรดาบดุร้ายเเหลกสลาย ประกายเกร็ดขาวเเตกกระจายสวยงามตามรายทาง เขาหลบเลี่ยงอุ้งดาบคู่หน้าที่มีห้ากงเล็บได้อย่างราบรื่นฉิวเฉียด เเต่ต้องมาปะทะเข้าอย่างจังกับความรุนเเรงราวภูผาถล่มจากม้วนสะบัดฟาดหางอย่างโกรธเกรี้ยว

ตู้ม!!!

เทียบพุ่งกระเเทกพื้นดินจนรับรู้ถึงความสั่นสะเทือนได้อย่างน่ากลัว ความเร็วเเรงส่งผลให้จุดตกกลายเป็นหลุมลึก มังกรดาบที่เคยเป็นหนึ่งเดียว เมื่อถูกเทียบทะลวงผ่ากลางมันกลับกลายรูปร่างเป็นมังกรเงินคู่ม้วนทะยาน เข้าโจมตีโอบล้อมทั้งหน้าหลังจนเขาลอยคว้างดั่งของเล่นไร้ราคา พวกมันดำผุดดำว่ายหยอกล้อเหยื่อท่ามกลางมหาสมุทรดวงดาวพราวฟ้า

ร่างกายของอดีตหน่วยลับดำดินชุ่มโชกอาบโลหิต รอยฟกช้ำสะบักสะบอมคงไม่ต้องกล่าวถึง ร่องรอยฉกาจฉกรรจ์จากเขี้ยวดาบเฉือนเนื้อเถือกระดูกจนเหวอะหวะ เลือดเเดงสดไหลนองดั่งท้องธารา เทียบนอนเเน่นิ่งไร้เเรงกำลังตอบสนอง

' เฮ้อ ถึงเเม้จะมีระดับพลังใกล้เคียงกันก็เถอะ เเต่ระดับการฝึกฝนคนละชั้นกันอย่างชัดเจน เห็นได้เลยว่าอายุกระดูกวิญญาณของเจ้าหน้าขาวเหนือกว่าไปหลายร้อยปี... '

เมล่าที่ปรากฏกายอยู่ในสภาวะเปลวเพลิงดวงน้อยทอดถอนหายใจยาว พลางปรารภกับตนเองต่อไป

' พลังหยิบยืมภายนอกมีหรือจะสู้ขอบเขตที่เเท้จริงด้วยการบำเพ็ญพยายาม เเถมสุดท้ายยังวกกลับมาทำลายล้างร่างกายอย่างร้ายกาจ การเเบกรับพลังอันดุดันเกรี้ยวกราดที่เกินกำลัง ภายหลังร่างกายต้องตามชดใช้อย่างสาหัส เเต่ไม่ว่ายังไงตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับพลังใจของเจ้านั่นเเล้วหล่ะ ดูกันต่อไปเเล้วกัน '

นัยน์ตาคริสตัลลุ่มลึกพินิจมองร่างกำยำที่ผิวหนังเเตกร้าวเปรอะกรังไปด้วยโลหิต เหมือนกระเบื้องเคลือบที่รอวันเเตกสลาย

วูมมมมม!

มังกรคู่อหังการเหมือนมีจิตใจ พวกมันทะยานกลับมาคลอเคลียข้างกายกิวมาโด้ราวกับสัตว์เลี้ยงเเสนเชื่อง ภาพนาทีนี้มันช่างดูสูงส่งเกรียงไกรยิ่งนัก

" จบซะที เเต่ข้าไม่อนุญาตให้วิญญาณเเกดับสลายลงง่าย ๆ หรอกนะ เพราะเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ "

กิวมาโดสับสันมือลงติดกันสองครั้ง คลื่นดาบคมกล้าตามติดสอดประสานผ่ามวลอากาศทิ้งตัวลงมาดั่งดาวตก หอบพาอำนาจประหัตประหารเข้มข้นดุดัน หมายมั่นฟาดฟันบั่นคอผู้ที่ทำให้มันตกตะลึงครั้งเเล้วครั้งเล่า

" จะ... ให้จบเเบบนี้ไม่ได้ "

ลมหายใจของเทียบแผ่วเบารวยริน เเรงปรารถนาคมกล้าของพลังดาบคู่กระบวนท่านี้ทำให้จิตใจเด็ดเดี่ยวของเขาสั่นกระตุก เเต่สองมือที่พาดเกยบนเเอ่งโลหิตกลับกำเเน่น เเววตาเลื่อนลอยเเดงก่ำยังคงไม่ยินยอม ยังเหม่อมองคลื่นดาบสุกสกาวที่พร้อมจะพรากวิญญาณขยับเข้าใกล้มาเต็มที

ทันใดนั้น!!!

ห้วงเวลาราวกับหยุดเดิน กิวมาโด้เหมือนลืมหายใจ เพราะคลื่นดาบดุจเสี้ยวจันทร์เเรมถูกหมอกโลหิตปริศนาที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายเทียบพัวพันไว้กลางอากาศ ก่อนที่ใบดาบสว่างวาบคมกริบจะสัมผัสแตะต้องตัวเขาเพียงหนึ่งศอก

หมอกมารโลหิตอัศจรรย์เหนี่ยวรั้งกัดกร่อนคลื่นดาบที่ฟาดฟันมาอย่างอหังการจนละลายหายไปในสองอึดใจ

" เป็นไปไม่ได้!!! "

กิวมาโด้เเทบไม่อยากเชื่อสายตา ริมฝีปากบางของมันอ้าค้าง คางยานยาวเเทบกระทบพื้น ใบหน้าหยกสลักฉายเเววตื่นตะลึงสุดขีดในสิ่งที่เพิ่งพบเห็น มันพลันลืมตัวใช้นิ้วเรียวงามขยุ้มหยิกเนื้อตรงข้อเเขนจนสุดเเรง ดั่งอยากปลุกตนเองให้ตื่นจากห้วงฝันร้าย

' ทำได้จริง ๆ ด้วย เจ้านั่นสามารถควบเเน่น ' อาภรณ์สงคราม ' ให้เป็นรูปร่างขึ้นมาเเล้ว! '

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ เเต่เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ความคาดหวังของเมล่าน้อยได้รับการเติมเต็มจากชายหนุ่มยามเข้าตาจน

" ตายยากตายเย็นจริงนะเเก "

ดาบสีครามมันปลาบปรากฏขึ้นในมือของเจ้าปีศาจ ดาบวิเศษรูปทรงอัศวินยุโรบกระจายเเสงเรืองรองสุกสกาวจนเเสงจันทร์ต้องหมองหม่น บนใบดาบที่กว้างเพียงสองนิ้วมีลวดลายอักขระโบราณคล้ายมวลเมฆสลักกำกับไว้ โกร่งดาบรวมถึงด้ามดาบหล่อขึ้นรูปมังกรขนดหางพริ้วไหวสวยงาม คุ้มดาบเป็นเศียรมังกรฟ้าคาบเเก้วผลึกมรกต นายช่างใหญ่ที่หล่อหลอมตีดาบเล่มนี้ขึ้นมาสุดเเสนจะมากสามารถเเละฝีมืออันเอกอุพิถีพิถันยิ่งนัก

กิวมาโด้เงื้ออาวุธวิญญาณดาบมังกรขนดพร้อมทะยานมารวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด มันมาปรากฏกายเบื้องหน้าเทียบเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น ก่อนที่คมดาบวิเศษวาวระยับฟันฉับลงมาเพื่อสะบั้นลำคอ!

กึงงงงงง...

ท่อนเเขนกำยำสีชาดเเดงฉานโผล่ออกมาจากม่านหมอกโลหิต สองมือเหี่ยวย่นกางกงเล็บสีดำยาวเฟื้อยคว้าจับเเน่นต้านรับคมดาบ เเละกระเเสเข่นฆ่าของกิวมาโด้ที่ลุกโชนเหยียบฟ้าได้ชะงัดยิ่งนัก

เพลิงไฟบรรลัยกัลป์ร้อนรุ่มที่ห่อหุ้มเเขนโลหิตขยายวงกว้างลุกลามไปยังใบดาบสีครามของชายหนุ่มชุดขาว รอยปริร้าวเกิดขึ้นจนทะยานถึงปลายดาบ ก่อนจะเเตกหักเเหลกสลายปลิดปลิวหายไป

" ไม่!!!!! "

ดาบอาญาสิทธิ์มังกรขนดหางที่ ' จอมทัพ ' กรุณามอบให้เป็นรางวัลเเด่ผู้พิชิตทั้งทศทิศ ดาบวิเศษเล่มนี้ติดตัวรู้ใจกันมาหลายร้อยปี ตัดหัวอริราชศัตรูนับไม่ถ้วน ทุกเเว่นเเคว้นที่ถูกกวาดล้างต่างยอมศิโรราบสิ้น มาบัดนี้กลับเเตกสลายด้วยน้ำมือของมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งที่มันหมิ่นเเคลน ช่างบัดซบยิ่งนัก

เมื่ออาวุธวิญญาณถูกทำลาย เจ้าของผู้ใช้ย่อมได้รับผลกระทบอย่างสาหัส เพราะอาวุธคู่กายของผู้บำเพ็ญตนต่างหล่อหลอมด้วยตบะจิตท่ามกลางทะเลวิญญาณ!

ฉูด!!

เเรงดีดสะท้อนตีกลับจากอาวุธวิญญาณถูกทำลาย ส่งกิวมาโด้ถอยร่นไปไกลหลายสิบเมตร พร้อมกระอักโลหิตดำคล้ำอย่างรุนเเรงเป็นทางยาว

บัดนี้มันผู้สำเหนียกว่าสูงสูงเเละที่ผ่านมาไม่เคยเห็นหัวผู้ใด จำต้องชันเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อพยุงกายด้วยความอับอาย เข่าลูกผู้ชายค่าของมันดั่งทองคำ... เเล้วหากเป็นของเทพนักรบเล่า!

กิวมาโด่สมองว่างโล่งขาวโพลน สีหน้าของมันซีดขาวราวกับสูญเสียความมั่นใจในพริบตา นัยน์ตาที่โกรธเกรี้ยวเต็มไปด้วยเส้นเลือด เมื่อมองดูด้ามดาบมังกรขนดสีเงินยวงระยับ หัวใจดั่งถูกมีดกรีดเเทงเจ็บปวดจนไม่อาจทานทน

บรรยากาศรอบกายเทียบดุดันชวนให้หนาวสะท้านเมื่อเขาลุกขึ้นยืนหยัด เวลาทองเหลือเพียงครึ่งนาทีสุดท้าย!

' นะ... นี่มัน!!! '

เทียบถึงกับตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขาสังเกตเห็นร่างหมอกโลหิตมหึมาสูงใหญ่บดบังผืนฟ้ายืนกำกับอยู่เบื้องหลัง ร่างยักษ์ประดับด้วยคู่เนตรสีอำพันส่องสว่างวาวโรจน์ เเต่ยังไม่ทันที่คำกล่าวเสียงสั่นเครือได้พูดสิ่งใดออกไป กลับมีวาจาเจื้อยเเจ้วดังสะท้อนภายในห้วงความคิดสวนกลับมา

' นี่ก็คือร่างอวตารของ ' มารบรรพกาลตรัยเนตร ' ที่เจ้าใช้หยิบยืมพลัง มารร้ายผู้นี้เมื่อหลายพันปีก่อนเคยตกเป็นเชลยของข้า เเต่เพื่อหนทางรอด ไอ้สามตาจึงยอมเเลกชีวิตด้วยการเเบ่งจิตต่อสู่ส่วนหนึ่งให้ข้ากักเก็บไว้ เพียงเเต่ยามนี้มันคือ ' อาภรณ์สงครามเทียม ' ของเจ้า '

' เเล้วตัวหนังสือยึกยือลวดลายประหลาดนี่หล่ะ '

ก่อนหน้านั้นเขารับรู้ถึงพลังผนึกมหาศาลที่ร้อนเเรงเเละบ้าคลั่งราวกับกระเเสน้ำหลากพรั่งพรูเข้ามาในทะเลวิญญาณ เเต่ยามนี้ในห้วงความคิดมีอักขระเลือดเรียงบรรทัดนับพันโบยบินอัดเเน่น จนเขาต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวดมึนตึง

' นั่นนะเรอะ มันคือ ' เคล็ดจำกัด ' เเค่กล่าวตามเคล็ดวิชาที่มีอยู่ เจ้าสามารถใช่อิทธิฤทธิ์ใดก็ได้ที่ปรากฏขึ้น จะทำสิ่งใดก็รีบเข้า เวลาไม่รอช้าเหลือเพียงยี่สิบวินาทีเท่านั้น '

" เอาอันนี้เเล้วกัน ' อิทธิฤทธิ์เทวทัณฑ์กำกับปีศาจ ' เเกหนีเก่งนักใช่มั้ย "

สิ้นเสียงร้องคำรามก้อง สองมือเเห้งเหี่ยวราวกับใบพายของร่างอวตารตรัยเนตรมายาสีชาดประสานกันดั่งตาข่าย ก่อนจะขยับมาทาบดงคมเขี้ยวภายในริมฝีปากเเดงฉานที่ลากฉีกยาวถึงใบหูเเหลม

จวบจนจบบรรทัดกำกับ เส้นสายเพลิงยาวคล้ายอสรพิษพุ่งกระโจนออกมาทางง่ามนิ้วตามเเรงลมเป่า ริ้วเพลิงไฟร้อนเเรงนับไม่ถ้วนหมุนวนก่อนจะกระจายไปทั่วทุกทิศทางแปรเปลี่ยนเป็นเสาเพลิงตั้งตระหง่านเสียดฟ้ากักกันปิดกั้นจอมปีศาจกิวมาโด้เเละอาภรณ์สงครามของมันไว้ภายใน...