” บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน คุณรักมันมากใช่ไหม ”
” ฟังผมก่อนสิ ผมแค่หลอกใช้มันแค่นั้นเอง พองานสำเร็จปุ๊บทุกอย่างก็จบ ”
” อย่ามาโกหกฉัน ฉันรู้สันดานพวกผู้ชายแบบคุณดี จะเก็บมันเอาไว้แก้ขัดสินะ ”
” ผมบอกความจริงคุณหมดแล้ว คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เื่คุณ! ”
จอนนี่เริ่มโมโหเมื่อเขาพยายามอธิบายทุกอย่างกับเข็มนภาแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ฟังสิ่งที่เขาพูดสักนิด
” ถ้าคุณอารมณ์เย็นเมื่อไหร่เราค่อยมาคุยกัน ”
จอนนี่พูดเสร็จก็หันหลังจะเดินออกไปจากห้องโถง
ปัง!
เข็มนภาหยิบปืนจากลิ้นชักยิงไปที่หน้าประตูทันที จอนนี่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งหาที่หลบแทบไม่ทัน
” ถ้าคุณหันหลังเดินออกไปแม้แต่ก้าวเดียว คุณได้ตายแน่ ”
” ที่รักจ๋า ใจเย็นๆ สิครับ ”
จอนนี่เปลี่ยนเป็เสียงออดอ้อนทันที เมื่อความตายมารออยู่ตรงหน้า
” ใจเย็นก่อนนะ วางปืนลงก่อน นะนะ ”
” คุณไม่มีสิทธิ์มาเดินหันหลังให้ฉัน ฉันยังพูดไม่จบ ”
” จ้าที่รัก ผมจะไม่ทำอีกแล้ว วางปืนก่อนนะ ”
” บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน เลือกเอาว่าคุณจะเอาชีวิตตัวเองไว้หรือให้ฉันไว้ชีวิตมันแทน ”
จอนนี่กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะบอกที่อยู่ของเอมิเลียให้ทันที
” คุณอย่าเพิ่งทำอะไรเอมิเลียได้ไหม งานของผมใกล้จะสำเร็จแล้ว หลังจากนั้นคุณจะทำอะไรคุณก็ทำได้เลย ผมสัญญาว่าจะไม่ไปเจอเอมิเลียอีก ”
” เมื่อไหร่ งานของคุณจะเสร็จเมื่อไหร่ คุณจะได้เลิกยุ่งกับมันสักที ”
” ไกล้แล้ว ผมได้ข้อมูลลับของไอ้ฮาชีคมาแล้ว เหลือแค่รอเวลาจัดการกับธุรกิจมันแค่นั้น เชื่อผมนะ ”
” ถ้าฉันจับได้อีก คุณจะเอาอะไรมาเป็ประกัน ”
” เอ่อออ คือออ ”
” ชีวิตคุณดีไหม คิดว่าฉันจะให้โอกาสคุณอีกครั้งหรอ ”
” จ้ะ ผมสัญญาเลย ผมไม่ไปเจออีกแน่นอน ”
“ อย่าให้ฉันรู้ก็แล้วกัน “
“ จ้ะๆ “
จอนนี่เดินไปกอดภรรยาสาวพร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่
ร้านบ้านสวนคุณยาย
” ยายจ๋า หม่ามี๊ไปไหนหรอครับ ”
” หม่ามี๊ไปทำงาน เดี๋ยวหม่ามี๊ก็มารับนะครับ ”
เด็กน้อยหน้าหงอเมื่อเห็นว่าแม่ของเขาไม่มาหาหลายวัน
ป้าเอมอรมองหลานชายที่เริ่มจะคิดถึงแม่ ทั้งสองคนไม่เคยห่างกันเลย แล้วตอนนี้เธอก็ติดต่อลูกสาวตัวดีของเธอไม่ได้อีก ก่อนที่จะตัดสินใจลองโทรถาม แพรวาเพื่อนสนิทเคทแทน
” สวัสดีจ้าหนูแพรวา พอดีว่าป้าติดต่อเคทไม่ได้เลย หนูได้คุยกับเคทบ้างหรือเปล่าจ๊ะ่นี้ ”
” เห็นเคทบอกจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดหลายวันนะคะ เคทยังไม่ได้บอกคุณป้าหรอคะ ”
” อ้าวหรอ สงสัยยุ่งเลยไม่ได้บอกป้าน่ะ ”
” มีอะไรหรือเปล่าคะ ”
” ไม่มีอะไรหรอกจ้า ป้าติดต่อไม่ได้ เลยโทรมาถามหนูเฉยๆ จ๊ะ ”
” อ่อ ค่ะ เดี๋ยวหนูติดต่อเคทได้จะให้เคทรีบโทรไปหาป้านะคะ ”
” ขอบใจมากนะจ๊ะ ”
” ค่ะ ฝากบอกคูเปอร์ด้วยนะคะ หนูคิดถึง พรุ่งนี้หนูว่างพอดีเดี๋ยวจะแวะเข้าไปหาหลานด้วยนะคะ ”
” จ้า มาได้เลย หลานก็บ่นคิดถึงอาแพรทุกวันเลย ”
” ได้ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ ”
” จ้า ”
ติ๊ด…
” น่าโดนด่าจริงๆ เชียว จะไปหลายวันก็ไม่โทรมาบอกสักคำ ”
ป้าเอมอรบ่นพร้อมกับมองคูเปอร์ที่ยังเล่นของเล่นอยู่ที่โซฟา
่นี้คูเปอร์เปิดเทอมแล้ว ป้าเอมอรเลยต้องเอาคูเปอร์มาอยู่ด้วยและคอยไปรับไปส่งโรงเรียนทุกวัน ซึ่งโรงเรียนก็อยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารเท่าไหร่นัก ขับรถแค่ 5 นาทีก็ถึง
“ ยายจ๋า “
“ ว่าไงคะ “
ป้าเอมอรมองเด็กชายตรงหน้าที่เดิมก้มหน้ามาเข้ามาหา
“ ปะป๊าคูเปอร์ไปไหนครับ “
ป้าเอมอรเงียบมองหลานชายตัวน้อยที่อยู่ๆ ก็ถามถึงพ่อของเขา
“ เพื่อนที่โรงเรียนมีปะป๊ามารับทุกวันเลย ปะป๊าคูเปอร์ไปไหนครับ “
“ โถ.. เด็กดีของยาย “
ป้าเอมอรเข้าไปกอดเด็กน้อย น้ำตาเอ่อร้นดวงตาหญิงร่างท้วม ถึงคูเปอร์จะยังเด็กแต่เขาก็โตพอจะรู้เื่แล้ว เขาไม่เคยถามถึงพ่อตัวเองเลยั้แ่ยังเด็ก เพราะทั้งเธอและเคทให้ความอบอุ่นกับเด็กคนนี้มากมายจนล้น ถึงจะคิดว่ามากพอแล้วที่จะเติมเต็มช่องว่างแทนพ่อของเขาได้ และถึงแม้เธอจะเตรียมใจไว้แล้วว่าสักวันหลานของเธอจะต้องถามถึงพ่อของเขา แต่พอเอาจริงๆ เธอก็ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงดี คูเปอร์คงอยากจะเจอพ่อ อยากได้ความรักจากพ่อของเขาเหมือนที่เพื่อนๆ ของเขามีกัน เธอไม่เคยสังเกตเลยว่าคูเปอร์รู้สึกยังไงเวลาที่มองเห็นเด็กผู้ชายคนอื่นๆ จูงมือพ่อเดินเล่น พูดคุย หยอกล้อแกล้งกัน เธอกลัวเหลือเกินว่าหลานของเธอจะมีปมในใจเื่นี้
" คูเปอร์คิดถึงปะป๊าหรอคะ "
" ใช่ครับ "
" ยายเชื่อว่าปะป๊าก็ต้องคิดถึงคูเปอร์ด้วยเหมือนกันแน่นอน "
" แล้วปะป๊าจะมาหาคูเปอร์ไหมครับ "
" ต้องมาแน่นอน คูเปอร์ของยายน่ารักขนาดนี้ "
" จริงๆ นะครับ ยายจ๋าบอกปะป๊าให้มาหาคูเปอร์ไวๆ นะครับ "
" คูเปอร์ต้องรีบโตไวๆ ตั้งใจเรียน เป็เด็กดี ของยายกับหม่ามี๊นะคะ "
" ครับ "
เด็กน้อยยิ้มแก้มปริ ก่อนจะวิ่งกลับไปเล่นของเล่นตัวเองต่อ ป้าเอมอรรีบปาดน้ำตาตัวเองเพื่อไม่ให้คูเปอร์เห็น เื่นี้เป็เื่ละเอียดอ่อนมาก เธออยากจะให้แม่ของเขาเป็คนพูดเอง ถึงแม้จะต้องพูดความจริงที่เ็ป แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องโกหกหลานรักของเธอ
" สวัสดีครับ "
เสียงชายแปลกหน้าพูดทักทายดังมาจากข้างหลังป้าเอมอร ถึงจะพูดไทยไม่ค่อยชัดแต่ก็พอฟังรู้เื่ ป้าเอมอรหันไปมองก็ในิดๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มแย้มเป็ปกติ ชายคนนี้เธอรู้สึกกลัวๆ เหมือนจะเป็คนไม่ดี เขาเอาแต่จะจ้องมองคูเปอร์หลายชายของเธอตลอด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะที่นี่เป็ร้านอาหารก็เลยต้องพูดเชิญแขกให้มาทานอาหารในร้านตามปกติ
" รับอะไรดีคะ "
ป้าเอมอรยื่นเมนูอาหารให้
หนุ่มอิตาลีชี้เลือกอาหารสองสามอย่างก่อนจะยื่นกลับคืนให้ ชายหนุ่มตรงหน้าไม่พูดอะไรอาจเป็เพราะพูดไทยไม่ค่อยได้ ป้าเอมอรก็ไม่สนใจอะไร เดินไปบอกเมนูกับพนักงานให้ทำอาหารมาให้
" ป้าคะ ลูกค้าคนนั้นน่ากลัวจังเลยค่ะ มีแผลที่หน้าด้วย "
" มีแผลที่หน้าไม่ใช่ว่าจะเป็คนเลวทุกคนสักหน่อย รีบไปทำอาหารได้แล้ว "
" ค่ะป้า "
ป้าเอมอรเสียงดุ ถึงจะทำเป็ไม่สนใจ แต่เธอก็รู้สึกไม่ค่อยชอบเหมือนกัน
' เขาก็แค่คงผ่านมากินเท่านั้นแหละ ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวก็ไปแล้ว '
ป้าเอมอรพูดปลอบใจตัวเอง ใช่ว่าจะเป็ครั้งแรกที่มีคนแบบนี้มากิน นักเลง มาเฟีย นักการเมือง ก็เคยมากินที่ร้านนี้ แต่คนนี้กลับให้ความรู้ที่แปลกออกไป
หลังจากผ่านไปไม่นาน อาหารก็ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะหนุ่มอิตาลีหน้าเข้ม
" พ่อของเด็กไปไหนหรอครับ "
ป้าเอมอรชงักเมื่อเขาถามถึงพ่อคูเปอร์ขึ้น ทำไมวันนี้มีแต่เื่ของพ่อคูเปอร์นะ
" อ่อ พ่อกับแม่คูเปอร์เลิกกันนานแล้วจ้ะ "
" คูเปอร์หรอ ชื่อน่ารักจังนะครับ "
" แล้วแม่คูเปอร์ไปไหนหรอครับ "
" รู้จักเคทด้วยหรอคะ "
“ เคท… อ่อ รู้จักครับ เคท เราเป็เพื่อนกันที่ทำงานครับ “
" อ้าวหรอ แล้วไม่บอกั้แ่ทีแรกว่าเป็เพื่อนกัน "
ป้าเอมอรเริ่มรู้สึกโล่งใจเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าบอกเป็เพื่อนกับลูกสาว
" แล้วเราชื่ออะไรล่ะ ถ้าเคทมาป้าจะบอกให้ "
“ เซบาสเตียนครับ อย่าลืมบอกด้วยนะครับ แล้วผมจะกลับมาใหม่ “
พูดเสร็จ เขาก็ลุกออกจากโต๊ะไป
" อ้าว พ่อหนุ่ม ไม่กินก่อนหรอ "
" ผมมีธุระต้องรีบไปต่อครับ "
หนุ่มอิตาลีหันกลับมาตอบป้าเอมอรแต่ก็ยังไม่วายจะหันมามองคูเปอร์ที่กำลังนั่งเล่นอยู่ด้วย ป้าเอมอรมองชายหนุ่มขับรถออกไปแบบงงๆ