Love Status : รัก..แบบไหน?

แสงแดดอ่อนๆแสนละมุนละไม สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกใสเข้ามาในห้องพักทรงสี่เหลี่ยมสีฟ้าจนสว่างจ้า แจ้งให้เ๽้าของห้องที่กำลังนอนหลับไหลทราบว่า..

เช้าวันใหม่.. ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว..แล้ววว..แล้วโว้ยยยยย~ T^T//..โอยยย.. ให้ตายเถอะครับ.. วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ผมต้องตื่นขึ้นมาด้วยทรงผมชี้โด่ชี้เด่ราวซุปเปอร์ไซย่า แถมด้วยท่านั่งเหมือนคนเป็นบ้าหลังจากกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกไปแล้ว.. ลืมไปได้เลย ไอ้โมเม้นท์บิดขี้เกียจรับเช้าวันใหม่แสนสดใสแบบพระเอกโฆษณาทีวี มีแต่จะขอนอนต่ออีกห้านาทีสิบนาทีจะได้ม้ายยย.. ม่ายอยากตื่นเลยครับ ฮือออ~ T^T//แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ชีวิตนักศึกษาฝึกงานอย่างผมก็คงต้องดำเนินต่อไป วัยทำงานหนอ.. ใยชั่งโหดร้ายไม่เหมือนวันที่มีเรียนบ่ายให้นอนตื่นสายได้แบบที่ผ่านมามั่งเลยนะ.. สารภาพตรงๆว่าวันนี้ผมโคตร.. ของโคตร.. ของโคตรรร.. จะง่วงนอนไปเลยล่ะครับ.. z Z..ก็แหง๋น่ะเซ่..!!!!..เมื่อคืนกว่าจะกลับถึงห้องเล่นเอาซะดึกดื่น.. ขนาดว่าถึงห้องปุ๊บ พุ่งตัวลงที่นอนปั๊บ ตื่นมายังหน้ายับไม่ต่างจากซอมบี้เลยเนี่ยะ.. ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่หงายหลังตกมอไซย์ตอนนั่งซ้อนท้ายพี่วินฯเข้ามายังบริษัทฯแห่งนี้ ~ = ="...“ไงวะมึง” ไอ้ก็อตวิ่งเหยาะๆเข้ามาทักทาย ขณะที่ผมหยุดซื้อน้ำแดงแก้วใหญ่อยู่หน้าตึกออฟฟิต คิดว่าถ้าได้อะไรหวานๆ เย็นๆ เข้าร่างสักนิดคงทำให้ชีวิตสดชื่นขึ้นมาบ้างล่ะนะ งั้นก็จัดไปเล้ยยย~ แดงมะนาวโซดาครับเพ่!!!..“นี่มึงตื่นรึยังเนี่ยะ? ทำไมเหมือนอดนอนมาเลยวะ?” ไอ้ก็อตดูจะสตั้นไปนิดนึงตอนเห็นสภาพของผม #กูแค่ตาปรือเท่านั้นเองนะ = =““เมื่อวานกูกลับห้องดึกอ่ะ..”“กลับดึก? เดี๋ยวนะ.. นี่เมื่อวานมึงอยู่รอพี่ควอตซ์เค้าถึงกี่โมงวะเนี่ยะ?”“กว่า...ห้าววว~(#หาวอยู่) แม่งจามา..ก็ 5 ทุ่มกว่าละมั้ง.. กูถึงห้องก็เกือบตีสอง” “ตีสอง!! มึงทำอะไรกันวะถึงได้อยู่ดึกขนาดนั้น?” ไอ้ก็อตทำท่าแปลกใจใหญ่“แค่ไปกินข้าว” ผมพูดพร้อมกับมองเจ้ขายน้ำที่กำลังคนแก้วน้ำแดงดังกุ้งกิ้งๆไปด้วย“กินข้าว? มึงเนี่ยะนะไปกินข้าวกับพี่ควอตซ์.. ได้ไงวะ? ไหนเมื่อวานมึงบอกไม่สนใจไรพี่เค้าแล้ว.. นี่กูพลาดอะไรปะ?”“เออออ.. กูก็ไม่สนเรื่องเก่าของแม่งแล้วนั่นแหละ แต่เรื่องใหม่มันยาวว่ะ..”“หะ.. เรื่องใหม่? นี่มึงไปมีเรื่องใหม่อะไรกับพี่เค้าอีกวะเนี่ยะ?” ไอ้ก็อตทำท่าแปลกใจเบอร์ใหญ่ขึ้นไปอีก *0*//“เอาเป็นว่ากูแค่ทำแม่งแขนเจ็บเท่านั้นแหละ..”“เชี่ย..!! มึงทำพี่เค้าแขนเจ็บด้วยเหรอ..” ไอ้ก็อตดูจะนิ่งไปพักนึง ก่อนจะหลุดหัวเราะคิกคักออกมาแบบมีเลศนัยจนผมอดสงสัยไม่ได้“หัวเราะอะไรของมึง..” = =?“เล่นท่ายากเหรอวะมึง ?” นั่นง่ะ = =!“ท่ายากเชี่ยไรล่ะ!” ผมดีดขาเพื่อจะถีบไอ้ก็อตในทันที ให้ทายครับว่าจะโดนมั้ย..ก็ใช่น่ะเซ่..!!! มันรอดไปได้อีกแล้วล่ะครับแม่ง..ไอ้นี่ก็ไวจังวะ~ = =“จากสภาพตอนนี้ผมก็ไม่รู้ครับว่าไอ้ก็อตมันคิดอะไรในหัวไปแล้วบ้าง ไม่รู้ว่ามันจะจินตนาการไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่จากท่าทางที่มันเอาแต่หัวเราะพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วยแบบนี้ เห็นทีผมคงเล่าฉบับย่อไม่ได้แล้วล่ะครับ ไม่ง้านนน~ ไอ้ก็อตคงพาลเข้าใจผิดไปกันใหญ่แน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ = =“เอาวะ..!! รวบรัดสุดเท่าที่จะทำได้ละกัน.. “มึงฟังกูนะ คือออ.. กูแค่เผลอหลับตอนรอแม่งมาเอาแฟ้มฯ แล้วพอกูตื่นมาเจอมัน กูก็ตกใจ เลยหงายหลังจะตกเก้าอี้ แล้วไอ้พี่ควอตซ์แม่งก็มาช่วยกู แต่ดันล้มทั้งคู่ มันเลยแขนเจ็บเพราะช่วยกู กูเลยเลี้ยงข้าวมันเป็นการตอบแทน ก็แค่เนี่ยะ!”“เหรอว้าาาา.. อืมมม..” ไอ้ก็อตยังคงทำหน้ายิ้มๆอยู่ ก่อนจะคิดตามและเริ่มพูดต่อ “แล้วนี่.. มึงล้มกันท่าไหนวะ พี่เค้าถึงได้แขนเจ็บ?”“อะ.. เอ่อ..” ~ = =“อยู่ๆผมก็รู้สึกวืดดด..ขึ้นมา เหมือนเดินตกท่อระบายน้ำทั้งที่พื้นถนนหน้าบริษัทฯนั้นราบเรียบอย่างกับลานแลนดิ้งเครื่องบิน.. ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้แม่งกระแทกเข้าหัวผมอย่างจัง เอ่อ.. แล้ว.. กูจะบอกมึงยังไงดีวะไอ้ก็อต จะให้กูบอกมึงยังง้ายยย.. >//<โอ้ยยยยย~ T^Tใจของผมมันเริ่มเต้นตุ๊บตั๊บขึ้นมาทีละนิดๆอีกแล้วล่ะครับ ท่าล้มเมื่อคืนแม่งเชี่ยขนาดนั้น.. ใครเค้าจะกล้าพูดกันล่ะห๊าาา.. ถ้าล้มแล้วในอ้อมแขนของผมมีผู้หญิงน่ารักๆ แบบนั้นผมก็อยากจะบอกไอ้ก็อตมันให้รู้อยู่หรอก แต่นี่มันผิดไปหมดทุกอย่างเลยน่ะเซ่!แล้วนี่มึงจะใจเต้นอะไรกันนักหนาวะไอ้ดรีม พอแล้วม้ายยย~ ข้ามวันแล้วนะเว้ย.. >//<การกลืนน้ำลายก็ดูจะฝืดคอขึ้นมาอย่างฉับพลัน .. แค่คำถามง่ายๆของไอ้ก็อตมัน ทำไมผมถึงรู้สึกท้องไส้มันโหว๋งๆเหมือนโดนถีบตกจากห้องโถงชั้น 5 พิกล.. = =““ท่ายาก ?” ไอ้ก็อตถามอีกครั้ง“ท่าธรรมดานั่นแหละไอ้เหี้ย! ก็ล้มเฉยๆนี่แหละ.. มึงหนิ.. ยี่สิบบาทใช่มั้ยครับ นี่ครับพี่” ผมคว้าแก้วน้ำแดงแล้วเดินจ้ำเท้าเข้าไปทางบริษัทฯในทันที“หายง่วงเลยนะมึง.. ดูมีพิรุจว่ะ” ไอ้ก็อตยังคงวิ่งมาขนาบข้างผมแบบติดๆ“พิรุจไร?”“ฮ่าๆๆๆ.. ก็หูมึงแดง..”“ก็.. ก็มึงนั่นแหละ เล่นกวนตีนกูตั้งแต่เช้าอยู่เนี่ยะ! กูหูแดงเพราะหงุดหงิดมึงไม่รู้เหรอ”“เหรอคร้าบ.. แต่กูว่า.. มันมีอะไรแปลกๆอยู่นะ.. แล้วดึกขนาดนั้นพี่เค้าไปส่งมึงปะ?”“แค่นั่งแท็กซี่ไปด้วยกัน แต่แม่งไม่ได้บอกว่าจะไปส่งกูนะ” ผมรีบออกตัว ประโยคหลังนี่พูดรัวเร็วสุดๆ“เฮ้ย..!!! นี่พี่เค้านั่งแท็กซี่ไปกับมึงด้วยเหรอ?”“ก็มันบอกว่าเจ็บแขน ขับรถไม่ได้ ขี้เกียจเรียกแท็กซี่มั้ง.. บอกเหมารถต่อกูง่ายกว่า แล้วกูจะบอกมึงอีกทีว่ามันไม่ได้ไปส่งกู~” ผมเน้นย้ำ“สัส.. ฮ่าๆๆๆ.. มีเนียนไปส่งกันซะด้วย..” ไอ้ก็อตหัวเราะออกมาหน่อยๆ “เฮ้ย..! ถ้าอย่างงั้นพี่เค้าก็รู้แล้วดิว่าห้องใหม่มึงอยู่ไหน?”“หะ..? เออว่ะ..”นั่นสิครับ..!!! แบบนี้ไอ้พี่ควอตซ์ก็รู้ที่อยู่ใหม่ของผมแล้วแต่.. เอ่อ.. แล้วมัน.. น่าแปลกเหรอครับ = =?จริงๆเมื่อก่อนตอนที่พวกผมเรียนอยู่ปี 1 ผมก็เคยไปหอพักของพี่อาร์ต กับพี่พีร์ ที่อยู่ใกล้มหาลัยฯกันอยู่บ่อยๆ จะว่าไปแล้ว..ไอ้ก็อตนี่ดูจะไปบ่อยกว่าผมซะอีกครับ ก็มันเล่นไปค้างหอพี่พีร์แทบทุกแมทช์ที่มีการแดกเหล้าเคล้าดูบอลกันเลยล่ะ มีบ้างที่บางวันมันจะโดดมาค้างห้องผมเพื่อเล่นเกมจนดึกดื่นเหมือนกัน..แต่พอนึกย้อนกลับไปตอนนั้น ดูเหมือนจะมีไอ้พี่ควอตซ์คนเดียวล่ะมั้งที่ไม่อยู่หอเหมือนคนอื่นๆเค้า เห็นบอกว่าถนัดขับรถไปกลับทุกวันมากกว่า ชอบที่จะอยู่บ้านอะไรแบบนั้นแหละ.. แต่ถึงตอนนั้นผมจะสนิทกับไอ้พี่ควอตซ์มันยังไง ผมก็ไม่เคยได้ไปบ้านไอ้พี่ควอตซ์มันเลยสักครั้งเดียวนะ.. จะว่าไม่มีโอกาสก็ไม่เชิง แต่เหมือน.. ไอ้พี่ควอตซ์ไม่ค่อยพูดถึงที่บ้านซะมากกว่า..แต่ถึงอย่างนั้นการที่ไอ้พี่ควอตซ์มันจะรู้ที่อยู่ผม ผมว่าก็ไม่น่าจะใช่เรื่องแปลกอะไรรึเปล่า แค่ไอ้พี่ควอตซ์มันรู้ว่าผมพักที่ไหนเท่านั้นเอง เอ๊ะ.. หรือว่าแปลก ไม่มั้ง.. = =?.. “กูว่าแปลก..” ไอ้ก็อตพูดแทรกความคิดผมขึ้นมา สงสัยคิ้วของผมคงม้วนเป็นเครื่องหมายคำถามแล้วแน่ๆ “เมื่อก่อนอาจจะปกตินะเว้ย แต่กับคนที่แม่งจบกันไม่สวยมา 3 ปี อยู่ๆมาเบอร์นี้กูว่า.. มันต้องมีอะไรสักอย่าง” มันพูดเสริมพร้อมกับใช้ความคิดเอาล่ะครับคุณเพื่อนนนนน.. ถึงตรงนี้จากที่ผมว่าจะไม่คิดเรื่องของไอ้พี่ควอตซ์มันแล้ว กลับกลายเป็นเริ่มจะคิดเกี่ยวกับแม่งอีกสักรอบแล้วล่ะครับ.. ไอ้ก็อต มึงก็บิ้วกูจั้งงง~ = =“ แต่ก่อนที่จะคิดอะไรไปไกลกว่านั้น....“ว่าแต่มึงเหอะ.. เมื่อวานไปกับพี่อาร์ตมาเป็นไงมั่งวะ? เสียดายพี่เค้าอุตส่าห์ชวนกูแต่กูไม่ได้ไปด้วย.. คราวหน้าพี่เค้าจะชวนกูอีกมั้ยเนี่ยะ?” ผมถามไอ้ก็อตออกไปเพื่อเปลี่ยนเรื่องบ้าง“กูว่า.. น่าจะชวนนะ.. ก็พี่เค้าชอบมึงอ่ะ”“อืม.. กูอยากออกไปดูงานข้างนอกมั่งว่ะ” ผมล่ะอิจฉาไอ้ก็อตจริงๆครับแต่อยู่ๆไอ้ก็อตมันก็มาจับไหล่ผมเพื่อให้หยุดเดินซะอย่างนั้น.. ก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง เอ่อ.. อะไรของมันวะ? เบรกกูซะน้ำแดงกูแทบร่วง ให้กูหยุดเดินแบบนี้หรือพื้นถนนจะมีอะไร.. ไหนวะ = =?..“นี่มึงรู้อยู่แล้วเหรอ?”“รู้อะไรวะ?”“ก็รู้ว่าพี่อาร์ตเค้าชอบมึงไง?”“ชอบ?”“ชอบแบบมากกว่าพี่น้องอ่ะ!”พรวดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!!!“เชี่ยยยยย..!!! แค่กๆๆๆ.. มึง.. ว่าไงนะ?”น้ำแดงที่ผมกำลังดูดพุ่งกระจายเป็นฝนฝอย จังหวะแม่งซิทคอมสัสๆ.. ผมสำลักน้ำแดงอึกใหญ่ที่พึ่งดูดเข้าไปจนน้ำตาไหล ดีแค่ไหนที่ไม่พุ่งใส่หน้ามึงซะเลยเนี่ยะห๊าาา~ไอ้ก็อต ถึงจะมีเฉียดอยู่บ้างก็เถอะ แต่ไอ้เชี่ยก็อต.. นี่มึงพูดอะไรออกมาเนี่ยะะะ..!!มึงจะบอกว่าพี่อาร์ต..เค้าชอบกูงั้นเหรอ..ชอบแบบ.. มากกว่าพี่น้อง.. แบบ.. คนรัก.. งั้นเร้อออ..พี่อาร์ตเนี่ยะนะ พี่อาร์ตนะเมิ้งงง.. ไอ้เชี่ยยย~ นี่มึงเอาะไรมาพูดเนี่ยะ *0*//แต่เดี๊ยวนะ.. จากที่ผมเป็นเพื่อนกับไอ้ก็อตมันมาตั้งแต่เด็ก ก็พอจะดูออกอยู่หรอกว่าท่าทางแบบไหนที่มันพูดจริงหรือไม่จริง แต่แบบนี้แม่งไม่ใช่การพูดเพื่อกวนตีนผมแน่ๆ.. มันไม่ใช่มุก มันไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ แต่นี่..มึงพูดอะไรออกมาเนี่ยะห๊า..ไอ้ก็อตตตตต~!!!!!!กูก็ยังไม่อยากจะเชื่อมึงอยู่ดี โอ้ยยย~ *0*//ไอ้..#@W&(Q%E&^DQ)*(83Y&@^!..“เหอะ.. สภาพนี้มึงคงพึ่งรู้สินะ..” ไอ้ก็อตพูดพลางเช็ดละอองน้ำออกจากตัวก็เออน่ะเซ่!!!!.....แม้ท้องฟ้าวันนี้ดูจะสดใส แสงแดดเมืองไทยก็สว่างจ้าเหมือนทุกทีที่เป็น แต่ทำไมในใจของผม มันขุ่นหมองไม่เหมือนสภาพอากาศที่ร้อนทะลุปรอทแบบนี้บ้างเลยนะ ~เป็นครั้งแรกของผมตั้งแต่มาฝึกงานที่นี่เลยครับ ที่ไม่ได้นั่งแดกข้าวเที่ยงกับ ไอ้ดรีม ณ โรงอาหารพนักงานยามตะวันตรงหัวแบบนี้.. ก็จะให้ทำไงได้ล่ะ หลังจากเมื่อวานที่ผมได้รู้ว่าพี่อาร์ตแกชอบไอ้ดรีมไป พี่อาร์ตแกยังเสริมทัพด้วยการบอกให้ผมช่วยจีบไอ้ดรีมต่อเป็นก๊อกที่สองอีกต่างหาก..แล้วแบบนี้ตัวประกอบอย่างผมจะทำยังไงได้วะ~ = =..G : [ วันนี้กูไม่ไปแดกข้าวเที่ยงกับมึงนะ กูติดงานว่ะ ] ผมส่งไลน์บอกไอ้ดรีมมันไป..นี่แหละ..!!!!!!!!เหตุผลว่าทำไมผมถึงต้องมานั่งค้างเติ่ง.. อยู่บนสวนชั้นด่านฟ้าของบริษัทฯ ปล่อยให้พี่อาร์ตเค้าชวนไอ้ดรีมไปกินข้าวเที่ยงแทนผมกันสองคน.. เฮ้อออ~ ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน กูทำไปทำไมวะ ~เท่าที่ความคิดในหัวของผมมันกำลังตีกันอยู่ตอนนี้ มันก็ไม่เชิงว่าการปล่อยให้พี่อาร์ตพาไอ้ดรีมไปกินข้าวเที่ยงมันจะเป็นเรื่องแย่อะไรนักหรอกครับ แต่มันก็ขัดใจผมยังไงบอกไม่ถูกเหมือนกัน..ทำไมวะ? หรือว่าผมจะเริ่มหวงเพื่อนขึ้นมา? ..เอาจริงๆผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าพี่อาร์ตแกจะชอบผู้ชายด้วยเหมือนกัน .. ..ย้อนกลับไปช่วงประกวดดาวเดือนมหาลัยฯเมื่อหลายปีก่อน ผมจำตอนที่ผมเจอพี่อาร์ตครั้งแรกได้ดี ตอนนั้นพี่อาร์ตแม่งโคตรจะคุณชายเลยครับ แม้ว่าช่วงเวลาที่ผมกำลังประกวดพี่แกจะกลายเป็นอดีตเดือนมหาลัยฯไปแล้วก็เถอะ แต่แม่งก็ยังโดดเด่นจนไม่มีใครกล้าสู้อยู่ดีตอนนั้นเรื่องความหล่อของรุ่นพี่ ไอ้ดรีมมันเคยเทคะแนนไปทางพี่ควอตซ์เต็มๆ ผมก็ยอมรับว่ารายนั้นดูเท่ห์กว่าพี่อาร์ตจริงๆ แต่สำหรับผม.. ผมเชียร์ฝั่งพี่อาร์ตมากกว่าซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน..ไม่รู้ว่าทำไม..ตอนนั้นถึงเชียร์พี่อาร์ตไปได้นะ..พี่อาร์ตแกเป็นเดือนคนนึงที่ผมว่าก็เพอร์เฟ็คอยู่หรอก.. มีครบทั้งหน้าตา การเรียน กีฬา สาวๆนี่ติดตรึม แต่ด้วยความเนี้ยบแบบคุณชายของแก มันเลยไม่ค่อยถูกกับสไตล์โผงผางของผมเท่าไหร่นัก บางทีมองเผินๆผมยังว่าแกแม่งโคตรขี้เก็กเลยครับ ดังนั้นช่วงเวลาประกวดดาวเดือนฯผมเลยไปสนิทกับพี่พีร์เสียส่วนใหญ่ ถึงผมกับพี่พีร์จะอยู่คนละเอกก็เถอะ.. แต่อย่าเข้าใจผิดว่าผมไม่ชอบอะไรพี่อาร์ตแกนะครับ แค่พี่พีร์เป็นพี่เทคฯที่เข้ากับผมได้มากกว่าก็เท่านั้น....แต่พอหลังจากนั้น 3 ปี..!..ผมได้มาฝึกงานแผนกแอนิเมชั่น ได้อยู่ใกล้ๆพี่อาร์ตแบบจริงๆจังๆ ผมว่าพี่เค้าดูไม่เหมือนที่ผมคิดไว้เลยสักนิดแฮะ ไม่เก็ก ไม่มีมาด ไม่เหมือนที่ผมเคยคาดไว้ตอนสมัยประกวดดาวเดือนเลย ถึงภายนอกดูนิ่ง สุขุม ในแบบฉบับคุณชาย แต่สำหรับผมแล้ว พี่อาร์ตออกจะดูหัวร้อนซะด้วยซ้ำ แหย่นิดก็ขึ้น บางครั้งก็คิดมากแถมขี้น้อยใจอีกต่างหาก เวลาทำงานคือเหมือนอยู่ในโลกของตัวเอง จะเรียกจะทักอะไรคือไม่รู้ตัวจนผมต้องเข้าไปสะกิดใกล้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งเป็นแบบนี้ อยู่ๆผมยิ่งอยากรู้จัก อยากอยู่ใกล้ให้มากกว่าที่เป็น..อยู่ๆ ทำไมผมถึงสนใจพี่อาร์ตไปได้ล่ะวะ?..แต่พอมาเมื่อวานที่พี่อาร์ตแกบอกกับผมว่าชอบไอ้ดรีม อยู่ๆผมก็รู้สึกไม่เหมือนเดิม มันแปลกจนอธิบายไม่ถูกเหมือนกันแฮะ.. จริงอยู่ที่เมื่อก่อนพี่อาร์ตแกควงผู้หญิงสวยอยู่บ่อยๆ มันเป็นภาพจำของผมไปเสียแล้ว หรือว่าเค้าแค่เพื่อนกันวะ แต่พอพี่อาร์ตแกบอกว่าชอบไอ้ดรีมที่เป็นผู้ชายด้วยกันออกมาแบบนี้ อยู่ๆมันก็ทำให้ผมคิดว่าบางทีความรัก.. อาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศสภาพหรือลักษณะภายนอกแล้วล่ะมั้ง..ความรัก.. มันคงเป็นความรู้สึกดีที่เรามีให้กับใครสักคนมากกว่า....แต่.. มันจะเป็นไปได้จริงๆเหรอวะ?..ผมก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนซะด้วยสิครับ มันออกแนวสับสน แถมหงุดหงิดนิดๆเหมือนกัน ไม่รู้ว่าผมจะหวงเพื่อนหรืออะไร.. ผมก็ไม่ได้แอนตี้คนที่ชอบเพศเดียวกันหรอกนะ.. เพราะเมื่อก่อนก็พอจะรู้ว่ามีคนชอบไอ้ดรีมมันอยู่บ้างทั้งผู้หญิง และผู้ชาย (ถึงจะเน้นหนักไปอย่างหลังมากกว่าก็เถอะ = =) ผมก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยสักครั้ง.. แต่กับคราวนี้..มันชั่ง.. แตกต่างไปหมด....ตอนพี่อาร์ตแกขอให้ผมช่วยจีบไอ้ดรีมให้ อยู่ๆใจผมแม่ง..แว๊บขึ้นมาว่าอยากจะปฎิเสธฉิบหาย แต่จะทำไงได้ล่ะวะ.. ทั้งก่อนหน้านี้ และในช่วงฝึกงานที่ผ่านมา พี่อาร์ตแกก็ดีกับผมมากเหมือนกัน แม้ว่าหลังๆมานี้จะเอาแต่หัวร้อนใส่ผมก็เถอะ แต่ถ้าไอ้ดรีมมันเป็นแฟนกับพี่อาร์ตไปจริงๆ ผมว่าก็ไม่ได้แย่อะไรนัก ถ้าให้พูดกันตามตรงไอ้ดรีมมันก็เหมาะจะมีแฟนเป็นผู้ชายจริงๆนั่นแหละ แต่ถึงภายนอกไอ้ดรีมมันจะดูน่ารักยังไง (เอ่อ.. พูดถึงเพื่อนตัวเองว่าน่ารัก แม่งก็ยังไงชอบกลแฮะ = =“) แต่มันก็เป็นคนใจแข็งเรื่องความรักน่าดูเหมือนกัน.. ไม่อย่างงั้น.. ไอ้เพื่อนผมคนนี้มันก็คงมีแฟนไปตั้งนานแล้วล่ะคร้าบบบ.. ฮ่าๆๆๆ~เอ.. หรือจริงๆมันแม่งมีคนในใจอยู่นานแล้ววะ แต่มันไม่ยอมบอกผม.. = =?เหอะ.. ก็คงไม่พ้นไอ้พี่ควอตซ์ของมันนั่นแหละ เมื่อไหร่จะดีกัน.....“มาทำไรแถวนี้วะ?” พี่พีร์เดินโผล่ออกมาจากประตูหนีไฟ ตอนที่ผมกำลังนั่งเก้าอี้มองออกไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่“อ้าว.. พี่พีร์ หวัดดีพี่”“มีเรื่องไม่สบายใจเหรอมึง?” พี่พีร์ถามผมพลางจุดบุหรี่ไปด้วย“พี่รู้ได้ไงเนี่ยะ?”“ก็มึงมาอยู่คนเดียวบนด่านฟ้า.. ถ้าไม่แอบโทรศัพท์หาแฟน มึงก็ต้องมีเรื่องไม่สบายใจ แต่มึงไม่ได้จับโทรศัพท์ไง กูเลยคิดว่ามึงคงมีเรื่องไม่สบายใจมากกว่า”“โฮ่..” ไม่ว่าจะตอนไหน พี่พีร์แม่งก็เดาทางผมออกตลอดเลยจริงๆ..“อยู่นี่มึงมีอะไรก็ปรึกษากูได้นะเว้ย.. ยังไงกูก็พี่มึง” พี่พีร์พูดออกมาหลังจากเรานั่งเงียบกันไปครู่หนึ่ง..“ผม.. ถามไรพี่หน่อยดิ”“อะไรวะ?”“พี่เคยแอบชอบใครปะ?”“เคยดิวะ.. ใครมั่งวะจะไม่เคย”“แล้วสุดท้ายเค้ารู้ปะว่าพี่แอบชอบเค้าอ่ะ”“มึงนี่ถามแปลก.. ถ้ารู้แล้วมันจะเรียกว่าแอบชอบเหรอวะ?”“เออ.. นั่นดิเนอะ”..“ทำไม.. หรือมึงไปบอกชอบคนที่แอบชอบมาแล้ว?”“เปล่าพี่.. ผมยังไม่ทันได้บอกเค้าเล้ย.. คือ ผมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าผมแอบชอบเค้าจริงๆรึเปล่า?”“เอ้า.. ทำไมวะ?”“ผมไม่รู้ว่ะพี่ ผม.. สับสนมั้ง?”“สับสน ? อย่างมึงเนี่ยะนะสับสน..? เมื่อก่อนกูเห็นมึงโคตรจะชัดเจนเรื่องพวกนี้เลยไม่ใช่เหรอวะ..?” พี่พีร์ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อผมสักเท่าไหร่ ก่อนจะยิ้มหน่อยๆแล้วพูดเสริม “เหอะๆ กูชักอยากรู้ละว่าใครวะแม่งทำให้น้องกูเป๋ได้ขนาดนี้.. แล้วมึงรู้สึกยังไงกับเค้าล่ะ?”“ผมแม่ง.. มีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้เค้านะพี่.. นี่ขนาดผมโดนเค้าด่า ผมยังมีความสุขเลย.. ผมอยากให้เค้ามองแค่ผม อยากเจอกันบ่อยๆ หรือผมเป็นบ้าไปแล้ววะพี่..” พูดไปแล้วก็แม่ง “จริงๆผมก็รู้นะว่าเค้าไม่ได้ชอบผม แล้วผมก็ไม่แน่ใจว่าที่ผมรู้สึกมันเรียกว่าชอบเค้ามั้ย? แถมตอนนี้เค้ายังอยากให้ผมช่วยเค้าจีบคนที่เค้าชอบให้อีก .. ใจนึงผมก็อยากให้เค้ามีความสุขว่ะพี่ อีกใจก็คิดว่า.. ผมชอบเค้าไม่มากพอที่จะเดินหน้าต่อรึเปล่า..”“ฮ่าๆๆๆ~ แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยนะมึง” พูดอีกก็ถูกอีก“ปกติเวลาเจอแบบนี้ผมก็ถอยนะพี่ ไม่อยากเหนื่อยอ่ะ หาใหม่แม่งง่ายกว่า”“เหอะ.. แล้วทำไมมึงถึงยังมานั่งไม่สบายใจอยู่ตรงนี้ละวะ?”“ก็เพราะคนนี้ผมแม่งไม่อยากถอยเลยว่ะพี่ ผมอยากรู้จักเค้ามากกว่านี้ อยากอยู่ใกล้เค้ามากกว่านี้”“ดูทรงแล้วกูว่า.. มึงนี่น่าจะชอบเค้ามากเนอะ..”“พี่ว่างั้นเหรอ?”“ก็เออสิวะ.. ถ้ามึงไม่ชอบเค้า มึงจะเอามาใส่ใจขนาดนี้เหรอวะ?”“…”“ไอ้ก็อต.. กูจะบอกมึงให้นะเว้ย.. บางทีความรักแม่งไม่รู้ตัวหรอกว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่.. แต่มึงจะรู้ชัดตอนมึงกำลังจะเสียมันไป เพราะถ้ามึงไม่มีใจ ถึงจะเสียมันไปมึงก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี.. แต่ถ้าเป็นแบบที่มึงบอก.. กูว่ามึงชอบเค้าแล้วแหละ แต่เค้าก็ยังไม่ได้คบกันนี่?”“ผมตัดสินใจได้ละ!” ผมตอบพี่พีร์ออกไป ก่อนจะออกตัวผลักประตูวิ่งเข้าไปในตัวอาคารทันที“อ่าวเฮ้ย.. เดี๋ยวดิ ไอ้...ก..”.....ผมพลักประตูหนีไฟเข้าไปในอาคาร กดลิฟท์เพื่อลงไปชั้นล่าง หลังประตูลิฟท์เปิดออก ผมรีบวิ่งไปยังโรงอาหารพนักงานเพื่อหวังจะได้เจอคนที่ผมตามหา แต่ก็ไม่มีวี่แววของคนๆนั้นเลยแม้แต่น้อย..ผมออกตัวกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปทั่วทั้งตึก.. สายตาคอยสอดส่องมองหาไปทั่วทุกชั้น ทุกที่ เท่าที่ผมจะสามารถเดินหาได้ คำพูดที่อยากพูดมันอัดแน่นอยู่เต็มอกของผมไปหมด ผมไม่อยากเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว แต่ตอนนี้คนที่ผมต้องการเจอตัวที่สุด เขาไปอยู่ตรงไหนกันนะ.. ผมหาเขาไม่เจอ.. ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน..ผมเดินกลับไปยังแผนกที่ผมฝึกงาน ผ่านโต๊ะพี่คิมเบอรี่ก่อนที่เสียงเล็กๆของเธอจะร้องทัก..“ว่าไงจ๊ะน้องก็อต.. นี่หาใครอยู่รึเปล่าจ๊ะ?”“ผมหา.....”.....เอี๊ยดดดดดดดดดด~ด..!!..เสียงล้อรถยนต์สีขาวบดกับพื้นถนนหน้าบริษัท แฟนเทเชีย ซอฟต์ ก่อนคนที่ผมตามหาจะเปิดประตูลงจากรถมาพร้อมกับก้าวขาเข้าหาผมด้วยท่าทางตื่นตกใจ..“มึงจะบ้าเหรอ.. เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ยะ.. มึงมายืนขวางรถกูทำไม.. ถ้ากูเบรกไม่ทันจะทำไงวะ..?”เสียงโวยวายของคนที่ผมคุ้นเคยดังขึ้น.. ผมเดินมุ่งหน้าเข้าหาต้นเสียงก่อนจะหยุดเมื่อผมกับเขายืนห่างกันเพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น....ในที่สุดผมก็เจอเขาแล้ว....สายตาของเขามองสำรวจตัวผมราวกลับกลัวว่าผมจะได้รับบาดเจ็บ.. แต่สำหรับสายตาของผม กลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น....“พี่อาร์ต”“อะไรวะ?”“ผมรู้ว่าตอนนี้พี่ชอบไอ้ดรีม”“……..”..“แต่พี่จะชอบมันแบบนี้ได้อีกไม่นานหรอก.. เพราะต่อจากนี้.. ผมจะทำให้พี่ต้องมาชอบผม!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง