ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

         ภายในห้องมีเสียงทุ้มหนักแน่นของผู้อาวุโสดังขึ้นเป็นพักๆ “การเดินหมากล้อมนั้นเชื่อมโยงกับหลักดาราศาสตร์เช่นการเดินหมากก้าวแรกของหมากดำที่เดินในตำแหน่งเทียนหยวนเช่นนั้นการเดินหมากกระดานนี้ย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้!”

        เสียงของผู้เยาว์อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น “นับตั้งแต่โบราณมาการเดินหมากล้อมล้วนมีลักษณะการเดิน มุม ข้าง และตรงกลางเพื่อให้การเดินหมากเป็นไปอย่างมีอานุภาพควรจะเดินหมากในตำแหน่งมุมทั้งสี่และด้านข้างทั้งสี่ด้านของกระดานจึงจะถูกต้อง”

        ผู้อาวุโสกล่าวอีกว่า “《บันทึกการเดินหมาก》ได้บรรยายไว้ว่า “หากต้องการเป็นผู้กำชัยชนะ จะต้องเริ่มเดินหมากด้วยความรอบคอบระมัดระวังปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ ยึดตำแหน่งเทียนหยวนในการปรับเปลี่ยนเอื้อกับหลักดาราศาสตร์เหมือนกับการควบคุมการโคจรรอบตัวเองและในระบบสุริยะของดาวเหนือ อีกทั้งยังเป็นตัวกำหนดการกำเนิดของสรรพสิ่งบนโลกมนุษย์ผู้ใดยึดตำแหน่งเทียนหยวนได้ก่อน ผู้นั้นย่อมจับจุดสำคัญได้ก่อนดังนั้นเมื่อมีการเดินหมากในตำแหน่งเทียนหยวนย่อมกำชัยชนะเอาไว้ได้”

        เสียงผู้เยาว์พูดอีกว่า “ท่านอาวุโสหานช่างมีความคิดที่ล้ำลึกยิ่งนัก! ผู้น้อยได้รับการชี้แนะแล้ว!”

        คนอื่นๆ ที่ล้อมรอบเข้ามาดูการเดินหมากต่างพากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์

        “ท่านผู้อาวุโสหานไม่เพียงแต่แตกฉานในศาสตร์ของการเดินหมากอีกทั้งยังรอบรู้ในหลักของดาราศาสตร์ไม่เสียแรงที่เป็นยอดฝีมือในวงการเดินหมากล้อม”

        “ท่านอาวุโสหานเป็นยอดฝีมือระดับเจ็ดตั้งแต่ยังหนุ่มแน่นในอดีตเคยเข้าร่วมการแข่งขันการเดินหมากล้อมของเมืองหลวง และเป็นผู้สร้างตำนาน “การเดินหมากเทียนหยวน” และสร้างสถิติในการเอาชนะติดๆกันเจ็ดกระดานรวด ได้ประลองการเดินหมากกับยอดฝีมืออันดับหนึ่งในยุคสมัยนั้นหลายท่านและเป็นผู้ที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ!”

        “ต่อมาท่านอาวุโสหานกลับมายังแคว้นเป่ยเยียนร่วมกับท่านหัวหน้าสวีก่อตั้งชุมนุมหมากล้อมเทียนหยวนในวันนี้ เทียนหยวนอักษรสองตัวนี้เป็นอักษรที่สร้างชื่อเสียงในวงการหมากล้อมให้กับท่านอาวุโสหานจนมาถึงทุกวันนี้”

        “แม้จะกล่าวว่าการเอาชนะด้วยตำแหน่งเทียนหยวนจะเป็นการเดินหมากที่เยี่ยมยอดแต่คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจลอกเลียนแบบได้หากไม่ระวังอาจจะเป็นการขุดหลุมพรางฝังตัวเองลงไปก็เป็นได้มีเพียงยอดฝีมือเช่นท่านอาวุโสหานที่สามารถใช้มันได้...”

        ได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคนแล้วเฟิ่งเฉี่ยนและมู่ชิงเซียวพากันเบียดเสียดฝูงชนมาถึงด้านข้างของประตูแล้วมองเข้าไปเห็นเพียงท่านอาวุโสท่านหนึ่งกำลังเดินหมากกับคนหนุ่มท่านอาวุโสที่หันหลังให้พวกเขาก็คือท่านอาวุโสหานที่พวกเขากำลังตามหาตัวอยู่

        ตามที่หลิวต้าซือได้พูดไว้ ท่านอาวุโสหานได้แมวเทพสองหางมาตัวหนึ่งเมื่อเก้าปีก่อนหากคำนวณเวลาแล้วแมวเทพสองหางตัวนั้นจะบำเพ็ญตนอีกครั้งในหลายวันนี้หากมันบำเพ็ญตนสำเร็จ มันก็จะกลายเป็นแมวเทพสามหางตัวหนึ่ง!

        หมากกระดานนี้ยังเดินไม่จบ คนหนุ่มพลันลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป

        ฉวยโอกาสที่ฝูงชนเริ่มแยกย้ายเฟิ่งเฉี่ยนเบียดเข้าไปถึงเบื้องหน้าท่านอาวุโสหานแล้วยกมือขึ้นประสานเป็นหมัด  “ท่านอาวุโสหานผู้น้อยเฟิงเฉี่ยนมีเรื่องจะขอร้องท่าน!”

        ผู้อาวุโสหานเงยหน้าขึ้นมองมาทางนาง สีหน้าของเขาแข็งค้างทันทีวินาทีถัดมาเขาลุกพรวดขึ้นด้วยโทสะลุกท่วมฟ้า “เป็นเจ้าหรือ เจ้าคนพาลรีบคืนกระดานหมากมาให้ข้า!”

        เมื่อเฟิ่งเฉี่ยนเงยหน้าขึ้น นางถึงกับทึ่มทื่อทันที

        นี่...นี่ไม่ใช่ตาเฒ่าที่นางเดินชนหน้าห้องเรียนเมื่อเช้าหรอกหรือ

        เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่

        เดี๋ยวนะ เขาคือผู้อาวุโสหานหรือ

        เขาแซ่หาน อีกทั้งยังปรากฏตัวอยู่นอกห้องเรียนเขาคงไม่ใช่หานไท่ฟู่ที่สอนบุตรชายของตนกระมัง

        มุมปากเฟิ่งเฉี่ยนกระตุก นางแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด!

        เหตุใดเรื่องซวยซ้ำซวยซ้อนเช่นนี้จึงมักจะเกิดขึ้นกับนางนะ นางช่างดวงจู๋จริงๆ!

        ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี

        เดินชนเขาจนกระดานหมากของเขาเสียหายนางยังเสแสร้งแกล้งทำความจำเสื่อมแล้วหนีหน้าอีกเขาจะต้องมีความรู้สึกย่ำแย่ต่อนางเป็นอย่างยิ่ง!

        หากนางบอกให้เขามอบแมวเทพสองหางให้กับนางในตอนนี้ เขาจะต้องจับนางโยนออกไปทันทีแน่นอน!

        ด้วยความร้อนใจ สมองของเฟิ่งเฉี่ยนทำงานอย่างหนักนางก้าวเข้าไปก้าวหนึ่งแล้วยื่นมือทั้งสองไปกุมมือของเขาไว้ “หานไท่ฟู่ นับว่าข้าหาตัวท่านพบเสียที!”

        หานไท่ฟู่ตะลึงงันเล็กๆ เขารู้สึกงุนงงแต่ยังคงดึงมือคืนจากนางด้วยท่าทีรังเกียจ

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ใส่ใจท่าทางของเขา นางยังคงพูดด้วยความตื่นเต้น “วันนี้ตอนเช้าหลังจากเดินชนท่านหน้าห้องหนังสือแล้วผู้น้อยรู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลา เมื่อใคร่ครวญดูแล้วผู้น้อยคิดว่าอย่างไรก็ต้องมาสำนึกผิดกับท่านอาวุโสดังนั้นผู้น้อยจึงรีบมาพบท่านอาวุโสที่นี่เป็นการเฉพาะ เพื่อขอให้หานไท่ฟู่ให้อภัยไม่ว่าจะต้องชดเชยอย่างไร ผู้น้อยล้วนยินดีรับผิดชอบ กล้าทำกล้ารับ!”

        หานไท่ฟู่ลูบเคราของตนพลางพยักหน้าหงึกหงัก “อย่างนี้ยังพอคุยกันได้หน่อย! สำนึกผิดแล้วปรับปรุงตัวแก้ไข ยังถือว่าพอจะอบรมสั่งสอนกันได้...”

        ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง สีหน้าของหานไท่ฟู่เปลี่ยนไป“ไม่ถูกต้องเมื่อสักครู่เจ้าเพิ่งจะพูดว่ามีเรื่องมาขอให้ตาเฒ่าเช่นข้าช่วยเหลือเจ้าไม่ได้คิดจะมาขอโทษ! เจ้าคนหลอกลวงตาเฒ่าเช่นข้าเกือบจะถูกเจ้าหลอกลวงอีกแล้ว!”

        เฟิ่งเฉี่ยนตกตะลึงด้วยไม่คิดว่าจะถูกเขาเปิดโปงต่อหน้าต่อตา

        “หานไท่ฟู่ ผู้น้อยสำนึกผิดแล้วจริงๆ ครั้งนี้ท่านยกโทษให้ผู้น้อยเถิด! กระดานหมากของท่าน ผู้น้อยจะชดใช้เป็นเงินให้ท่านบอกให้ชดเชยเป็นเงินเท่าใดผู้น้อยก็จะชดเชยเป็นเงินเท่านั้น!”

        หานไท่ฟู่พ่นลมใส่เคราตนเองแล้วถลึงตา “กระดานหมากหยกขาวหุนหยวนของข้า! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าชดใช้ไหวหรือ”

        ทุกคนได้ยินคำว่า “กระดานหมากขาวหุนหยวน”ก็ตื่นเต้นกันขึ้นมา

        “กระดานหมากขาวหุนหยวน นั่นเป็นสมบัติล้ำค่าของท่านอาวุโสโจว มูลค่าเทียบเท่ากับหัวเมืองเมืองหนึ่งทีเดียว!

        “ได้ยินก่อนที่ท่านอาวุโสโจวจะสิ้นลมได้มอบกระดานหมากขาวหุนหยวนให้กับศิษย์ผู้น้องที่เขาภาคภูมิใจที่สุดซึ่งก็คือท่านอาวุโสหานนั่นเองคิดไม่ถึงว่าสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้จะถูกทำลายลงอย่างน่าเสียดายจริงๆ!”

        “ไม่ใช่หรือไร น่าเสียดายเกินไป!”

        เฟิ่งเฉี่ยนลอบปาดเหงื่อ ที่แท้เขาไม่ได้ข่มขู่นางแต่กระดานหมากขาวหุนหยวนนั้นเป็นสิ่งของที่ประเมินค่ามิได้จริงๆ!

        แย่แล้ว ครั้งนี้แย่แน่ๆ!

        ลำพังแค่เงินที่ต้องชดใช้ก็เพียงพอให้นางได้รับความทุกข์ทรมานแล้ว

         “หานไท่ฟู่...”

        นางกำลังจะเอ่ยปาก มู่ชิงเซียวกลับตัดบทนางแล้วชิงเอ่ยปากก่อนว่า “หานไท่ฟู่ แม่นางเฟิงเป็นเพียงนางกำนัลธรรมดาสามัญคนหนึ่งไม่มีปัญญาชดเชยความเสียหายของท่าน ท่านอย่าสร้างความลำบากใจให้นางเลยในมือของข้าน้อยมีภาพวาด 《เทพเซียนทั้งเก้า》ที่จิตรกรเอก อู๋ต้าวจื่อ ได้วาดเอาไว้นำภาพวาดนี้มาชดเชยกระดานหมากขาวหุนหยวนของท่านเป็นอย่างไร”

        บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบงัน

        “ภาพวาด 《เทพเซียนทั้งเก้า》ของ จิตรกรเอก อู๋ต้าวจื่อนั่นน่ะเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้อีกชิ้นหนึ่งเชียว!”

        “ชิๆ ได้ยินว่ามีคนในเมืองหลวงเสนอราคาสามแสนตำลึงเงินมู่กงจื่อก็ยังไม่ยอมขาย”

        “แม้กระดานหมากขาวหุนหยวนจะล้ำค่า ทว่าหากเปรียบเทียบกับ 《เทพเซียนทั้งเก้า》แล้วยังถือว่าห่างชั้นมาก!”

        “หานไท่ฟู่ ครั้งนี้ท่านได้กำไรแล้ว!”

        เฟิ่งเฉี่ยนหันไปมองมู่ชิงเซียวด้วยแววตาตกตะลึง “พี่ใหญ่มู่ทำเช่นนี้ไม่ได้”

        มู่ชิงเซียวยิ้มอ่อนโยน “เหตุใดจึงทำไม่ได้ ขอเพียงช่วยเหลือเจ้าได้ลำพังเพียงแค่ภาพ 《เทพเซียนทั้งเก้า》เพียงภาพเดียว จะนับเป็นอะไรได้”

        เฟิ่งเฉี่ยนซาบซึ้งใจยิ่งนัก

        เพื่อนางแล้วเขาถึงกับยอมสละภาพวาด《เทพเซียนทั้งเก้า》ที่มีราคาถึงสามแสนตำลึงโดยไม่กระพริบตา

        ไมตรีของสหายเช่นนี้ จะไม่ให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจได้อย่างไร

        “พี่ใหญ่มู่ บัญชีนี้ข้าจดจำไว้แล้ว วันหน้าจะต้องตอบแทนท่านแน่นอน!”

        มู่ชิงเซียวเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆ

        หานไท่ฟู่มองคนทั้งสองด้วยสายตาพิจารณา ในที่สุดก็เอ่ยปากว่า “ใครบอกว่าข้าจะรับ ภาพวาด《เทพเซียนทั้งเก้า》เอาไว้ ตาแก่เช่นข้าสนใจเพียงหมากล้อมเท่านั้นต่อให้พวกเจ้านำภาพวาด 《เทพเซียนทั้งเก้า》หรือ 《เทพเซียนทั้งสิบ》มาแลกเปลี่ยน ตาแก่เช่นข้ายังคงต้องการเพียงกระดานหมากขาวหุนหยวนเท่านั้น!”

        คิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสท่านนี้จะดื้อดึงถึงเพียงนี้นำภาพวาดอันเลื่องชื่อมาชดใช้เขากลับไม่ยอมรับไว้!

        “ท่านอาวุโส ท่านต้องการอะไรกันแน่” เฟิ่งเฉี่ยนถามอย่างจนปัญญา

        หานไท่ฟู่เชิดหน้ากล่าวว่า “ง่ายดายมาก! เจ้าคืนกระดานหมากให้ข้า หรือไม่ก็หายไปจากสายตาข้าตอนนี้!”

        เจตนาของเขาชัดเจนยิ่งนักว่าต้องการโยนคนออกไป!

        เฟิ่งเฉี่ยนยิ่งกลัดกลุ้ม นางทำกระดานหมากของเขาเสียหายเป็นนางที่ทำไม่ถูกต้อง แต่นางได้บอกไปแล้วว่านางจะชดใช้ให้เขากลับไม่ยอมรับอะไรทั้งสิ้น ซ้ำยังไม่ยอมมองหน้าคน นี่จะรังแกกันเกินไปแล้ว!

        “หากข้าไม่ยอมไปเล่า”