High Human

“กว่าพวกเขาจะกลับมา ตอนนี้ไปดูคลังเสบียงกันก่อนเถอะ” โจกล่าว ทั้งสองสาวเห็นด้วย

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงคลังเสบียง โชคดีที่มันยังปลอดภัยเพราะคลังเสบียงอยู่ห่างจากจุดศูนย์กลางของฐานทัพ 

พวกเขาหาอะไรกินและหาที่พัก ตอนนี้เหลือไม่กี่ที่ที่พอจะใช้เป็๲ที่ซุกหัวนอนได้ ฐานทัพตอนนี้เหมือนเมืองร้างก็ไม่ปาน

เวลาค่อยๆผ่านไป พอถึงเวลาพักผ่อนสองสาวจะนอนและโจเฝ้ายามหลังจากสองสาวตื่นโจจะไปนอนพัก 

พอตกกลางคืนมันมืดสนิทไม่มีแสงไฟใดๆ มีเพียงแสงจากดวงดาวบนฟ้าที่ส่องลงมา โจก่อไฟและนั่งเงียบๆ

“ป่านนี้ข้อความน่าจะส่งไปถึงแล้ว” มิ้นต์กล่าวขึ้นมา

“ปู่คงเป็๲ห่วงพวกเรามากแน่ๆ” มายด์กล่าว

ไม่ผิดจากที่สองสาวคิด ตอนนี้ที่องค์กรโลกสมัยใหม่กำลังวุ่นวาย พวกระดับสูงประชุมกันอย่างเคร่งเครียด

“ออกเดินทางเดี๋ยวนี้!!” ปู่ของมายด์และมิ้นต์ทุบโต๊ะ สีหน้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ในใจได้แต่คิดว่าไม่น่าให้หลานสาวทั้งสองไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นเลย

“ใจเย็นๆท่านประธาน จากข้อความที่ส่งมาของคุณหนูมิ้นต์ พวกเธอปลอดภัยดี” ใครคนหนึ่งกล่าวปลอบ

“ใจเย็น? ใจเย็นบ้าอะไร ตอนนี้ฉันกำลังจะเป็๲บ้าแล้ว!!” ประธาน๻ะโ๠๲ด้วยความไม่พอใจ

“ตอนนี้เราควรประสานไปทางสหพันธ์เพื่อขอความช่วยเหลือ ถึงแม้พวกสเปคจะหนีไปแล้วแต่เรายังไม่สามารถวางใจได้” ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยเหตุผล ทุกคนเห็นด้วย

“ประสานไปและออกเดินทางเดี๋ยวนี้!!” ประธาน๻ะโ๠๲ ในใจของเขาตอนนี้อยากรีบไปหาหลานสาวทั้งสอง

คนในห้องประชุมถอนหายใจออกมา พวกเขาเข้าใจความรู้สึกของประธาน มีคนไม่น้อยในห้องประชุมที่เห็นด้วยว่าให้รีบไปรับ เพราะพวกเขาเองก็มีลูกหลานที่ไปดาวร้างเช่นกัน ในใจแต่ละคนระส่ำระส่ายกลัวว่าลูกหลานจะเป็๞อะไรไป

“ออกคำสั่งให้เตรียมยานอวกาศให้พร้อม”

“หลังจากนี้…เฮ้อ”

พวกเขากลุ้มใจ เพราะในข้อความที่ส่งมาบอกว่าพวกทหารตายกันหมด พวกเขาต้องถูกกดดันจากประชาชนแน่ๆ ไหนจะค่าเสียหายและค่าทำขวัญ ครั้งนี้เป็๲บทเรียนราคาแพงสำหรับองค์กรโลกสมัยใหม่เลยทีเดียว

หลังจากออกคำสั่งให้ไปรับแล้ว พวกเขายังไม่ได้ออกไปจากห้องประชุมแต่อย่างใด

“พวกสเปคถูกฆ่าไปไม่น้อยหลังจากนั้นมันก็หนีไป เห็นว่าคนที่ชื่อโจเป็๲คนทำ?” ใครคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

“ถูกต้อง คุณหนูมิ้นต์ว่าอย่างนั้น เขาเป็๞ใครกัน?” ชายคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เขาคือหนึ่งในคนที่ยังไม่รู้เ๹ื่๪๫พลังของโจ

“ไหนๆก็พูดขึ้นมาแล้ว ฉันจะบอกเ๱ื่๵๹ของเขาให้ฟังแล้วกัน” ประธานพูดขึ้นมา เขาเริ่มใจเย็นลงเล็กน้อยและรู้สึกขอบคุณที่โจอยู่ในหน่วยหลานสาวของเขา ไม่เช่นนั้นเขาไม่อยากจะคิดเลย

“พวกคุณเอาไปดูแล้วกัน” ประธานส่งวิดีโอผ่านแท็บเล็ตให้ทุกคน

หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง 

เมื่อเห็นว่าทุกคนดูจบแล้วประธานก็พูดขึ้นว่า “ฉันเคยเอาวิดีโอนี้ไปให้สหพันธ์กาแลคซี่ดู พวกคุณรู้ไหมว่าคำตอบคืออะไร? มันคือความเงียบ…พวกเขาไม่ตอบกลับมา มันจึงทำให้ฉันสงสัยมาก ฉันเลยตัดสินใจส่งเทคโนโลยีส่วนหนึ่งให้และคำตอบที่ได้คือ ‘รู้จัก’ ”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาในห้องประชุม การที่สหพันธ์บอกว่ารู้จักชายคนนี้ แสดงว่าพวกเขาต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ แต่กลับไม่ยอมบอกอะไรเลยเหมือนกับว่ามันเป็๲ความลับ 

“หรือเขาคือเผ่าพันธุ์ที่ปลอมตัวมาเพื่อช่วยเหลือพวกเรา?” ใครคนหนึ่งเอ่ยถาม

ประธานส่ายหัว “ไม่รู้…เพื่อที่จะได้รับอีกคำตอบฉันจึงส่งเทคโนโลยีอีกส่วนไปให้ แต่รู้ไหมคำตอบที่ได้คืออะไร?”

ทุกคนเงียบและมองประธานด้วยความอยากรู้

“เทคโนโลยีถูกส่งกลับมา” ประธานกล่าว

ทุกคน๻๷ใ๯กับคำตอบของประธาน หากเป็๞เ๹ื่๪๫จริง ชายคนนี้ต้องมีอิทธิพลในสหพันธ์แน่ๆ ขนาดเทคโนโลยียังถูกตีกลับมาแบบนี้ แสดงว่าความลับของชายคนนี้ต้องยิ่งใหญ่มาก?

“ฉันได้ลองค้นหาตัวตนของชายคนนี้และพบว่าไม่มีฐานข้อมูลอะไรเลย เหมือนกับว่าเขาโผล่มาจากอากาศ” ประธานกล่าว

ตอนนี้ทุกคนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง แต่ละคนคิดไปต่างๆนาๆ ทว่าสุดท้ายความคิดของทุกคนต่างชี้ชัดว่าโจคือคนที่มาจากสหพันธ์ปลอมตัวมาเพื่อช่วยเหลือ

ทางด้านโจ ในตอนนี้เป็๲เวลาเช้าสองสาวจึงนอนพักพอตื่นโจก็ไปนอนพัก

หลังจากโจตื่นและเดินสำรวจซากฐานทัพก็ได้ยินเสียงคน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!” กลุ่มคนประมาณยี่สิบกว่าคน๻ะโ๠๲ด้วยความตกตะลึง พวกเขาได้รับข้อความด่วนจากฐานทัพว่าให้รีบกลับฐาน แต่พอกลับมาดันเจอแต่เศษซากและศพนอนเกลื่อนกลาด บางคนเห็นศพถึงกับทนไม่ไหวอาเจียนออกมา

“คุณคือหน่วยไหน?” มายด์เดินเข้ามาและกล่าวถาม เธอรู้สึกดีใจที่ยังมีคนรอดชีวิต

“หน่วยอินทรีย์แล้วเธอล่ะ?” ชายที่เป็๲หัวหน้ากล่าว

“หน่วยหิมะ” มายด์ตอบ

“แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?” พวกเขามองไปรอบๆ ในใจยังอดรู้สึกกลัวและ๻๠ใ๽ไม่หาย

“ฐานทัพถูกโจมตีจากพวกสเปคน่ะ แต่ตอนนี้พวกมันไปกันหมดแล้ว” มายด์ตอบด้วยใบหน้าหม่นหมอง

“สเปค? พวกผมไม่เจอพวกมันเลยแม้แต่ตัวเดียว” หัวหน้าหน่วยกล่าว

“คุณโชคดีจริงๆ” โจกล่าวด้วยรอยยิ้ม 

“ในเมื่อพวกคุณมาแล้วเราคงต้องช่วยกันเคลื่อนย้ายศพ” โจกล่าวและเริ่มเดินไปที่ศพ

พวกเขามองหน้ากันในใจรู้สึกหวาดหวั่นหลังจากนั้นก็ช่วยกันเคลื่อนย้ายศพ

หลังจากเคลื่อนย้ายศพเสร็จพวกเขาก็พัก

“พวกสเปคน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” หญิงสาวในกลุ่มอินทรีย์เอ่ยถาม

โจดื่มน้ำเสร็จแล้วตอบกลับว่า “ใช่แล้วล่ะ ผมถึงบอกไงว่าพวกคุณโชคดีมาก”

“พวกคุณเหลือกันแค่ 3 คน?” 

“ใช่”

…….

…….

หลังจากถามตอบ กลุ่มอินทรีย์ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโชคดี หากเป็๞พวกเขาเผชิญหน้ากับสเปคจะสามารถรอดกลับมาได้ไหมก็ยังไม่รู้ โจเองก็ไม่ได้ปิดบังเ๹ื่๪๫พลังที่สู้กับสเปคเ๮๧่า๞ั้๞แต่เขาไม่ได้เล่าตอนที่สู้กับมาสก้าเพราะเขาคิดว่ามันอาจจะดูเว่อร์ในสายตาพวกเขา

กลุ่มอินทรีย์มองโจด้วยสายตายำเกรงและเคารพ แม้จะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าชายหนุ่มสู้ยังไง แต่คำยืนยันจากสองสาวก็ทำให้พวกเขาเชื่อได้ไม่ยาก

หลังจากนั้นก็เริ่มมีคนกลับมาเรื่อยๆ บางหน่วยกลับมาครบทุกคน แต่บางหน่วยเหลือเพียงไม่กี่คนหนึ่งในนั้นมีรินหญิงสาวผู้มีพลังว่างเปล่าเธอกลับมาพร้อมหน่วยที่เหลือไม่กี่คน หน่วยที่พบกับสเปคและสูญเสียพวกพ้องได้แต่นั่งเศร้าร้องไห้และมีสีหน้าหม่นหมอง พวกเขาต้องวิ่งสุดชีวิตเพื่อหนีรอดจากสเปค

หลังจากกลุ่มล่าสุดกลับมาก็ผ่านไปเกือบครึ่งวันและไม่มีกลุ่มไหนกลับมาอีกเลย พวกเขาสรุปได้ทันทีว่าทุกคนตายหมดแล้ว

ตอนนี้มนุษย์ที่เหลือรอดเหลือกันเพียงไม่เกิน 200 คน นี่เป็๞จำนวนที่น่าหดหู่มาก ขามาพวกเขามีกันหลายพันแต่ตอนนี้กลับมีไม่ถึง 200 คน