เกิดใหม่เป็นอนุจอมขี้เกียจ

ไม่ทันขาดคำมีดาบเสียบเข้ามาและลู่จื่อเอาตัวมาบังหยวนเข่อชิงดีที่นางเร็วจึงดึงตัวลู่จื่อหลบได้ทัน

“นั่งเฉยๆ สวมนี่ไว้หมอบต่ำไว้” หยวนเข่อชิงสวมชุดบางใสให้ลู่จื่อและตัวเองและจับลู่จื่อกดลงไปส่วนตัวนางก็หลบดาบได้อย่างเฉียดฉิวในที่สุดรถมาก็หยุด

“ลงมา!” ฉินมู่หยางลากตัวลู่จื่อและให้หยวนเข่อชิงโดดลงมาได้

นักฆ่ามากันเป็นสิบแต่คนที่สู้ได้มีฉินมู่หยางคนเดียวหยวนเข่อชิงที่กอดลู่จื่ออยู่ด้านหลังเห็นว่าคนผู้นี้เก่งจริงๆ คนร้ายมากขนาดนี้เหงื่อไม่ออกสักหยด

เขาเอาตัวบังพวกนางไว้ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยมากแต่มีคนมากเกินไป

“ลู่จื่อเห็นต้นไม้นั่นมั้ย” หยวนเข่อชิงกระซิบ

“อย่าทำอะไรพิเรนทร์” ฉินมู่หยาง

“แต่ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วง” หยวนเข่อชิง

“แค่อย่าทำข้าเสียสมาธิ” ฉินมู่หยาง

“คุณหนู!” ลู่จื่อร้องเสียงหลงนางเอาตัวกันดาบที่ฟาดลงมา

“โอ๊ย!” ลู่จื่อล้มลง

“ลู่จื่อ!” หยวนเข่อชิงตกใจ

“จะไปไหน” ฉินมู่หยางตกใจที่หยวนเข่อชิงอุ้มลู่จื่อแล้วโดดขึ้นต้นไม้

“ให้ท่านสู้เต็มที่” หยวนเข่อชิง

“ระวังตัวด้วย” ฉินมู่หยาง

ใช้เวลาพักใหญ่ๆ กว่าพวกนักฆ่าจะล้มลงเมื่อเห็นนักฆ่าตายกันหมดแล้วหยวนเข่อชิงจึงโดดลงมา

“ลู่จื่อล่ะ” ฉินมู่หยางแทบหมดเแรง

“แค่สลบน่ะ” หยวนเข่อชิง

“แล้วเจ้าล่ะ” ฉินมู่หยาง

“ตกใจนิดหน่อยว่าแต่ท่านเถอะ” หยวนเข่อชิง

“เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว” ฉินมู่หยาง

พูดจบก็ทรุดตัวลงจึงเห็นว่ามีดาบปักอยู่ที่หลังสามเล่มและถ้าดูให้ชัดบาดแผลเต็มตัวที่จริงเขาควรจะหมดแรงไปแล้วแต่เพื่อปกป้องนางจึงฝืนจนถึงที่สุด

“เสิ่นเยี่ย!” หยวนเข่อชิง

นางมีเครื่องรักษาแต่ดาบที่ปักอยู่นี่จึงดึงออกยังไง

“เสิ่นเยี่ยเจ้าตื่นขึ้นมาอย่าตายนะ!” หยวนเข่อชิง

บ้าจริงทำไมต้องมีคนมาตายเพราะนางถึงจะไม่ชอบขี้หน้าแต่เขาช่วยนางกับลู่จื่อเอาไว้

“อาเข่อ!” โจวจื่อหยวนที่ตามมา

“ช่วยเขาด้วย!” หยวนเข่อชิง

“ช่วยข้าพยุงเขาหน่อยแล้วลู่จื่อล่ะ” โจวจื่อหยวน

“นางโดนฟันที่หลังไม่โดนคมแต่โดนฟาดจนสลบ” หยวนเข่อชิง

“พวกเจ้ามาช่วยข้าอาเข่อเจ้าดูลู่จื่อ” โจวจื่อหยวน

“ไปที่จวนมู่อ๋องข้ามีวิธีรักษาเขาแต่ต้องหาคนช่วยดึงดาบออกก่อน” หยวนเข่อชิง

“ไปจวนมู่อ๋อง” โจวจื่อหยวน

เป็นเพราะจวนอ๋องนั้นมีการรักษาความปลอดภัยมากกว่าจวนของเขาและเขาเชื่อนางว่านางจะช่วยรักษาเขาได้

“เข้าด้านหลัง” โจวจื่อหยวน

“ทำไม” หยวนเข่อชิง

“เสิ่นเยี่ยเป็นองครักษ์เขาที่ไม่ได้อารักขามู่อ๋องหือว่าเป็นความผิด” โจวจื่อหยวน

“พาเขาไปที่เรือนรับรอง” หยวนเข่อชิง

“ไม่ได้ให้ใครรู้ว่าเขาบาดเจ็บไม่ได้” โจวจื่อหยวน

“งั้นไปที่จวนข้า” หยวนเข่อชิง

เมื่อรถม้ามาถึงคนงานก็ยังทำงานอยู่หยวนเข่อชิงจึงให้รถม้าไปจอดที่หน้าเรือนของนางและไม่มีใครสนใจเพราะรู้ว่าบางครั้งหยวนเข่อชิงขี้เกียจเดินแถมวันนี้ต้องออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้านางคงหมดแรงแล้ว

“คุณหนู” แม่นมสี

“แม่นมไปต้มน้ำเอาผ้าสะอาดมาเยอะๆ เดี๋ยวฝากลู่จื่อด้วยนางโดนตีสลบไป” หยวนเข่อชิง

“ตายจริงเกิดอะไรขึ้น” แม่นมสี

“อย่าเพิ่งถามมีคนเจ็บทำตามที่ข้าสั่งก่อน” หยวนเข่อชิง

เมื่อมาถึงนางก็เดินนำโจวจื่อหยวนเข้าไปที่ห้องของนาง

“นี่มัน” โจวจื่อหยวนหยุดเท้า

“เข้ามาเถอะต่อไปก็ไม่ใช่ห้องของข้าแล้ว” หยวนเข่อชิง

“พวกเจ้าออกไปก่อน” โจวจื่อหยวนสั่งคน

ที่พาฉินมู่หยางเข้ามาแต่เพราะดาบปักอยู่กลางหลังจึงต้องจับเขาคว่ำหน้า

“ท่านช่วยข้าดึงดาบออกมาก่อนได้หรือไม่” หยวนเข่อชิง

“แต่เลือดจะไหลออกมากนะ” โจวจื่อหยวน

“ท่านช่วยดึงให้ออกให้หมดโดยเร็วแล้วรีบออกจากห้องเสีย” หยวนเข่อชิง

“ทำไม” โจวจื่อหยวน

“หากยิ่งช้ายิ่งเสี่ยงท่านไว้ใจข้าหรือไม่” หยวนเข่อชิง

“ได้เสร็จแล้วเรียกข้าจะอยู่หน้าห้อง” โจวจื่อหยวน

“คุณหนูเจ้าคะผ้ากับน้ำร้อนมาแล้ว” แม่นมสี

"ขอบใจแม่นมออกไปก่อน"หยวนเข่อชิง

“แต่ว่า” แม่นมสีลังเลเพราะมีชายหนุ่มอยู่ด้วย

“แม่นมออกไป” หยวนเข่อชิงเสียงเข้ม

“เจ้าค่ะ” แม่นมยังลังเล

“เดี๋ยวนี้!” หยวนเข่อชิง

“เจ้าค่ะ” แม่นมสีรีบออกเพราะหยวนเข่อชิงดุแล้ว

“ม่านค่อยๆ ดึงออก” หยวนเข่อชิง

นางใช้ผ้ารองดาบไว้เมื่อโจวจื่อหยวนดึงดาบออกนางก็เอาผ้ากดปากแผลเอาไว้ทำอย่างนี้ทั้งสามครั้ง

และโจวจื่อหยวนพยายามทำให้นิ่งที่สุดแล้วเร็วที่สุด

“ข้าจะรอหน้าห้อง” โจวจื่อหยวน

“ปิดประตูด้วย” หยวนเข่อชิง

“ได้” โจวจื่อหยวนตัดใจเอาไว้คราวหน้าค่อยตามหาความจริง

"เมื่อโจวจื่อหยวนออกไปแล้วหยวนเข่อชิงก็เอาแท่งฟื้นฟูมาใช้กับแผลของฉินมู่หยาง

ทันทีที่ใช้เครื่องฟื้นฟูเลือดก็หยุดไหลและแผลก็ค่อยๆ ประสานเพียงแต่ว่าเครื่องฟื้นฟูนี้ไม่สามารถเติมเลือดให้ได้ภาวะเสียเลือดมากก็อาจทำให้ช็อกนางจึงผสมน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้เขาไปเล็กน้อย

“หายเร็วแล้วจะน่าสงสัยเกินไป” หยวนเข่อชิง

นางจึงปรับแค่ให้แผลประสานและเลือดหยุดไหลส่วนอาการอักเสบนั้นใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์เจือจาง

“เข้ามาได้แล้ว” หยวนเข่อชิง

“เขาเป็นอย่างไร” โจวจื่อหยวน

“เลือดหยุดไหลแล้วแต่เสียเลือดมากเกินไป” หยวนเข่อชิง

“เขาผ่านสงครามมานักต่อนักแล้วคงไม่ตายหรอก” โจวจื่อหยวน

“พูดเหมือนเขาเป็นเทพสงคราม” หยวนเข่อชิง

“ท่านอ๋องอยู่ไหนเขาก็อยู่ที่นั่น” โจวจื่อหยวน

“ท่านช่วยข้าทำความสะอาดให้เขาหน่อยเถอะ” หยวนเข่อชิง

“ได้เจ้าไปพักเถอะคืนนี้ข้าดูเขาเอง” โจวจื่อหยวน

“ลำบากท่านแล้วแต่มีอีกเรื่อง” หยวนเข่อชิง

“อะไรหรือ” โจวจื่อหยวน

“ท่านให้คนไปสืบให้ข้าหน่อยเรื่องนักฆ่า” หยวนเข่อชิง

“พวกนั้นอาจจะมาตามฆ่าเขาก็ได้” โจวจื่อหยวน

“หากเขาเป็นท่านอ๋องก้ไม่แปลกแต่ว่าเขาเป็นแค่องครักษ์นะ” หยวนเข่อชิง

โจวจื่อหยวนเงียบไปนางฉลาดขนาดนี้เขาอาจต้องบอกความจริงแล้วกระมัง

“แต่พวกนักฆ่าพุ่งเป้ามาที่ข้า” หยวนเข่อชิง

ตั้งแต่เริ่มดาบทุกเล่มพุ่งมาที่นางเพียงแต่ลู่จื่อที่เอาตัวขวางนางไว้ทั้งที่ถ้าจะฆ่าเสิ่นเยี่ยเมื่อเขาออกไปนอกตัวรถม้าแต่การจู่โจมก็คือคนที่อยู่ด้านในซึ่งก็คือนาง

“ใครจะอยากเอาชีวิตเจ้า” โจวจื่อหยวน

“อย่างน้อยก็เจ็ดคนก็บรรดาผู้หญิงของท่านอ๋องอย่างไรเล่า” หยวนเข่อชิง

“แต่พวกนางมีกันหกคน” โจวจื่อหยวน

“ท่านลืมไทเฮาผู้ที่ทั้งรักทั้งเอ็นดูข้าไปเสียแล้วหรือ” หยวนเข่อชิง

“แต่นางยังไม่กลับมาไม่ใช่หรือ” โจวจื่อหยวน

“นางไม่ได้มาฆ่าเองนี่สั่งคนมาก็ได้” หยวนเข่อชิง

“แล้วเจ้าว่าสาเหตุมาจากอะไร” โจวจื่อหยวน

“ก็ท่านอ๋องยื่นหนังสือหย่าให้กับคนที่นางเลือกทั้งหมดแต่ไม่ยอมยื่นหนังสือหย่าให้ข้า” หยวนเข่อชิง

“นั่นก็น่าคิดแต่เห็นจากจำนวนนักฆ่านั่นแล้วเหล่าอนุไม่น่าจะมีปัญญาจ้างได้” โจวจื่อหยวน

“ใช่ชายารองทั้งสองเจียงถงเอ๋อน่าสงสัยมากกว่าเพราะบิดาเป็นแม่ทัพน่าจะรู้จักคุ้นเคยกับคนพวกนี้มากกว่าหลี่ลี่เฟินที่เป็นลูกสาวเจ้ากรมพิธีการอีกอย่างนางเพิ่งถูกส่งกลับไปอีกรอบน่าจะแค้นใจอยู่” หยวนเข่อชิง

“ข้าให้คนไปสืบแล้วแต่รอเขาฟื้นก่อนน่าจะได้เบาะแสที่ดีเพราะดูเหมือนว่าเขาจะรู้ดีว่าพวกมันเป็นใคร” โจวจื่อหยวน

“อ้อ เช่นนั้นฝากท่านด้วยข้าขอไปดูลู่จื่อก่อน” หยวนเข่อชิง

พูดจบทุกอย่างก็มืดดับลงนางล้มทั้งยืนไปอย่างนั้นดีที่โจวจื่อหยวนไวพอที่รับร่างของนางไว้ทัน

“ตามหมอ!” โจวจื่อหยวนตะโกนลั่น

_______

ดาบปักสามเล่มเป็นไรต์ตายตั้งแต่มันเงื้อดาบแล้วล่ะค่ะ