“เห้..! คุณ”
นคินทร์เอ่ยทักทาย ร่างเล็กซะซักหันมองซ้ายขวานิ้วเรียวเล็กชี้เข้าหาตัวเองเป็เชิงถาม อีกฝ่ายยังไม่ทันตอบร่างสูงราวร้อยแปดสิบขยับเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวด้านข้างเรียบร้อย
“ใช่ ผมหมายถึงคุณนั่นแหละจำผมได้หรือเปล่า”
เขาถามคนเมาอีกครั้งเป็ภาษาไทยแพรไหมส่ายหน้าเป็คำตอบ จึงอธิบายต่อ
“ผมคนที่คุณช่วยวิ่งตามคนร้ายที่กระชากกระเป๋าไปเมื่ออาทิตย์ก่อนไง”
“อ่อ..คุณนั่นเอง”
เสียงอ้อแอ้ตอบเมื่อนึกขึ้นได้ ในน้ำเสียงบ่งบอกว่าเธอเริ่มเมามากแล้ว
“คุณมาคนเดียวเหรอ”ถามเพื่อความมั่นใจแต่ก็พอเดาได้ว่ามาคนเดียว
“ช่ายย มาคนเดียว”บอกพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงหลายครั้ง
“มีเื่ไม่สบายใจอะไรทำไมถึงมาดื่มคนเดียวแบบนี้ มันอันตรายไม่รู้หรือไง”
“ก็ฉันตัวคนเดียวนิจะให้มากับใคร”
น้ำเสียงเศร้าหม่นลงน้อยใจในโชคชะตาที่พรากเอาคนที่รักไปจากเธอจนหมด
“มีเื่ไม่สบายใจอะไรระบายกับผมได้”
นคินทร์เสนออย่างเป็ห่วง อยากเป็ฝ่ายช่วยเป็การตอบแทนเธอบ้าง
“อืม ที่จริงฉันกำลังเสียใจมาก เื่ที่ทำให้ฉันทุกข์ใจมากๆที่สุดในชีวิตเลย อยากจะลืม หวังว่าไอ้นี่จะพอช่วยให้ลืมมันไปได้บ้าง”
เธอบอกพร้อมกับยกแก้วบรั่นดีขึ้นโชว์ ก่อนจะทำเก่งกระดกทีเดียวจนหมดแก้ว
“อ๊าก…”
ใบหน้าเหยเกจากความขมฝาดที่บอกไม่ถูกถึงจะดื่มไปหลายแก้วแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกชินเสียที ทันทีที่กลืนลงคอ คนตัวเล็กปล่อยเสียงออกมาอย่างห้ามไม่ได้นคินทร์อมยิ้มให้กับท่าทางนั้นของเธอ
“เหมือนคุณจะดื่มไม่เก่ง”
“อือมมที่จริงนี่เป็ครั้งแรกที่ดื่มเยอะขนาดนี้ ปกติก็แค่จิบพอเป็พิธี”
“ครั้งแรก”
“ค่ะ! เห็นคนเขาบอกว่า เหล้าช่วยให้ลืมเื่บางเื่ได้ฉันก็มีเื่ที่อยากลืม”
คนเมาพยักหน้าบอกนคินทร์มองคนตัวเล็กเมาจนแทบยกหัวไม่ขึ้น นับประสาอะไรกับผู้หญิงตัวเล็กๆขนาดเขาเป็ผู้ชายทั้งแท่งยังมีเื่ที่จัดการไม่ได้ เพียงปล่อยทุกอย่างผ่านไปให้มันเป็ในแบบที่ควรจะเป็
แต่ในเวลาที่หัวใจเ็ปเช่นนี้มนุษย์อย่างเราก็เพียง้าลืมเื่ร้ายที่พบเจอมา เพียงเวลาสั้นๆก็ยังดี
“ผมก็มีเื่ที่อยากจะลืมเหมือนกันถ้าอย่างนั้นผมขอนั่งดื่มด้วยคนได้มั้ย”
“ได้สิ ถ้าคุณไม่รังเกียจก็ตามสบายเลย”
“ขอแบบเดิมให้คุณผู้หญิงอีกแก้วแล้วก็ของผมด้วย”
หลังได้รับคำอนุญาต จึงหันไปสั่งเครื่องดื่มบาร์เทนเดอร์ให้ตัวเองและหญิงสาว
“ว่าแต่คุณมีเื่อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจหรือเื่ที่บอกว่าสำคัญที่ต้องไปทำวันนั้น ไม่สำเร็จเหรอเลยทุกข์ใจ”
แพรไหมเป็ฝ่ายถามบ้าง คนถูกถามยกยิ้มกว้างเมื่อหญิงสาวจำเื่ราวในวันนั้นได้
“ไม่ใช่เื่นั้นหรอกเื่วันนั้นราบรื่นดีเพราะคุณเลยรู้มั้ย ต้องขอบคุณ คุณมากจริง ๆ”
“เพราะฉันเหรอ”
“อืมเพราะคุณช่วยเอากระเป๋าใบนั้นมาคืนให้ ไม่อย่างนั้นผมคงยังเรียนไม่จบ”
“ยังเป็นักศึกษาอยู่เหรอคุณดูเหมือนไม่ใช่” นี่เธอจะว่าเขาหน้าแก่หรืออย่างไรกันเนี่ย
“จะว่าผมหน้าแก่เหรอ”
“ฮ่า ๆ เปล่า ดูจากการแต่งตัวคุณไม่เหมือนนักศึกษาน่ะ”
“ผมเรียน ป.โทน่ะ”
“อ่อ งั้นแสดงว่าก็อายุเยอะแล้วเนอะ”
“นี่ว่าผมแก่อีกแล้วหน้าผมมันแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง”
“เปล่าแค่หมายความว่าอายุเยอะกว่าฉันเฉยๆ”
“แล้วคุณล่ะ อายุเท่าไหร่ดูเด็กเกินจะเข้าร้านเหล้าแบบนี้ได้”
“ปีนี้ยี่สิบเอ็ดไม่เด็กแล้ว”
“ยังเป็นักศึกษาอยู่สินะ”
“ค่ะ ใกล้จบแล้ว”
“แล้วคุณเรียนที่ไหน”
“ถามเยอะจัง มาฉลองให้คุณกันดีกว่าแก้วนี้ยินดีกับคุณที่เรียนจบแล้ว”
ว่าแล้วก็ยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของเขา ก่อนยกดื่มจนหมดแก้วในครั้งเดียว
“ขอบคุณครับ ดื่มช้าๆก็ได้เดี๋ยวจะเมาเอาซะก่อน”
เห็นหญิงสาวยกดื่มทีหมดแก้ว หมดแก้วเห็นแล้วอดเป็ห่วงไม่ได้
“เห็นแบบนี้เนี่ยฉันคอแข็งนะจะบอกให้ ในกลุ่มเพื่อนที่มหาลัย ฉันดื่มเก่งเป็ลำดับที่สองของกลุ่มเลยล่ะลองจากยัยเชอรี่”
พูดไปยิ้มไปแถมหลุดหัวเราะออกมา เมื่อนึกถึงใบหน้าของเพื่อนๆ ลอยมา ป่านนี้พวกนั้นคงพากันเป็ห่วงเธอไม่น้อยหลังรู้เื่ที่เกิดขึ้นตอนนี้
“ผมจะเชื่อคุณดีมั้ยเนี่ยภาพมันฟ้องขนาดนี้”
“เชื่อเถอะฉันพูดความจริงเมื่อกี้ที่บอกว่ามีเื่ทุกข์ใจเื่อะไรคะ เอามาฝากไว้ที่ฉันได้นะ ฉันจะเก็บความทุกข์ไว้ให้เองไหน ๆ ก็กำลังทุกข์ใจอยู่แล้ว จะได้ทุกข์แค่คนเดียว คุณไม่ต้องทุกข์ใจแล้ว กลับไปใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พออย่าจมอยู่กับความทุกข์นาน พ่อฉันบอกไว้ แต่ แต่ว่าฉันคนนี้ทำไม่ได้หรอกนะ ก็คนมันเสียใจจะให้ฝืนยิ้มมีความสุขอยู่ได้ยังไง”
เมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของบิดา น้ำตาเ้ากรรมก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับใว่าเกิดอะไรขึ้น
“เห้ย! คุณเป็อะไร จู่ๆร้องไห้ทำไม มีเื่เสียใจอะไร”
1K
