บทที่ 2 หมอก
หลังจากที่คุณป้าหายไป จันทร์ที่ยังสงสัยไม่หาย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ ได้แต่เก็บมันไว้ จันทร์ทำเป็ปล่อยผ่านไป อาจจะบังเอิญที่คุณป้าเมื่อวานมาขายพอดี แต่ไม่มีเห็นคนเห็นก็ได้มั้ง จันทร์ไม่กลับบ้าน แต่เดินทางไปหาเพื่อนเก่าแทน
จันทร์ขับรถมาที่บ้านของเพื่อนเก่า บ้านของเพื่อนคนนี้เป็บ้านไม้ตามแบบสมัยก่อน เพราะว่าเพื่อนของเขามีคนแก่อยู่บ้านอยู่หลายคนเหมือนกัน เมื่อจันทร์มาถึงบ้านเพื่อนแล้ว จันทร์ก็โทรหาเพื่อนทันที
“ฮัลโหล เมย์ จันทร์อยู่หน้าบ้านเมย์นะ” จันทร์ว่าก่อนที่จะจอดรถรออยู่หน้าบ้าน
“อ้าวจันทร์ ทำไมจะมาหาแล้วไม่บอกฉันล่ะ ฉันจะได้เตรียมของรอ” เมย์ว่าอย่างไม่จริงจังนะ
“อยู่ดีๆก็คิดถึงเมย์น่ะ” จันทร์พูดอย่างออดอ้อน
“คิดถึงฉัน คิดอะไรป่ะเนี่ย” เมย์พูดพลางหัวเราะอย่างร่าเริง
“เมย์ก็รู้ว่าจันทร์ไม่ได้ชอบผู้หญิงนะ” จันทร์พูดพร้อมกับหัวเราะอย่างร่าเริงเช่นกัน
“จ้าๆ เอ้า เปิดประตูให้แล้ว เข้ามาได้เลย” เมย์พูดจบก็วางสายทันที
เหตุผลที่จันทร์มาที่นี่เพราะว่าบ้านเมย์นั้นมีผู้หลักผู้ใหญ่อยู่เยอะ ซึ่งคนเ่าั้ก็อาจจะรู้เื่ในอดีตเยอะ ซึ่งจันทร์ชอบที่ฟังเื่ราวเก่าๆจากผู้ใหญ่เ่าั้เหมือนกัน
หลังจากที่จันทร์เข้ามาแล้วก็เดินไปหาเมย์ที่ยืนรออยู่หน้าบ้านพอดี
“ตกลงมาหาฉันมีเหตุผลอะไรกัน” เมย์พูดก่อนที่จะเดินนำไปในบ้าน
“ก็มาฟังคุณย่าของเมย์เล่าเื่เก่าๆน่ะ จันทร์ไม่ได้มาฟังท่านนานแล้ว” จันทร์เดินตามพร้อมกับบอกเหตุผลที่มาหาเมย์ออกไป
“่นี้ท่านไม่ค่อยดีนะจันทร์ ท่านจำเื่เก่าไม่ค่อยได้ เพิ่งเป็เมื่อต้นเดือนที่เอง” เมย์พูดอย่างเป็กังวลเกี่ยวกับคุณย่าของตนเอง
“ขอให้คุณย่าหายไวๆนะเมย์” จันทร์อดที่จะกังวลไปด้วยไม่ได้ เพราะจันทร์ก็รักคุณย่าเหมือนคุณย่าแท้ของจันทร์เหมือนกัน
“ไม่เป็ไรหรอก แต่คุณย่าก็พอจำอะไรได้บ้างนะ ไปหาท่านกันดีกว่า” เมย์ว่าก่อนที่จะพาจันทร์ไป
เมื่อจันทร์เจอคุณย่า คุณย่าของเมย์นั้นเคยอยู่ในสมัยรัชกาลที่ 5 ท่านชอบเล่าเื่ให้ฟังบ่อยๆ ว่าตอนเด็กท่านทำอะไรบ้าง เมื่อก่อนเป็อย่างไร ตอนนี้คุณย่ายังดูใจดีไม่เปลี่ยน
“จันทร์เหรอลูก” เมื่อคุณย่าเห็นจันทร์คุณย่าก็ทักทาย ไม่เหมือนเป็คนป่วยเลย
“ครับ“ จันทร์ตอบรับก่อนที่จะกล่าวสวัสดีคุณย่า เมื่อคุณย่าเห็นแหวนในนิ้วของจันทร์นั้นคุณย่าก็ทักจันทร์เกี่นวกับแหวนวงนั้นทันที
“หนูจันทร์ ย่าขอดูแหวนได้ไหม” คุณย่ายังคงยิ้มใจดีให้กับจันทร์
“ครับ” จันทร์ว่าถอดแหวนให้กับคุณย่า แต่อยู่ดีๆก็ถอดไม่ได้ จึงยื่นมือไปให้คุณย่าแทน
“แหวนนี้ จันทร์ไปได้ที่ไหนมาหรอลูก” คุณย่าถามอย่างสงสัย
“ซื้อมาจากตลาดครับ” จันทร์ตอบออกไป
“อย่างนั้นหรือ” คุณย่าพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่จะปล่อยมือจันทร์ออก
“คุณย่าครับ คุณย่ารู้จักคนที่ชื่อ พิชัยยากรหรือเปล่าครับ” จันทร์ถามออกมาอย่างลืมตัว เพราะจันทร์สงสัยมากจริงๆ
“พิชัยยากร รู้จักสิ อยากฟังไหมหนูจันทร์” คุณย่ายิ้มออกมาอย่างใจดี
“อยากฟังครับ” จันทร์ยิ้มออกมาอย่างดีใจ
“พิชัยยากร หรือ ท่านเ้าคุณพิชัยยากรนั้น เป็นายเงินของย่าเอง ย่าเคารพท่านมาก ท่านเป็คนใจดี ไม่กดขี่พวกทาส เหมือนคุณแม่ของท่าน ท่านทำงานในกระทรวงต่างประเทศ ย่ารู้สึกว่าย่าจะมีรูปท่านนะ เมย์ไปหาให้ย่าหน่อย น่าจะในลิ้นชักตรงนั้นนะ” คุณย่าพูดพลางชี้ตู้ที่อยู่ด้านหลังของจันทร์
“นี่ใช่ไหมคะคุณย่า” เมย์พูดพลางถือรูปไปหาคุณย่า
“ใช่จ้ะ” คุณย่าพูดจบก็หันรูปมาหาจันทร์ คนในรูปนั้น แต่งชุดไทยราชประแตน หน้าคมคาย ดูหล่อมาก หล่อขนาดที่ทำให้จันทร์ใจเต้นได้ไม่ยากนัก
“คุณย่าครับ ท่านเ้าคุณมีภรรยาไหมครับ” จันทร์ถามออกมาอย่างลืมตัวอีกครั้ง
“น่าจะมีนะ แต่ชื่ออะไรนะ เอ ย่าจำไม่ได้แล้วละสิ” คุณย่าพยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออกซักที
“คุณย่าครับ..” จันทร์พูดออกมาอย่างมีความหวัง
“ย่าเหนื่อยแล้ว ขอไปพักก่อนนะ เมย์ช่วยย่าหน่อย” คุณย่าพูดก่อนที่จะหลับตาลงช้าๆ จนเมย์ค่อยๆพาคุณย่าไปพัก
หลังจากที่เมย์พาคุณย่าไปนั้น จันทร์ก็หยิบรูปท่านเ้าคุณขึ้นมาดูก่อนที่จะพิจารณาแล้วจับรูปนั้นอย่างแ่เบา จันทร์รู้สึกคุ้นเคยกับท่านอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่จะเมย์จะเดินกลับมา
“ขอโทษนะ คุณย่าท่านหลงๆลืมๆนะ” เมย์ว่าก่อนจะมานั่งข้างๆจันทร์
“ไม่เป็ไรหรอกเมย์ แต่จันทร์ขอรูปนี้ได้ไหม” จันทร์พูดทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา
“อืม ได้สิ ถ้าจันทร์อยากได้จริงๆ” เมย์เห็นเพื่อนยิ้มก็ไม่ขัดอะไร
“ขอบใจนะเมย์” จันทร์ยิ้มหวาน พร้อมกับขอบคุณเมย์
หลังจากที่จันทร์ได้รูปกลับมา จันทร์ก็เอารูปไปวางไว้บนหัวนอนตัวเองทันที ไม่ว่าจะทำอะไรจันทร์ก็มักจะเอารูปไปด้วยเสมอ แม้กระทั่งเข้านอน
ตกดึกวันเดียวกัน
หลังจากที่จันทร์หลับไปแล้วนั้นกระจกที่เคยปกติกลับส่องแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้แหวนที่อยู่ในมือของจันทร์ก็ส่องแสงสว่างขึ้นมาเช่นเดียวกัน แต่ทว่าเ้าตัวที่นอนหลับอยู่นั้นกลับไม่รู้สึกถึงแสงพวกนี้เลยแม้แต่สักนิด แต่แสงในกระจกและแหวนดูท่าไม่ยอมแพ้ กัลบส่องแสงสว่างจ้าขึ้นมาจนจันทร์ที่นอนหลับนั้นสะดุ้งขึ้นมา
“นี่มันอะไรกันเนี่ย แสงนี้” จันทร์ว่าพลางปิดตาด้วยความแสบตาจากแสงที่ส่องมา
“นี่มัน... คล้ายในเื่ทวิภพเลยนี่” จันทร์ที่รู้สึกตัวจากความง่วงงันก็เริ่มสังเกตสิ่งรอบข้างจนเห็นกระจกที่เปล่งแสงและแหวนที่ตนใส่อยู่นั้น
“แหวนนี่ ก็ส่องแสงเหมือนกระจก อาจจะเกี่ยวข้องกันก็ได้” จันทร์ที่เห็นอย่างนั้นก็ตื่นเต้นจนหายง่วงทันที
จันทร์ที่ดูดีใจอย่างปิดไม่มิด เพราะตนคิดว่าเื่ที่ตนเคยขอไปกลับกลายเป็จริงขึ้นมา จันทร์รีบลุกขึ้นจากเตียงก่อนที่จะมานั่งลงตรงหน้ากระจก ก่อนที่จะยกมือลูบกระจกอย่างแ่เบา แล้วพึมพำออกมาว่า
“กระจกจ๋า เป็เื่จริงใช่ไหม” จันทร์ยิ้มเบาๆให้กับกระจกบานนั้น
จันทร์ที่ยังรอคอยอยู่ตรงหน้ากระจกอย่างมุ่งมั่นว่ามันจะเป็จริงอย่างที่ตนเห็น แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานนั้น กระจกกลับค่อยๆดับแสงลงพร้อมๆกับแหวนของจันทร์
“ทำไม…” จันทร์ที่นั่งรอคอยพึมพำออกมาเบาๆ เพราะตนมั่นใจมากว่า แสงนี้อาจจะเป็แสงที่ข้ามไปยังอีกภพแน่ๆ แต่ทำไมอยู่ดีๆแสงถึงหายไปเช่นนี้
“บางทีอาจจะเป็แค่แสงสะท้อนก็ได้...” จันทร์ที่ผิดหวังกับสิ่งที่ตัวเองคาดหวังไว้นั้น ก็ปลอบใจตัวเองตรงหน้ากระจกเบาๆว่ามันคงไม่ใช่เื่จริง แต่ในใจของจันทร์นั้นคิดว่ามันคือเื่จริงแน่นอน
คืนนั้นจันทร์กลับนอนไม่หลับ คิดไปถึงเื่ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน แต่ไม่ว่าจันทร์จะคิดยังไง แต่จันทร์ก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี ว่าทำไมถึงมีแสงที่กระจกและแหวน และทำไมแสงถึงดับลงไป ถ้ามันเป้นสิ่งที่ข้ามภพไปได้จริงๆ จันทร์ล้มเลิกความคิดนี้ก่อนที่จะนอนหลับไปในเกือบรุ่งของเช้าอีกวัน
วันนี้จันทร์ตื่นเร็วกว่าปกติ เพราะว่าอาจจะคิดไม่ตกถึงเื่เมื่อคืนก็เป็ได้ แต่คราวนี้จันทร์กลับไม่ได้ออกไปไหน จันทร์เลือกที่จะนั่งทำงานเงียบๆที่ห้องของตัวเอง พร้อมกับรูปท่านเ้าคุณพิชัยยากรที่ได้จากเมย์เมื่อคราวนั้นที่ยังคงพกติดตัวไม่ให้ห่างกาย แต่จันทร์ก็ไม่วายที่จะลอบมองกระจกทุกครั้งที่คิดถึงเื่เมื่อคืน จันทร์ทำงานต่อไปจนถึงเที่ยง ก่อนที่จะโทรหาเมย์
“ฮัลโหลเมย์ วันนี้จันทร์ว่าจันทร์จะไปบ้านเมย์นะ” จันทร์พูดพลางเตรียมข้าวของในห้องนอนไปด้วย
“โอเคจันทร์ มาเยี่ยมคุณย่าเหรอ” ปลายสายตอบกลับมา
“อือ จันทร์คิดถึงคุณย่า” จันทร์บอกความ้าของตัวเองไป แต่จริงๆแล้วเขาอยากที่จะไปถามคุณย่าเกี่ยวกับท่านเ้าคุณพิชัยยากรครั้ง
“ได้ๆ ฉันจะเตรียมของว่างไว้ให้นะ” เมย์ว่าอย่างอารมณ์ดี
“ขอบใจนะ ไว้เจอกัน” จันทร์ตอบก่อนที่จะวางสายจากเมย์ไป ก่อนที่จะหยิบรูปท่านเ้าคุณขึ้นมาจากหัวเตียงของตัวเอง
“ท่านเ้าคุณ จันทร์อยากรู้เื่ท่านเ้าคุณมากกว่านี้จัง” จันทร์ยิ้มให้กับรูปภาพท่านเ้าคุณ พร้อมกับกอดรูปนั้นไว้อย่างหวงแหนราวกับกลัวว่ารูปนั้นจะหายไปจากเขา
จันทร์เดินทางออกจากบ้านไปพร้อมกับรูปภาพท่านเ้าคุณ แต่เ้าตัวกลับไม่รู้เลยว่าบนรถนั้นกลับมีผู้ชายคนหนึ่งที่แต่งชุดราชประแตนนั่งมากับเขาด้วยอีกคน จันทร์ขับมาเรื่อยๆจนถึงบ้านของเมย์ เมื่อถึงบ้านของเมย์แล้ว ผู้ชายคนนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“จันทร์ วันนี้คุณย่าให้ฉันทำขนมช่อม่วงน่ะ ฉันเตรียมเพื่อนายไว้แล้ว” เมย์ที่ออกมารอรับกล่าวทักทาย พร้อมกับถาดขนมไทยที่เ้าตัวทำ
“น่ากินจัง แล้วคุณย่าละ” จันทร์มองขนมในมือของเมย์ก่อนที่จะถามหาคุณย่า
“คุณย่าท่านพักผ่อนหน่ะ ถ้าจะไปหาท่านก็ไปได้นะ” เมย์พูดพลางเดินนำจันทร์ไปหาคุณย่าอีกครั้ง จนถึงห้องของคุณย่า
“่นี้คุณย่าท่านพักผ่อนมาก ฉันไม่อยากรบกวนคุณย่ามากเกินไป ฉันจะคุยกับคุณย่าเมื่อท่านตื่นแล้วเท่านั้น นายจะรอคุยกับคุณย่าหรือเปล่า” เมย์ว่าพลางเปิดประตู เผยให้เห็นคุณย่าที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง จันทร์ที่ตอนแรกจะถาม แต่เมื่อเห็นคุณย่าก้กลับเปลี่ยนไปไม่รบกวนคุณย่าอีก
“ไม่หรอก จันทร์ว่าจันทร์อยากที่จะมาเล่นดนตรีกับเมย์มากกว่า” จันทร์พูดพลางเดินไปที่เปียโนของเมย์ก่อนจะเริ่มเล่นบรรเลงไปพร้อมกันทั้งสองคน
17.00
“เมย์ จันทร์ต้องไปแล้ว ถ้าคุณย่าตื่นฝากสวัสดีคุณย่าด้วยนะ” จันทร์โบกมือลาเมย์ก่อนที่จะขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที
เมื่อจันทร์ขับรถมาถึงบ้านที่ตอนนี้ก็เป็เวลาเย็นมากแล้ว ก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวตามปกติ ก่อนที่จะออกมานั่งหน้ากระจกดั่งเช่นเมื่อคืน
“วันนี้จันทร์มานั่งรอแล้วนะคุณกระจก” จันทร์ที่มุ่งมั่นว่าวันนี้จันทร์ต้องรู้ความจริงให้ได้ก็มานั่งตรงกระจกอีก
แต่เวลาผ่านไปเนิ่นนานกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จันทร์ที่นั่งรอตรงนั้นก็ผล็อยหลับไปอย่างเสียไม่ได้ หลังจากที่จันทร์หลับไปไม่นาน กระจกและแหวนกลับส่องแสงอีกครั้ง คราวนี้จันทร์กับรู้สึกตัว ตื่นขึ้นมานั่งจรงหน้ากระจกอีกครั้ง
“กระจก กระจกจ๋า จันทร์มานั่งรอแล้วนะ” จันทร์ว่าพลางลูบกระจกตรงหน้าอย่างแ่ กระจกตรงหน้าส่องแสงขึ้นไปอีกราวกับว่ารับรู้คำพูดของจันทร์ ก่อนที่จะมีหมอกมาคลุมเรือนร่างของจันทร์ ก่อนที่จันทร์จะหมดสติไป เมื่อหมอกจากกระจกจางลง ที่ตรงนั้นกลับไม่มีร่างของจันทร์อีกต่อไป...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
จะพยายามมาลงบ่อยๆนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
ไอนิลย์.
TBC.
6K
