ตอนที่ 3
แล้วลู่ชิงก็เล่าเื่ราวทั้งหมดให้เฟยหลงฟัง เมื่อเฟยหลงได้ฟังถึงเื่ราวของพี่ชายตนที่ประสงค์จะยกเลิกงานแต่งและตกหลุมรักกับหญิงสาวชาวบ้านที่มีอาชีพจับปีศาจทำให้เฟยหลงรู้สึกสงสารพี่ชายตนเองยิ่งนัก เพราะนางรู้ดีว่า นิสัยมารดาของนางเป็เช่นไรแม้แต่พ่อของนางเองยังไม่สามารถขัดใจ แม่ของนางได้เลย
“โถ่ท่านพี่ ข้าขอให้ความรักของท่านพี่ครั้งนี้ประสบความสำเร็จนะคะ “ เฟยหลงพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าแล้วคิดถึงเื่ราวในอดีต เนื่องจาก ในสมัยที่ เฟยเทียนเริ่มเป็หนุ่มใหม่ๆเกิดไปถูกตาต้องใจ กับสาวใช้ในบ้าน ที่ชื่อจินเสีย เมื่อหนิงอันผู้เป็มารดารู้เื่เข้า ไม่นานสาวใช้ที่ชื่อจินเสียก็ได้หายสาปสูญไปอย่างไม่มีใครรู้ เฟยเทียนเองรู้สึกเสียใจเป็อย่างมาก ั้แ่บัดนั้นจนถึงตอนนี้ เฟยเทียนก็ไม่กล้ารักใครอีกเลย จนมาถึงวันนี้
“หมดเื่แล้วใช่มั้ยขอรับข้าขอตัวกลับห้องข้าก่อน ข้ามีธุระของคุณชายต้องไปทำต่อ” ลู่ชิงบอกกับเฟยหลง
“ท่านพี่ใช้ให้เ้าทำอะไรบอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ” เฟยหลงชี้หน้าลู่ชิงเป็การข่มขู่
“เอ่อๆ คุณชายให้ข้าส่งม้าเร็วให้เอาจดหมายไปให้ทางบ้านท่านเ้าเมือง เพื่อขอยกเลิกงานแต่ง ขอรับ”
เมื่อเฟยหลงได้ยินที่ลู่ชิงพูดก็รีบหันมองซ้ายทีขวาที เพราะกลัวว่าใครจะมาได้ยิน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแล้วจึงหันมาบอกกับลู่ชิง
“เอาจดหมายมาให้ข้า ถ้าข้าเดาไม่ผิดตอนนี้ ท่านแม่ต้องสั่งให้คนรับใช้ทุกคนในบ้านจับตามองเ้าอยู่และคงจะใช้ม้าเร็วของที่บ้านเราไม่ได้ เื่นี้ข้าจะจัดการเอง ข้าจะช่วยพี่ชายของข้าสมหวังให้ได้”
เฟยหลงเป็หญิงสาวที่มีความงามเป็หนึ่งใน หมู่บ้านนี้แถมเป็ลูกสาวของเศรษฐีที่รวยที่สุดในหมู่บ้าน จึงทำให้เป็ที่หมายปองของ บรรดาบุตรชาย ข้าราชการภายในวัง หรือแม้แต่บรรดาท่านอ๋องทั้งหลายยังหมายจะเอาเฟยหลงไปเป็ เมียอีกคน แต่ด้วยความที่เฟยหลงเป็หญิงที่มีความฉลาด ไหวพริบดีสามารถเอาตัวรอดมาได้เสมอ
และก็เป็อย่างที่เฟยหลงพูดจริงๆหนิงอันผู้เป็มารดาสั่งคนรับใช้ภายในบ้านให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของลู่ชิงตลอดเวลา
“คุณนายเ้าคะตอนนี้เ้าลู่ชิงกำลังคุยกับคุณหนูอยู่ที่สวนหลังบ้านเ้าค่ะ“หญิงสาวรับใช้รีบวิ่งมารายงาน ผู้เป็นาย
“เ้าได้ยินหรือไม่ว่าสองคนนั้นพูดอะไรกัน“หนิงอัน ถาม
“ไม่ได้ยินเ้าค่ะ แต่ว่าข้าเห็นลู่ชิงส่งซองกระดาษให้คุณหนูเ้าค่ะ “สาวใช้รายงาน
“พวกเ้านี่มันไม่ได้เื่เลยไปๆให้พ้นหน้าข้าทั้งหมดออกไป “สาวใช้ทุกคนที่อยู่ภายในห้องรีบพากันเดินหนีออกจากห้องอย่างรวดเร็ว
ตกเย็นหลังจากทานอาหารเสร็จห้องของเฟยหลงก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา
“ก๊อกๆ” แม่เองลูกแม่ขอเข้าไปหน่อยนะ” เสียงของหนิงอันผู้เป็มารดามายืนอยู่หน้าห้องของเฟยหลง
เฟยหลงรู้ทันทีว่ามารดาของตนมีความประสงค์จะมาทำอะไรที่นี่ซึ่งนางเองก็เตรียมแผนพร้อมรับมือไว้แล้วและนางก็รีบเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็มารดา
“เข้ามาก่อนสิค่ะ ท่านแม่ ท่านแม่มีเื่อะไรหรือคะ ถึงมาหาข้าได้ จริงๆให้คนใช้มาตามข้าก็ได้ค่ะท่านจะได้ไม่ลำบากมาเอง”
“แม่จะเข้ามาดูว่าพวกคนรับใช้มันจัดห้องหับของลูกสะอาดมั้ย “ แล้วหนิงอันก็เริ่มจับโน่นนี่ สำรวจภายในห้องเหมือนพยายามหาอะไรสักอย่างและสุดท้ายนางก็เจอ จดหมายใต้หมอนของเฟยหลงจนได้ เมื่อนางเห็นว่าเป็จดหมายนางจึงเก็บแอบเข้าไปที่ชายเสื้อ
“อืม นังหลิงหลิงนี่มันก็เก่งใช้ได้นะ จัดข้าวของเป็ระเบียบถูกต้อง เรียบร้อยแล้วล่ะ แม่ไปก่อนนะเ้าจะได้พักผ่อน “
“ค่ะท่านแม่ “แล้วเฟยหลงก็เดินไปส่งมารดาที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับปิดประตูทันทีหลังจากปิดประตูแล้ว เฟยหลงก็รีบเดินมาเปิดที่ใต้หมอนตนเองปรากฎว่าซองจดหมายได้หายไปแล้ว เมื่อเห็นดังนั้น เฟยหลงก็ พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง “เฮ้อ”เป็การบ่งบอกถึงความโล่งอก แล้วนางก็หยิบจดหมายที่ลู่ชิงส่งให้นางเมื่อตอนบ่ายขึ้นมาชายเสื้อของตนเอง
“ดีนะที่เรารู้นิสัยของแม่เรา”เฟยหลงยิ้มให้กับตัวเองที่หลอกให้มารดาตนเอง หลงเชื่อ กับจดหมายฉบับนั้น
ทางด้านห้องของหนิงอันผู้เป็มารดา เมื่อได้แอบเอาจดหมาย ออกมาจากห้องเฟยหลงแล้วก็มารีบเปิดอ่านทันที
“เฟยหลงน้องพี่ เ้าไม่ต้องเป็ห่วงพี่นะ พี่สบายดีแล้วพี่จะรีบพาพี่สะไภ้เ้ากลับไปในเร็ววันนี้”
เมื่ออ่านจดหมายจบ หนิงอันก็ขยำจดหมายนั้นเขวี้ยงทิ้งพร้อมกับทำสีหน้าและแววตาไม่พอใจเป็อย่างมาก
“พี่สะไภ้เหรอ แกอย่าคิดว่าแกจะเอาชนะแม่แกได้นะ เฟยเทียนเมื่อเ้าเอา นังบ้านนอกนั่นมาที่บ้าน ชะตาชีวิตนังนั่นก็จะจบเหมือนนังจินเสีย “
ส่วนเพียวเพียวหลังจากที่โดน เฟยเทียนบอกรัก ก็ไม่อยากกลับเข้าบ้านไปเจอหน้าเฟยเทียนอีกเลยนางจึงนั่งอยู่ริมแม่น้ำจนถึงเวลาค่ำ
เฟยเทียนเอง เห็นว่าเพียวเพียวหายไปนานแล้วจึงออกตามหาเพราะเป็ห่วงเกรงว่าจะเกิดอันตราย
“แม่นางบู แม่นางบู เ้าอยู่ไหน “ เฟยเทียนเดินตามหาพร้ะโกนเรียกเสียงดังก้องในป่าเพราะเฟยเทียนสั่นกระดิ่งแล้วแต่เพียวเพียวไม่ยอมกลับมา จึงใช้วิธีะโหา
เพียวเพียวเอง ได้ยินเสียงเรียกของเฟยเทียนแล้ว นางรู้สึกรำคาญกำลังจะลุกหนีแต่แล้วนางก็ต้องหันมาเจอกับ คนที่นางไม่คาดคิด
“หวัดดี แม่นางบู ไม่คิดเลยว่าจะเจอเ้าอีกครั้งที่นี่ เป็ยังไงล่ะไม่ออกมาตามหาข้าแล้วรึ”
“นังปีศาจแม่ม่ายดำ “เพียวเพียวเรียกชื่อของคนที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับตั้งท่าเตรียมต่อสู้
“ช่าย ข้าเอง แล้วเ้ามาทำอะไรตรงนี้ พี่ชายเ้าไปไหนเสียล่ะข้าจะได้จัดการทีเดียว ไม่ต้องตามหากันไปกันมา หึๆๆๆ”
“ข้าคนเดียวก็จัดการเ้าได้นังปีศาจ”แล้วเพียวเพียวก็ะโพุ่งเข้าใส่ ปีศาจแม่ม่ายดำพร้อมกับปล่อยตาข่าย ศักสิทธิ์เพื่อจับปีศาจแม่ม่ายดำ
แต่เมื่อตาข่ายจะถึงตัวปีศาจแม่ม่ายดำ นังปีศาจได้ใช้พลังของตนเองผลักตาข่ายของเพียวเพียวกระเด็นไปจนทำให้ร่างของเพียวเพียวร่วงลงพื้นพร้อมกับตาข่าย
“ฮ่าๆๆๆ เ้ายังอ่อนหัดนักแม่นางบูเ้าไม่ใช้คู่ต่อสู้ของข้าหรอก ข้าเสียเวลาเล่นกับเ้ามาพอสมควรแล้ว “แล้วปีศาจแม่ม่ายดำก็กำลังจะปล่อยพลังของตนเองใส่เพียวเพียวหมายจะเอาชีวิต แต่ เฟยเทียน เอาตัวเองเข้ามาขวางตัวเพียวเพียวเอาไว้ทำให้พลังของปีศาจแม่ม่ายดำ ซัดมาที่ตัวเฟยเทียนโดยตรง แต่แปลกที่พลังของปีศาจแม่ม่ายดำไม่สามารถทำอะไรเฟยเทียนได้ แถมพลังยังสะท้อนกลับไปที่ปีศาจแม่ม่ายดำทำให้ตัวนังปีศาจเองได้รับาเ็
“เอื้อกกก!!!” นางปีศาจกำลังกระอักเืออกมาเพราะโดนพลังของตัวเองเข้าไป
“นี่มันอะไรกัน ชายผู้นี้ทำไมถึง สะท้อนพลังงานเรากลับมาได้ ข้าว่าข้าต้องหลบไปเสียก่อน แต่ไหนๆแล้ว ข้าจะสั่งสอนนังเด็กอวดดีนี่เสียหน่อย“ เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีแล้วปีศาจแม่ม่ายดำกำลังจะหนี แต่ก่อนที่นางจะหนีไป ปีศาจแม่ม่ายดำได้โปรย พิษหงษ์ร่านรักใส่ตัวเพียวเพียว แล้วปีศาจแม่ม่ายดำก็หายตัวไปทันที
ทางด้านเฟยเทียน ก็รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของเพียวเพียวซึ่งตอนนี้โดน พิษ หงษ์ร่านรักเข้าไปแล้ว
“แม่นางบู เป็อย่างไรบ้างเ้าาเ็ตรงไหนหรือเปล่า “ เฟยเทียนพยายามประคองร่างของเพียวเพียวที่ตอนนี้กำลังดิ้นไปดิ้นอยู่ที่พื้น ขึ้นมา
“ออกไป ออกไปให้ห่างข้า ไป”เพียวเพียวรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองมีอาการเป็อย่างไร นางจึงพยายามไล่เฟยเทียนให้ไปไกลๆตนเอง แต่เฟยเทียนไม่ยอมไปไหนยังจะคอยเข้ามาจับร่างของเพียวเพียว แต่ก็โดนเพียวเพียวทั้งถีบทั้งผลักออกทุกครั้ง
“ข้าบอกให้เ้าไปให้ไกลข้าไง ข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ”เสียงของเพียวเพียวที่พยายามกัดฟันต่อสู้กับพิษของปีศาจแม่ม่ายดำอยู่
“ไม่ ข้าเป็ห่วงเ้า ข้าจะไม่ปล่อยเ้าไว้คนเดียวว่าแต่เ้าเป็อะไรทำไมถึงดิ้นทุรนทุรายแบบนี้ บอกข้าสิ ข้าช่วยอะไรเ้าได้บ้าง“เฟยเทียนถามด้วยความเป็ห่วง
ทางด้าน เพียวยี่ ที่นอนไม่หลับเพราะคิดถึงเื่ที่ท่านอาจารย์พูดเื่น้องสาวของตนก็ออกมายืนคิดอะไรอยู่คนเดียวที่หน้าผา ด้านหน้าถ้ำ
“เราจะช่วยเพียวเพียวได้ยังไง แล้วคุณชายหวง มีอะไร ทำไมท่านอาจารย์ถึงได้บอกให้ข้าพาไปจัดการปีศาจแม่ม่ายดำด้วย“
สักพัก ท่านอาจารย์ก็เดินออกมา หาเพียวยี่
“นอนไม่หลับรึ เ้า “
“ขอรับท่านอาจารย์ข้าเป็ห่วงน้องสาวข้าเป็อย่างมากและข้าก็ไม่เข้าใจว่าคุณชายหวงมีอะไร ถึงจะสามารถกำจัด ปิศาจแม่ม่ายดำได้”
“เอาล่ะ ถ้าเ้าอยากรู้ข้าก็จะบอกให้คุณชายหวงคนนั้น เกิดวันพระจันทร์เต็มดวง วันพิฆาตศัตรู ซึ่งเป็วันที่นังปีศาจแม่ม่ายดำ อ่อนพลังมากที่สุด ทำให้ เมื่อนังปีศาจแม่ม่ายดำเจอกับคุณชายหวง มันจะอ่อนแอลงทันที พลังมันจะไม่สามารถทำอะไร พวกเ้าได้ยังไงล่ะมันก็เป็โอกาสให้พวกเ้าจัดการมันได้ง่ายยังไงล่ะ” ท่านอาจารย์อธิบายให้เพียวยี่ได้เข้าใจ
“อ๋อ มันเป็แบบนี้เองหรือขอรับคุณชายท่านนั้นสามารถลดพลังของปีศาจ แม่ม่ายดำได้ “
“ข้าว่าเ้าไปนอนเสียดีกว่านะพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า” พูดจบท่านอาจารย์ก็เดินกลับเข้าไปในถ้ำโดยมีเพียวยี่ เดินตามหลังกลับเข้าไปด้วย
ส่วนเพียวเพียวที่ตอนนี้ไม่สามารถต่อสู้กับ พิษของปีศาจแม่ม่ายดำได้แล้วอาการนางจึงเปลี่ยนเป็คนละคน จากหญิงสาวที่ดูแข็งกร้าวราวกับผู้ชายกลายเป็หญิงสาว ที่เซ็กซี่ ยั่วยวน และกำลังเดินเข้าหาเฟยเทียน ทางด้านเฟยเทียน ก็ใ ที่เห็น เพียวเพียวมีอาการเป็แบบนั้น
“แม่ๆๆนางบู ท่านจะทำอะไรข้า “แล้วเฟยเทียนก็ค่อยๆเดินถอยหลังโดยที่ มีเพียวเพียวเดินก้าวเข้ามาหาอย่างช้าๆพร้อมกับส่งสายตา เชิญชวน เฟยเทียน
“มาสิ คุณชายท่านชอบข้ามิใช่เหรอ มาสนุกกับเรือนร่างของข้าสิ ร่างกายข้ามันร้อนรน อยากได้เ้าจนใจจะขาดแล้ว”เพียวเพียวพูดพร้อมกับใช้ผ้าคาดเอว เหวี่ยงไปมัดร่างของเฟยเทียนแล้วดึงเข้ามาหาตัวเองเมื่อเฟยเทียนเข้ามาใกล้เพียวเพียวแล้ว เพียวเพียวก็ผลักเฟยเทียนให้นอนลง พร้อมกับขึ้นนั่งคร่อมไปที่ร่างของเฟยเทียนและค่อยๆเปลื้องผ้าของตนเองออก
“อย่าๆอย่านะ แม่นางบูข้าชอบเ้าก็จริงแต่ข้าไม่ได้้าเ้าแบบนี้นะ “เฟยเทียนพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากเพียวเพียวแต่ตอนนี้ ต่อให้เอาช้างมาฉุด ก็ไม่สามารถหลุดออกจาก ตัวเพียวเพียวไปได้ หลังจาก เพียวเพียวเปลื้องผ้าตัวเองออกจนหมดแล้วก็มาจัดการถอดเสื้อผ้า ของเฟยเทียนออก เฟยเทียนพยายามร้องห้าม แต่ก็ไม่เป็ผล
“อย่านะ แม่นางบู อย่าทำเช่นนี้เลยอย่า”
1K
