วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 25 ขุดหลุมฝังตัวเอง (2)

        พอหม่าซื่อออกไปจากห้อง ก็ตะคอกใส่อันเสี่ยวเหมยที่ยืนอยู่หน้าประตู “เจ้าตัวน่าตาย แต่ละคนขี้เกียจทั้งนั้น เอาผ้าห่มของแต่ละบ้านไปซัก ถ้าซักไม่เสร็จไม่ต้องกินข้าว ไม่ต้องนอน” จากนั้น ก็ดึงผมของอันเสี่ยวเหมยหลายครั้ง

        คล้ายว่าพอทำอะไรอันเสี่ยวเย่ว์ไม่ได้ จึงใช้อันเสี่ยวเหมยเป็นที่ระบายอารมณ์

        อันเสี่ยวเย่ว์รีบเก็บเข็มเงินให้ดีแล้วห้อยไว้กับตัว คิดจะไปช่วยอันเสี่ยวเหมยสักหน่อย “พี่หญิงเสี่ยวเหมย ข้าอยู่ในห้องได้ยินท่านย่าตะคอก ทำไมท่านไม่หลบ ผ้าห่มเยอะขนาดนี้ กระทั่งผ้าห่มช่วงหน้าหนาวยังให้เอาออกมาซัก แล้วต้องซักไปถึงเมื่อไร”

        “ตอนนั้นข้าคิดจะช่วยเจ้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เป็นข้าที่โง่เกินไป” อันเสี่ยวเหมยดูโศกเศร้าเล็กน้อย

        “พี่หญิงเสี่ยวเหมยดีกับข้าจริงๆ!” อันเสี่ยวเย่ว์ยิ้ม นางไม่อยากจะตำหนิอะไรอันเสี่ยวเหมย รู้สึกว่าเมื่อครู่ไม่ควรพูดไปแบบนั้น ตอนนี้นางเพียงแต่คิดว่าพี่หญิงคนนี้ช่างจิตใจดีจริงๆ “ไม่เป็นไร พวกเราซักด้วยกัน รอสักพักให้พี่หญิงข้ากลับมาจะต้องมาช่วยแน่ ต่อให้ไม่ได้กินข้าว พวกเราก็ยังไปแอบกินที่เจ้าของที่ดินเกาได้!”

        อันเสี่ยวเย่ว์กับอันเสี่ยวเหมยไปซักผ้าห่มที่ริมแม่น้ำด้วยกัน อันหยวนเซิงเองก็วิ่งตามมา “พี่หญิงรอง พี่หญิงเสี่ยวเหมย เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

        “เกิดอะไรขึ้น หยวนเซิง เจ้าค่อยๆ พูด เกิดเรื่องอะไรขึ้น” อันเสี่ยวเย่ว์กอดอันหยวนเซิงที่วิ่งพุ่งเข้ามาจนเกือบจะพุ่งลงน้ำไปเอาไว้ แล้วช่วยเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เขา

        “เมื่อครู่ข้าแอบฟังอยู่นอกบ้าน ท่านย่ากับอาสะใภ้สามกำลังปรึกษากันว่าจะขายพี่หญิงของพวกเรากับพี่หญิงเสี่ยวเหมย เพราะต้องการเอาเงินไปเป็นค่าสินสอดให้กับคหบดีซู ช่วยให้พี่หยวนเฟิงไปสู่ขอคุณหนูตระกูลซูได้” อันหยวนเซิงร้อนใจมาก

        “อา นี่...นี่...” อันเสี่ยวเหมยตกใจจนมือสั่น ปล่อยผ้าห่มลงไป ถ้าไม่ใช่เพราะอันเสี่ยวเย่ว์มือเร็วคว้าเอาไว้ทัน เกรงว่าผ้าห่มนี้คงถูกพัดไปแล้ว กลับไปได้ถูกด่าทอทุบตีอีก

        “พูดว่าอยากจะขายพี่หญิงของพวกเรากับพี่หญิงเสี่ยวเหมยให้เป็นอนุภรรยาคนมีเงิน ทั้งยังบอกว่าจะส่งพี่หญิงรองไปด้วย ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็จะให้ท่านอยู่บ้านต่อไปไม่ได้ บอกว่าพี่หญิงรองเป็นตัวหายนะ!” อันหยวนเซิงขมวดคิ้ว “พี่หญิงรอง ท่านรีบคิดหาวิธีเร็ว!”

        อันเสี่ยวเย่ว์คิดแล้วก็รู้สึกว่าตอนนี้ข้อมูลที่มียังไม่มากพอ จะรีบด่วนตัดสินใจไม่ได้ แต่นางก็ไม่กลัว จึงปลอบอันหยวนเซิงและอันเสี่ยวเหมยไป “ไม่เป็นไร ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน มีข้าอยู่ ใครก็แตะต้องพวกเราไม่ได้! อีกอย่าง พวกเราไม่ใช่ว่ามีหลักฐานเรื่องที่อันหยวนเฟิงไปเที่ยวหอนางโลมหรือ หากมีหลักฐานนี้ในมือ เรื่องหลายเรื่องก็จัดการง่ายขึ้น”

        “ดี! ข้าเชื่อพี่หญิงรอง” อันหยวนเซิงยิ้มออกมาทันที “พี่หญิงรอง เช่นนั้นข้าไปช่วยท่านแม่เก็บผักแล้ว”

        อันหยวนเซิงวิ่งจากไป อันเสี่ยวเหมยกลับคล้ายวิญญาณออกจากร่าง “เสี่ยวเย่ว์ เจ้ามีวิธีจริงๆ ใช่ไหม เรื่องของพี่หยวนเฟิงจะใช้ไปตลอดก็ไม่ได้ ความจริงท่านพ่อท่านแม่ข้าก็กังวลมาตลอด พวกเขาเดาออกนานแล้วว่าที่บ้านจะต้องขายข้าหรือพี่หญิงเสี่ยวหลีแน่ คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเดาถูกจริงๆ”

        “เพราะอะไรถึงไม่สามารถใช้ตลอดได้ กว่าจะมีจุดอ่อนสักข้อ ท่านคิดจะใช้เพียงครั้งสองครั้งหรือ ข้ากลับจะใช้มันให้ถึงที่สุด” อันเสี่ยวเหมยยิ้ม “หากพวกเขายังดื้อดึงคิดไม่ได้และยังคิดร้ายต่อพวกเรา ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะเป็นคนลงมือก่อน ขายอันเสี่ยวเฟิ่งไปให้หอฮวาหม่านก่อน!”

        “เสี่ยวเย่ว์ เจ้า...” อันเสี่ยวเหมยแทบจะถูกคำพูดของอันเสี่ยวเย่ว์ทำให้ตกใจจนนิ่งงันไป

        “ใครไม่ทำข้า ข้าก็ไม่ทำเขา แต่หากว่าใครมาทำร้ายข้า ข้าอันเสี่ยวเย่ว์จะไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด” อันเสี่ยวเย่ว์มองไปที่อันเสี่ยวเหมย “วางใจเถอะ พี่หญิงเสี่ยวเหมย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้ท่านมีน้องหญิงที่เฉลียวฉลาดคนหนึ่ง ไม่เพียงจะมีวิชาแพทย์สูงส่ง แต่ยังมีแผนการมากมายด้วย”

        “อืม!” อันเสี่ยวเหมยพยักหน้าหนักๆ “เช่นนั้นก็ดี เสี่ยวเย่ว์ ข้าเชื่อเจ้า ข้าทำอะไรได้บ้างไหม”

        “รอดูสถานการณ์ก่อน ถ้าหากต้องการให้พี่หญิงเสี่ยวเหมยทำอะไร ข้าจะไม่เกรงใจท่านแน่ อย่างไรพวกเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ก็ควรจะต้องช่วยกันและกัน” น้ำเสียงของอันเสี่ยวเย่ว์เด็ดเดี่ยวหนักแน่น “หวังว่าทางที่ดี ท่านย่ากับอาสะใภ้สามจะไม่ทำเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องให้พวกเขาได้รับสิ่งที่ตนเองก่อแน่ ถ้าอันเสี่ยวเฟิ่งยังขายได้เงินมาไม่พอ พวกเราก็นำอาหญิงเล็กอันอวี้เอ๋อไปขายแลกเงินด้วย! กล้าขายพวกเรา เท่ากับพวกนางกำลังขุดหลุมฝังตัวเอง”