"รอฉันอยู่เหรอ" กรีนเดินเข้าบ้านมาด้วยรอยยิ้มทันทีที่เห็นหน้าเต้นั่งอยู่ที่โซฟา
"ใช่" เต้ตอบพร้อมกับคว้าเอวของกรีนเข้าหาตัว และเธอก็เอนซบลงบนไหล่เขาอย่างว่าง่าย
แปลก! แต่เขาก็ชอบนะ
"เหนื่อยจังเลยวันนี้ พี่นายใช้งานฉันหนักเกินไปแล้วนะ พาฉันไปคุยกับลูกค้าต่างชาติ ทั้งๆ ที่ฉันยังไม่รู้เื่งานบริษัทเลย"
"ไม่รู้เื่งาน หรือไม่รู้กันภาษากันแน่?" เต้ย้อน
"นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะ ถึงไม่ได้เรียนเมืองนอก แต่กิ๊กฝรั่งฉันก็เพียบนะ ฟังพูดได้คล่องเชียวล่ะ" กรีนย่นจมูกใส่เขาไม่ได้จริงจังนัก
"กิ๊กงั้นเหรอ? "
เต้ขยับตัวลุกขึ้นทันที ปล่อยให้คนที่หนุนไหล่อยู่ร่วงลงไปนอนบนโซฟา
กรีนยันตัวเองลุกขึ้น ไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกแล้ว?
ดูเขาจะโมโหเธอง่ายจริงๆ
" แค่ฉันคนเดียว ก็รับให้ไหวเถอะ" กล้าพูดถึงคนอื่นต่อหน้าต่อตา ทั้งๆ ที่พร่ำบอกอยู่ทุกคืนว่าเธอเป็ของเขา ยังไม่รู้จักจำ
ต้องย้ำให้จำขึ้นใจ!
" นี่! ปล่อยฉันลงนะ" กรีนใเมื่อจู่ๆ เขาจับเธอขึ้นพาดบ่าและพาเดินขึ้นบันไดไปอย่างน่าหวาดเสียว
"แน่ใจเหรอ? ว่าจะให้ปล่อย"
"ว้าย!"
" ไอ้บ้า!" กรีนคว้าคอเขาไว้แน่น เมื่อเขาดันขาเธอจนเลยบ่าเขาไปด้านหลังอีก จนหัวแทบพุ่งลงบันไดไป
แม้รู้ดีว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอร่วงลงไปจริงๆ แต่เธอก็ใจหายวาบไปแล้ว ถ้าเผื่อพลาดพลั้งขึ้นมา ไม่ตายก็นอนหยอดน้ำข้าวต้มแน่ๆ
เสียงหัวเราะพอใจและรอยยิ้มกว้างของเขาทำให้กรีนใจสั่น ทั้งโกรธ และเขินกับท่าทีสนิทสนมที่เขาทำกับเธอ
เขาหล่ออย่างร้ายกาจ และเอาแต่ใจเหมือนเด็ก ไม่เคยมีเหตุผลอะไรกับเธอนอกจากบังคับขู่เข็ญ และหลอกลวงให้เธอหลงใหล
ยิ่งคุ้นเคยกัน ความเร่าร้อนของเขาก็แทรกซึมเธอช้าๆ และมากขึ้น... มากขึ้นจนแทบจะเข้าใจทุกความ้าของร่างกายเขาดี ทุกความ้าที่เธอก็พึ่งรู้ตัวว่าเธอก็ปรารถนาไม่ต่างกัน
"ขออาบน้ำก่อน...." กรีนพยายามกลิ้งตัวหนีเขาลงไปอีกฝั่งของเตียง เมื่อถูกเขาโยนลงกับที่นอน
"เดี๋ยวอาบให้"
"ไม่! อื้ออ....."
ริมฝีปากที่ปิดลงมา หยุดทุกการต่อต้านของกรีนลง ให้เหลือแต่เสียงวอนขอ
เร่าร้อน... จนเธอแทบขาดใจ
"ไม่ไหวแล้วเต้!" มือที่กำลังจัดการเร่งเร้าอารมณ์กลางกายเธอ ไปต่อโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หลังเธอสุขสมไปแล้วถึงสองครั้ง
"อย่าให้ฉันได้ยินอีก" เสียงคำรามลั่น พร้อมกับพลิกร่างเธอโก้งโค้งลงกับเตียง สอดประสานแก่นกายเข้าไปอย่างรวดเร็วจนสุด
"อึก!" กรีนกัดฟันแน่น ความใหญ่ยาวกระแทกเข้าผนังมดลูกด้านในจนจุกทั้งๆ ที่ความสุขสมครั้งสุดท้ายยังไม่จางหาย
ร่างกายของเธอตอบสนองเขาไปตั้งตัว ตอดรัดเขาอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์ปรารถนาที่สูงลิบลิ่ว รวมถึงเขาเองที่ครางลึกในลำคอและพองขยายคับความนุ่มลื่นของเธอจนเต็มกำลัง
"เพี๊ยะ!"
มือเขาตีสะโพกสวยเธอดังลั่น จนเธอคิดว่าคงเป็รอยมือ เขารุนแรงมากกว่าทุกครั้งเมื่อเธอพูดถึงผู้ชายคนอื่น จนเธอแอบคิดเอาเอง ว่าเขาหึง!
เธอรู้สึกดีนะ มันลบความโกรธเคือง ความกังวลทุกอย่างให้จางหายไปเหลือไว้เพียงความสุขสมบนเตียง
ััเหล่านี้ เป็ความรู้สึกจริงๆ ของเขามั้ยนะ?
"นายต้องใส่ถุง! อ้ะ!" กรีนร้องท้วงแต่เหมือนเขาจะตอบเธอด้วยการกระแทกกลับเข้ามาอย่างแรงหลายๆ ครั้ง
จังหวะรักกับความคิดวุ่นวายในหัว ตีกันไปมาจนวุ่น และถูกลบไปด้วยจังหวะกระแทกรัวเร็ว ตีกระแทกอารมณ์ดิบในร่างกายเธอให้สูงเกินกว่าจะคิดอะไรได้อีกนอกจากไปต่อ
แต่แม้จะยัง้ามากแค่ไหน แต่ประสบการณ์ที่เคยผ่านมา ยังคงเตือนให้กรีนบอกเขาอีกครั้ง
"อย่าปล่อยในเต้!" กรีนครางท้วงเมื่อตัวเองกำลังสุขสมอย่างรุนแรง และรู้ว่าเขากำลังตามมาติดๆ
แต่เขาก็ไม่เคยฟัง!
น้ำอุ่นๆ ที่ฉีดกระแทกเข้าไปในกายเธอ ทำให้ถอนกรีนกัดฟันแน่น ใจหายวาบอีกครั้ง
เขาปลดปล่อยทุกอย่างในตัวเธอโดยไม่คิดจะป้องกันอีกแล้ว
"นายมันเห็นแก่ตัว" กรีนเจ็บใจจนน้ำตาคลอ ความอัดอั้นที่ไม่ได้เจอลูก และหวาดกลัวจะทำให้ลูกได้อับอายเพราะการกระทำของเธอ มันเ็ปไปหมด
"ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งเธอกรีน" เต้รั้งร่างกรีนขึ้นมานั่งอยู่บนตัก กดจุมพิตตรงซอกคอขาวอย่างปลอบโยน
"แต่นายกำลังจะแต่งงาน!"
น้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจนสั่นของคนในอ้อมแขน ทั้งๆ ที่เขากับเธอทะเลาะกันเื่นี้ทุกวัน และเธอก็รู้ว่าเขาไม่เคยทำตาม
ความเสียใจที่มากมายกว่าปกติ ทำให้เต้รู้ว่าเธอมีเื่อื่นในใจ เื่ที่เธอ ไม่ยอมให้เขาเข้าไปใกล้ และคงสำคัญกับหัวใจของเธอ
"ฉันขอโทษ" เต้ขอโทษ ทั้งๆ ที่ใจกำลังวุ่นวายกับความคิด เขารู้ว่าเธอมีใครในใจ ทุกครั้งที่จะสุขสมเธอจะทัดทานหากเขาไม่ป้องกัน
ราวกับอยากกลับไปเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ใครคือคนนั้น?
เต้อยากถาม แต่เธอคงไม่มีทางบอก และอาจจะหาทางหนีเขาไปไวกว่าเดิม เขาจึงเลือกที่จะเงียบ เพื่อยึดเธอเอาไว้....
อ้อมกอดเขาอบอุ่น กรีนจับมือที่กอดตัวเธอเอาไว้ แม้จะรู้ดีว่ามันไม่จริง แต่บางทีก็อยากให้มันมั่นคง และเป็ของเธอคนเดียว
เธอก็้ามัน แม้จะรู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็ไปได้
ความปรารถนาโดยปราศจากความรักในฌลกนี้มีอยู่จริง เขากับเธอก็คงเป็หนึ่งในนั้น
เต้กอดเธอจนเสียงสะอื้นเงียบลง อุ้มเธอไปอาบน้ำ จัดการทุกอย่างให้เธอจนเข้านอน และกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนจนลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ
เขาปฏิบัติกับเธอราวกับคนรักกันจริงๆ
ขอโทษนะ ที่ยืมอ้อมแขนเขามา แต่สัญญาว่าจะคืนให้
กรีนบอกขอโทษตัวเองและผู้หญิงคนนั้นในใจ และหลับตามเขาไปในเวลาต่อมา
.....
"ลงไปได้แล้ว" จักรเทพบอกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อมาถึงคอนโด
"ถ้าพี่ไม่ลง น้องดาก็ไม่ลง" วรดากอดอกมองท้าทายเขาไม่หลบสายตา
ทั้งคู่จ้องกันอยู่แบบนั้น ไม่มีใครยอมลงให้ใครก่อน จักรเทพใช้ความเ็า แต่วรดาใช้ความดื้อดึงที่เธอเคยเอาชนะเขามาตลอด
"น้องดา" จักรเทพขานชื่อเธออีกครั่งอย่างเหนื่อยใจ
"พี่จักรรู้มั้ยคะ ว่าน้องดาเสียใจแค่ไหนที่พี่จักรทิ้งน้องดา"
"พี่ก็เห็นน้องดายังใช้ชีวิตปกติ กินเที่ยวกับเพื่อนทุกวัน นั่นคือความเสียใจเหรอ?" จักรเทพย้อน แววตาร่าเริงที่ได้เห็นมาตลอด โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับไอ้เต้ ตอบสิ่งที่รบกวนใจเขาได้ดีทีเดียว
"น้องดายิ้มได้ หัวเราะได้ คือสิ่งที่พี่จักรไม่ชอบใช่มั้ยคะ"
"ถึงน้องดาจะอยู่กับคนอื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าน้องดาจะรักคนอื่นได้เหมือนพี่จักร" วรดาย้อน
คำว่ารักที่ออกมาจากปาก วรดา ทำให้จักรเทพหันหน้าหนี และตอบเธอเสียงเรียบ
"นั่นมันเื่ของน้องดา"
วรดาเม้มปากแน่น ความเ็าที่เขาพยายามสร้าง ถ้าเธอทำลายมันไม่ได้ เธอจะไม่มีวันได้เขาคนเดิมกลับคืนมา
"ก็ได้ค่ะ น้องดาจะทำอย่างที่พี่จักรอยากให้น้องดาเป็" วรดาเห็นชายสองคนที่เดินมาหน้าคอนโด เธอเปิดประตูออกไป และทำในสิ่งที่จักรเทพคาดไม่ถึง
วรดาคว้าคอผู้ชายคนหนึ่งลงมาจูบ!
บัดซบ!
จักรเทพกัดฟันแน่น เปิดประตูลงจากรถด้วยความโมโห
"ถ้ารักตัวเองไม่เป็ ก็อย่ามาริรักคนอื่น!" จักรเทพกระชากร่างบางออกมา ตะคอกใส่หน้าวรดาด้วยความโกรธ
"เหมือนที่พี่ รักตัวเองใช่มั้ยคะ?"
ภาพใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา และท่าทางเ็ปของวรดาทำให้จักรเทพใจอ่อนยวบ เป็เขา... ที่ทำให้เธอเป็แบบนี้
"บอกมาสิคะ อยากให้น้องดาเป็ผู้หญิงแบบไหน"
"ผู้หญิงแบบไหน... ที่พี่จักรจะรัก"
คนอื่นๆ เริ่มมองมาที่พวกเขา และบางคนกำลังถ่ายรูป ภาพของวรดาจะทำให้เธอเสื่อมเสีย เพราะอยู่กับเขา ที่ไม่ใช่คู่หมั้น
"พี่จะขึ้นไปส่ง"
จักรเทพเข้าโอบประคองวรดา ยกมือบังหน้าเธอเอาไว้ พาขึ้นคอนโดไปอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่เคยชนะเธอได้เลย ให้ตายสิ!
......
เธอพลาดไปอีกแล้ว!
กรีนลุกขึ้นมาในตอน 6 โมงเช้า และคนข้างๆ ก็หายไปแล้ว
ความตั้งใจจะเอาใจเขาและขอไปทำงานเอง ถูกตัดจบไปั้แ่คุยกันแค่ 3 ประโยค
เธอจะหาโอกาสแอบหนีไปหาลูกได้ยังไงกันนะ ถ้ามีคนตามติดอยู่แบบนี้
กรีนอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่างด้วยในที่ห่อเหี่ยว
อาหารบนโต๊ะและกระดาษโน้ตสั้นๆ ทำให้กรีนแปลกใจ
"ฉันต้องบินไปญี่ปุ่น 3 วัน ดูแลตัวเองด้วยนะ แล้วก็ห้าม! คิดถึงใครนอกจากฉัน"
ไม่อยู่ 3 วันเหรอ?
หัวใจเริ่มมีความหวังอีกครั้ง และคนที่จะช่วยให้เธอหายไปได้โดยไม่ถูกสงสัยคงเป็รองจักรคนเดียว
รอยยิ้มกลับคืนมาเมื่อคิดถึงภาพน้องไน้ท์ที่วิ่งเข้าอ้อมกอดของเธอ หยิบขนมปัง 1 ชิ้นใส่ปาก เดินไปขึ้นรถไปทำงานทันที