ภายในผืนป่าที่กว้างใหญ่นี้หลินตงกำลังเดินทางไปยังเบื้องหน้าอย่างเรื่อยๆ ตามความรู้การศึกษาที่เขาได้ร่ำเรียนมา ตลอดสามปีมานี้ความรู้ทั้งหมดที่อยู่ภายในคัมภีร์บนชั้นของท่านอาจารย์นั่นชายหนุ่มได้ซึมซับมันมาหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็ระดับขั้นพลังของทั้งผู้ฝึกยุทธหรือพวกสัตว์อสูรแม้แต่ภูมิภาคของแผนที่หรือทวีปเขาก็รับรู้ได้หมด
เขาอยู่ตรงบริเวณทิศเหนือของอาณาเขตเหรินซานและอาณาเขตนี้ก็ตั้งอยู่ที่ทางทิศใต้ของทวีปชิงหลงที่ห่างไกล ส่วนสำนักจิติญญายุทธนั่นเป็สำนักที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาเขตเหรินซานนี้ เขาเพียงแค่เดือนเท้าไปอีกสองถึงสามเดือนข้างหน้าแบบนี้ไปเรื่อยๆก็จะถึงจุดหมายแล้วเพราะถึงยังไงระหว่างเมืองใหญ่และหมู่บ้านของเขาก็มีผืนป่าที่กว้างใหญ่นี้ขว้างกั้นเอาไว้อยู่
โดยส่วนใหญ่แล้วคนปกติพวกเขาจะใช้ม้าลากเกวียนในการเดินทางจึงทำให้มันรวดเร็วกว่าการเดินเท้าด้วยตนเองแต่ชายหนุ่มไม่มีมันนี่สิ
เขาจึงทำได้เพียงเดินตัดผ่านผืนป่านี้ไปเท่านั่นจนกระทั่งผ่านไปหลายวัน เขาก็ยังออกเดินทางไปเรื่อยๆเมื่อถึงมืดค่ำก็ออกหาผลไม้เพื่อประทังชีวิต ส่วนกลางดึกเขาก็จะนั่งสมาธิเพื่อฝึกฝนพลัง ว่ากันว่าทั่วทุกหนแห่งของผืนฟ้าและผืนดินนั่นมีพลังงานฟ้าดินลึกลับล่องลอยไปมาอย่างไม่รู้จบ พวกมันมองไม่เห็นแต่ก็ััได้
ในทุกๆคืนชายหนุ่มจะนั่งสมาธิและโคจรวิชาบ่มเพาะของตนขึ้นเพื่อดูดกลืนพลังงานนี้ทีละนิด ยิ่งเขาดูดกลืนมันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ร่างกายรู้สึกกระปี้กระเปร่ามากเท่านั้นแถมเขายังััได้ว่าพลังกำลังก็จะเพิ่มขึ้นนิดหน่อยอีกด้วย
ส่วนบรรยากาศนั่นก็เงียบสงัดอย่างเช่นเคย ผืนป่านี้ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมีสัตว์อสูร พวกมันอยู่แถวๆจุดกลางผืนป่าซะมากกว่าส่วนเขานั่นเดินอยู่ขอบๆของมันจึงทำให้ตลอดทางที่ผ่านมาไม่พบเจอพวกสัตว์ร้ายเลยแม้แต่สัตว์ตัวเล็กๆก็ยังแทบจะไม่ค่อยมีจึงทำให้ชายหนุ่มนั่นเบื่ออยู่หน่อยๆ
เช้าวันถัดมาเขาก็ยังออกเดินทางอย่างเช่นเคยแต่ทว่าวันนี้มันมีความผิดปกติเมื่อััได้ว่าที่ด้านหน้าเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของเื ชายหนุ่มรีบก้มลงและหลบซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ที่หนาทึบในทันที ฝ่ามือค่อยๆแหวกหญ้าออกอย่างช้าๆจนเกิดเป็ช่องว่างที่เล็กน้อย
ั์ตาของเขาสาดส่องไปก็มองเห็นหมาป่าสีน้ำตาลอยู่สองสามตัว พวกมันมีขนาดประมาณหนึ่งเมตรพร้อมกับมีใบหน้าที่ดุร้ายและกรงเล็บที่แหลมคม พวกมันตอนนี้กำลังใช้เขี้ยวสีเงินที่เป็ประกายขย้ำซากของหมูป่าตัวนึงอย่างกระหายเื คมเขี้ยวของพวกมันเต็มไปด้วยโลหิตที่สะท้อนออกมา
"สัตว์อสูรระดับหนึ่ง หมาป่าเขี้ยวเงิน..!!"
ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดว่าจะเอายังไงอยู่นั่นหมาป่าเขี้ยวเงินตัวนึงก็ััได้ถึงกลิ่นอายของพลังยุทธ มันหันขวับและพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มพร้อมกับเสียงคำรามที่ข่มขู่ออกมา
หลินตงเมื่อเห็นว่าหลบซ่อนตัวไม่ได้แล้วก็พุ่งตัวออกจากพุ่มไม้และเหวี่ยงหมัดของตนเข้าใส่อย่างหนักหน่วง
"เปรี๊ยง"
หมัดของชายหนุ่มที่กระแทกเข้ากับหัวของหมาป่าจนบี้แบนถึงกับทำให้เขาต้องอึ้งอยู่นิดๆ อะไรกันเนี่ย เพียงแค่หมัดเดียวก็ทำให้สัตว์อสูรระดับหนึ่งตกตายได้แล้ว
สำหรับชายหนุ่มแล้วเขายังไม่รู้ว่าตัวเองได้แตกต่างไปจากแต่ก่อนราวกับ์และนรก ส่วนเขาเพียงแค่ไม่รู้เท่านั่นแต่ว่าหลังจากนี้หลินตงก็จะเข้าใจมันได้ในที่สุด
วินาทีนั่นหมาป่าเขี้ยวเงินอีกสองตัวเมื่อเห็นว่าเพื่อนมันถูกสังหารก็พุ่งเข้าใส่ร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เขี้ยวสีเงินสะท้อนกับแสงแดดที่เจิดจร้าทำให้ผู้คนที่พบเห็นต้องหวาดสะพรึงแต่มันไม่ใช่กับชายหนุ่ม
หลินตงสีหน้าเยียบเย็นและเริ่มโยกตัวหลบกรงเล็บที่มันตะปบไปมาจนกรงเล็บของมันแทบจะฟันหน้าเขาแล้ว ชายหนุ่มก้าวถอยหลังอยู่เล็กน้อยพร้อมกับซัดฝ่ามือกระแทกลำตัวของพวกมันไปอย่างจัง คลื่นยุทธสีแดงฉานปะทุขึ้นอย่างรุนแรง
"ปังงง"
เสียงะเิของคลื่นยุทธระดับห้าดังกึกก้องทั่วทั้งบริเวณ หมาป่าเขี้ยวเงินที่โดนฝ่ามือทั้งสองไปก็ร้องครวญครางออกมาอย่างเ็ปพร้อมกับกระเด็นไปหลายเมตร ร่างกายของมันถึงกับฉีกขาดออกเป็ชิ้นๆ พวกมันส่งเสียงอยู่พักนึงพร้อมกับแน่นิ่งไป
เขาชักฝ่ามือกลับมาพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ นี้คือการฆ่าครั้งแรกของชายหนุ่ม ซากเืของศพที่กระจายและกลิ่นฟุ้งนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องแทบจะอาเจียนแต่ทว่าเมื่อเขานึกถึงคำของอาจารย์แล้วเขาก็พยายามที่จะซัมซับมันเข้าไป
ภายในโลกนี้มีเพียงแค่ผู้แข็งแกร่งและผู้อ่อนแอเท่านั่น ถ้าไม่อยากจะถูกฆ่าก็จงต้องลงมือฆ่าก่อน ถ้าไม่ทำตัวของเขาก็จะตกตายซะเอง นี้คือกฏของการมีชีวิตอยู่ที่อาจารย์ได้บอกไว้
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังเศษซากของสัตว์อสูรทั้งสามที่นอนตายอยู่เบื้องหน้า มันทำให้เขานั่นไม่อยากจะเชื่อ เพียงพริบตาที่พวกมันโจมตีเข้ามาด้วยความเร็ว ร่างกายของเขาก็ขยับไปเองพร้อมกับตอบโต้มันตามสัญชาตญาณและสังหารพวกมันในพริบตา
"ฮ่าฮ่า เนื้อของสัตว์อสูร ท่านอาจารย์บอกว่าสำหรับพวกมนุษย์แล้วมันอร่อยมากนัก"
หลินตงครุ่นคิดถึงคำพูดของอาจารย์ก็เริ่มน้ำลายไหลออกมา เขาบอกว่าต้องก่อกองไฟพร้อมกับเอาเนื้ออสูรไปย่างมันจะส่งกลิ่นหอมออกมาและยั่วน้ำลายผู้คนที่จะกินมันแถมเนื้อของสัตว์อสูรนั่นจะมีคลื่นปราณยุทธที่อัดแน่นมากมาย ผู้ที่กินมันเข้าไปก็จะได้รับพลังลมปราณมาพัฒนาตนเองได้อีกทางนึงด้วย
ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังหยิบฟืนไฟรอบๆมาเพื่อรวบรวมมันในการก่อกองไฟอยู่นั่น
"กรร"
เสียงแปลกประหลาดก็ดังขึ้น พุ่มไม้ที่หนาทึบเริ่มถูกแหวกออกพร้อมกับมีร่างเงาเหยียบย่ำออกมาอย่างช้าๆ หมาป่าที่มีใบหน้าน่าเกรงขาม มันมีขนาดกว่าสองเมตรพร้อมกับคมเขี้ยวที่ราวกับว่าจะขย้ำได้ทุกสิ่ง เส้นขนสีน้ำตาลของมันมีสีเงินถูกแซมเอาไว้อยู่เล็กน้อยด้วย ลักษณะของมันแตกต่างจากทั้งสองตัวนี้ก่อนหน้าอย่างชัดเจน
หลินตงเมื่อเห็นมันก็รีบะโถอยหลังกลับมาพร้อมกับทำหน้าที่เคร่งเครียด เ้านี้คือตัวที่พัฒนาแล้วของหมาป่าเขี้ยวเงินและยังเป็หัวหน้าจ่าฝูงของหมาป่าที่เขาฆ่าอีกด้วย
"สัตว์อสูรระดับสอง หมาป่าเขี้ยวขนเงิน..? จากที่อ่านบันทึกไว้ ความเร็วและพลังของมันไม่ธรรมดาเลย..!!"
5K
