“กรี๊ดกรี๊ดดด!!!!!!...... อ้ายอ๊ายยย!!!!!!......”
เสียงร้องกรีดกราดตื่นเต้นของรมย์ชลีดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ ที่วิภวาถือเอาไว้แนบหู ทำให้เธอต้องเอาโทรศัพท์มือถือออกไปห่างๆ จากหูอย่างเร็วไว และปล่อยให้คนฝั่งนั้นร้องซะให้พอใจ
“แกจะร้องอะไรเนี้ย ฉันแสบแก้วหูหมดแล้วเนี้ย!!!!!!......”
วิภวาเอาโทรศัพท์มือถือแนบหูอีกครั้ง แล้วต่อว่ารมย์ชลีไปตามสายโดยไม่จริงจังนัก เพราะรู้แหละว่าเพื่อนของเธอคนนี้คลั่งไคล้ดาราที่ชื่อ เตชัส อะไรนั้นมากมายขนาดไหน
“แหม!!... ก็ฉันตื่นเต้นแทนแกนี่นา ที่ได้ไปคอยดูแลเตชัส ฉันล่ะอิจฉาแกจริงๆ เลยภา ยังไงแกถ่ายรูปมาให้ฉันหน่อยนะ ฉันอยากได้ๆ......”
“อย่าๆ ไม่ต้องมาตื่นเต้นแทน และไม่ต้องมาอิจฉาฉันเลยย่ะ ฉันไม่ชอบที่จะต้องไปดูแลดาราของแกเล๊ยยย... ที่ได้ดูแลเนี้ยเพราะคนขาดหรอก ฉันเลยจำต้องทำ”
วิภวาไม่มีความตื่นเต้นในงานที่เธอจะต้องทำเลยจริงๆ เธอเฉยๆ กับดารา นักร้อง นักแสดงมาก ถึงแม้จะหล่อสวยมากมายขนาดไหน เธอก็เฉยๆ ไม่ได้อินหรือคลั่งไคล้เหมือนอย่างรมย์ชลี ที่รายนั้นเป็เอามากจริงๆ มากถึงขนาดเปย์ซื้อของให้ก็มีมาแล้ว
“เอาน่าๆ ยังไงแกก็ถ่ายรูปเตชัสสุดหล่อของฉันมาให้ฉันหน่อยน๊า.... นะนะภาเพื่อนรักกกก!!!!!!......”
“เออๆ ถ้าเขาให้ถ่ายนะ เดี๋ยวฉันจะถ่ายให้”
วิภวาได้ยินลูกอ้อนมาตามสาย ก็กรอกตามองบน แต่ก็ยอมตกปากรักคำรมย์ชลีแต่โดยดี เพราะรู้ดีว่ารมย์ชลีคลั่งไคล้ดาราที่ชื่อเตชัสคนนี้มากจริงๆ ก็มากไม่มาก คนดูเยอะๆ แน่นๆ นางยังเบียดตัวเข้าไปดูใกล้ๆ จนถึงหน้าเวที
ปลั๊กกก!!!!!!......
“อุ๊ย!!... ขะ ขอโทษค่ะ”
วิภวามัวแต่เดินแบบรีบเร่ง พร้อมกับคุยโทรศัพท์ไปด้วย ทำให้เธอไม่ทันระวัง และไม่ทันเห็นคนที่เดินมาอีกทาง ร่างสองร่างจึงชนกัน ทำให้เธอเซไปนิดหนึ่ง เธออุทานเสียงหลง แต่กระนั้นก็รีบกล่าวขอโทษอย่างเร็วไว
“เดินมองทางหน่อยสิคุณ ไม่ใช่เอาแต่คุยโทรศัพท์!!!!!!......”
......^O^……
เสียงนี้เธอคุ้นหูมาก และพอเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พลันได้สบตากับดวงตาเข้มดุเข้าอย่างจัง ก็ยิ่งคุ้น และก็ต้องยืนอ้าปากค้า มองดูผู้ชายตัวโตปากร้ายคนนั้นเดินไปหน้าตาเฉย โดยไม่รู้ฟังคำพูดของเธอเลยสักนิด
“หรือว่าอีตาที่ชนเราตอนนี้ จะเป็อีตาเตชัสคนนี้!!... บ้าบอที่สุดเลย!!!!!!......”
วิภวาขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน อย่างครุ่นคิดไปถึงเหตุการณ์ ตอนที่เธอไปห้องน้ำในห้างสรรพสินค้า และกลับคำพูดเหมือนย้อนกับมาหาตัวเอง ที่เคยต่อว่าผู้ชายคนนั้น วิภวาบริภาษออกมาอย่างหัวเสียที่ถูกย้อนกลับอย่างนี้
“ใจเย็นๆ เราจะยังต้องไปดูแลเขาอยู่นะ ใจเย็นๆ เข้าใจภา”
วิภวาบอกกับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ ขณะเดียวกันก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองสามที แล้วจึงก้าวเดินด้วยท่าทีมุ่งมั่น หนักแน่น ไปตามเส้นทางที่ผู้ชายคนนั้นเดินไป
“เอ้าภา มาแล้วเหรอ!!... เร็วคุณเตชัสมาแล้ว ไปดูหน่อยสิว่าเขา้าอะไรหรือเปล่า!!??......”
นิลอนงค์ ผู้ซึ่งเป็คนดูแลความเรียบร้อยของงาน เห็นวิภวาเดินดุ่มๆ มาแต่ไกล จึงเรียบเดินเข้าไปหา พร้อมกับเร่งเร้าให้ไปดูแลเตชัสในทันที โดยไม่คิดจะให้วิภวาได้หยุดพักหายใจกันเลย
“ค่ะ”
งานก็คืองาน วิภวาจะไม่ทำตามก็ไม่ได้ เธอจึงตอบรับเพียงสั้นๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องสำหรับแต่งตัว เธอเห็นเตชัสกำลังนั่งกดๆ จิ้มๆ โทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุดอยู่ เธอจึงเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ
“ไม่ทราบว่าคุณทานอะไรมาหรือยังคะ จะรับชา กาแฟ หรือน้ำอะไรไหมคะ!!??......”
วิภวาเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ใช่เฉพาะแค่น้ำเสียง ใบหน้าสวยใสของเธอก็ราบเรียบเฉยชาไม่แพ้กัน
“.........”
เตชัสละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือ เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าสวยหวาน และต่างคนต่างจ้องมองกันและกัน ไม่มีใครยอมหลบให้ใคร แต่สุดท้ายก็ต้องเป็วิภวาเองที่พ่ายแพ้ต่อสายตาคู่นั้น เบือนหน้าหันไปมองทางอื่น
๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘
15K
![รัตติกาลเหมันต์ [จีนโบราณ] ทดลองอ่าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609080649_67021195.webp)
