“พวกเ้าทั้งหมด… ไร้ประโยชน์!”
เสียงของาาปีศาจ ไครอน อาซาเซล ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
เสียงกระแทกของกำปั้นที่ฟาดลงบนที่วางแขนของบัลลังก์ดังสนั่น
ร่างสูงของาาปีศาจพุ่งขึ้นยืน ใบหน้าคมคร้ามของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“อาเทมอส หายตัวไปได้ยังไง!?”
เหล่าข้าราชบริพารปีศาจ หน้าซีดเป็แถว บางตัวถึงกับหลบตาหวาดๆ
แต่ท่ามกลางความตึงเครียด…
“เอ่อ… ท่านาา ข้าคิดว่าท่านพูดแบบนี้มาเป็รอบที่ 376 แล้วนะขอรับ”
“ข้าก็รู้! แต่ข้าก็ยังโกรธอยู่ดี!”
“แล้วเ้ากำลังจะบอกข้าว่าพวกเ้าหาเขาไม่เจอเลยงั้นรึ!?”
หัวหน้าทหารปีศาจรีบโค้งคำนับ “ขอประทานอภัยฝ่าา…
แม้พวกเราจะส่งหน่วยสอดแนมไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครพบร่องรอยของเ้าชายเลย”
ไครอนขมวดคิ้วแน่น “เป็ไปไม่ได้… ข้าเลี้ยงเด็กคนนี้มากับมือ!
เขาน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ ‘ไม่ควรอยู่’”
ข้าราชบริพารปีศาจกระซิบกันเอง
“หมายความว่ายังไง?”
“ท่านาาพูดราวกับว่าเ้าชายเป็แมวที่แอบหนีออกจากวังไปเที่ยวเล่นอย่างนั้นแหละ…”
ทันใดนั้น…
“ข้าได้ยินนะ…”
เสียงของไครอนดังขึ้นเย็นะเื
ข้าราชบริพารตัวที่เผลอพูดถึงแมว รีบหมอบลงทันที
“ขออภัยฝ่าา! ข้ามิได้มีเจตนาล้อเลียนเ้าชาย!”
ไครอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนบัลลังก์
“เฮ้อ… ข้าต้องคิดให้รอบคอบก่อนจะสั่งการ”
ทันใดนั้น… เสียงประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก
“ฝ่าา! มีข่าวจากหน่วยสอดแนม!”
“ว่าไง!?”
ปีศาจตัวเล็กรีบพุ่งเข้ามา ม้วนคัมภีร์ในมือสั่นสะท้าน
“มีรายงานว่าเ้าชายปรากฏตัวครั้งสุดท้าย… ใกล้ซากของอาณาจักรเทพโบราณ!”
ไครอนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
“ฮ่ะๆๆ… เ้าลูกชายของข้า…”
“เ้ากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?”
ไครอนลุกขึ้นยืน “ส่งกองกำลังหน่วยพิเศษออกไป!
ถ้าหาเจอแล้ว พาตัวเขากลับมาให้ได้!”
“แต่หากใครหน้าไหนคิดจะขัดขวาง…”
“ฆ่ามันซะ”
ข้าราชบริพารทั้งหมดก้มศีรษะ “รับบัญชา! ฝ่าา!”
ทันใดนั้น…
“เอ่อ… ฝ่าา ข้ามีคำถามนิดหน่อยได้หรือไม่?”
ไครอนหันขวับไปมอง ข้าราชบริพารปีศาจตัวหนึ่งยกมือขึ้นสั่นๆ
“ว่าไป…”
“ข้าหมายถึงว่า… พวกเราต้องตามหาเ้าชายจริงๆ หรือ?”
”…อะไรนะ?”
“คือว่า…” ข้าราชบริพารเหงื่อแตกพลั่กๆ “เ้าชายเป็ปีศาจระดับสูง
เขาเก่งขนาดนั้น จะไม่มีปัญหาหรอกมั้งขอรับ…”
เงียบ…
บรรยากาศกดดันจนทุกคนกลั้นหายใจ
ไครอนจ้องเขม็ง… ก่อนจะก้าวลงจากบัลลังก์
“เ้าคิดว่าข้า… คิดมากไปงั้นรึ?”
ข้าราชบริพารกลืนน้ำลาย “เอ่อ… ข้าไม่ได้หมายความว่า—”
“เ้าคิดว่าข้าเป็บิดาที่ห่วงลูกเกินเหตุ?”
“เอ่อ…”
“ข้าเลี้ยงเด็กคนนี้มากับมือ ข้ารู้ว่าเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา แต่—”
ไครอนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ
”…แต่มันก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี”
ในขณะที่กองกำลังปีศาจเตรียมออกเดินทาง ไครอนนั่งลงเงียบๆ
ก่อนจะหยิบจี้โลหะชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู
มันเป็ของที่เขาให้ลูกชายไว้เมื่อตอนเด็กๆ
“อย่าทำให้ข้ากังวลไปกว่านี้นะ เ้าลูกชายโง่…”
คำถามสำคัญก็คือ—“จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้‘‘
1K
