หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        ครรภ์ของเหยาเหยาค่อยๆ แก่ขึ้นตามวันเวลา ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของทุกคนในจวนอ๋อง

        เป้ยจิ้งหานคอยปรนนิบัติพัดหวีภรรยามิได้ขาด สรรหาโอสถและอาหารบำรุงล้ำค่ามาให้ไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งยังคอยเคียงข้างไม่ห่างกาย ส่วนเป้ยเฉินอันก็ชอบเอาใบหูแนบกับหน้าท้องกลมโตของมารดา คอยฟังเสียงการเคลื่อนไหวของน้องน้อยในครรภ์อย่างตั้งอกตั้งใจ ภาพความไร้เดียงสานั้นทำให้เหยาเหยาอดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้

        ‘ลูกแม่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน’ เหยาเหยาคิดพลางลูบศีรษะของบุตรชายด้วยความอ่อนโยน เพราะความตั้งใจในการเป็นพี่ชายที่ดีนั้น

        ทว่าท่ามกลางความสงบสุขแสนอบอุ่นในครอบครัว คลื่นลมระลอกใหม่ในราชสำนักกลับเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

        ฮ่องเต้หย่งอันซึ่งขึ้นครองราชย์ได้ระยะหนึ่งแล้ว ถึงคราวต้องสถาปนาฮองเฮาคู่บัลลังก์ และตระกูลที่ได้รับเลือกให้ขึ้นสู่ตำแหน่งมารดาแผ่นดินก็คือ ‘ตระกูลฮัว’ ตระกูลขุนนางใหญ่ผู้อุดมด้วยอำนาจและเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานอันแรงกล้า

        เมื่อตระกูลฮัวก้าวขึ้นสู่สถานะพระญาติวงศ์ของฮองเฮา อิทธิพลของพวกเขาก็แผ่ขยายในราชสำนักอย่างรวดเร็วดั่งพายุพัด และด้วยฐานะขุมอำนาจใหม่ที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด พวกเขาจึงเริ่มเพ่งเล็งไปที่ตระกูลซ่งและจวนเป่ยกุยอ๋องที่มีอำนาจบารมีอยู่เดิมด้วยความริษยาและระแวดระวัง

        โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‘ฮัวเหยี่ยเอ่อร์’ น้องสาวของฮองเฮาตระกูลฮัว ผู้ทะนงในอำนาจวาสนาของตระกูลตน เมื่อนางได้ยินกิตติศัพท์เล่าลือเกี่ยวกับ ‘อ๋องหญิงเป่ยกุยผู้ปรีชาสามารถ’ ที่ผู้คนทั่วเซิ่งจิงต่างยกย่องสรรเสริญ จิตใจของนางก็พลันรุ่มร้อนด้วยความริษยาและปรารถนาจะเหยียบย่ำอีกฝ่าย

        "อ๋องหญิงเป่ยกุยน่ะหรือ" ฮัวเหยี่ยเอ่อร์เอ่ยกับสาวใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสระคนดูแคลน "ก็แค่บุตรสาวตระกูลซ่งที่โชคดีได้แต่งงานกับเป่ยกุยอ๋อง... ยามนี้ตระกูลฮัวของพวกเราเป็นถึงพระญาติฝ่ายฮองเฮา ข้าต่างหากที่ควรเป็นดาวเด่นผู้เจิดจรัสที่สุดในสังคมชนชั้นสูงของเซิ่งจิง มิใช่นาง!"

        ——————

        ในงานเลี้ยงต้อนรับฮองเฮาองค์ใหม่ซึ่งจัดขึ้นอย่างหรูหราอลังการภายในวังหลวง บรรดาฮูหยินสูงศักดิ์และอ๋องจากจวนต่างๆ ต่างหลั่งไหลมาร่วมงานอย่างคับคั่ง รวมถึงเหยาเหยาที่แม้จะมีครรภ์แก่ แต่ก็ยังมาร่วมแสดงความยินดีตามมารยาทอันดีงาม

        ฮัวเหยี่ยเอ่อร์เห็นเป็นโอกาสที่ตนจะสร้างชื่อ จึงก้าวเท้าเข้ามาท้าทายเหยาเหยาต่อหน้าธารกำนัลทันที

        "อ๋องหญิงเป่ยกุยเจ้าคะ ข้าได้ยินกิตติศัพท์มานานว่าท่านปรีชาสามารถยิ่งนัก ถึงขั้นวางกลศึกช่วยสยบแคว้นเป่ยเหลียงลงได้..." ฮัวเหยี่ยเอ่อร์เอ่ยด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษ "ทว่าในฐานะสตรี ความสามารถด้านบทกวีและศิลปศาสตร์ต่างหากที่เป็นเครื่องพิสูจน์เนื้อแท้ ไม่ทราบว่าอ๋องหญิงผู้เก่งกาจทรงถนัดด้านนี้บ้างหรือไม่เจ้าคะ? หรือว่ามัวแต่คร่ำเคร่งกับการศึกสงคราม จนหลงลืมวิถีแห่งกุลสตรีไปเสียสิ้นแล้ว"

        ถ้อยคำประชดประชันนี้แฝงเจตนาดูแคลนอย่างเด่นชัด หาว่าเหยาเหยาเป็นเพียงสตรีหยาบกระด้างที่ขาดความอ่อนช้อยและคุณสมบัติของกุลสตรีชั้นสูง

        เหยาเหยาที่สดับฟังอยู่ หาได้มีโทสะไม่ นางเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทะลุปรุโปร่งในทันที

        ‘ที่แท้ก็ตระกูลฮัวที่เพิ่งได้ดิบได้ดีเป็นพระญาติฮองเฮา กำลังกระเหี้ยนกระหือรืออยากสำแดงอำนาจบารมี’ นางคิดในใจ ‘แม่นางฮัวผู้นี้ คิดจะใช้ข้าเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปสร้างชื่อเสียงอย่างนั้นรึ... ช่างเป็นเด็กใหม่ที่อยากเด่นอยากดังเสียจริง’

        ‘เอาเถอะ ขนาดฟ่านชิงเสวี่ยกับสองพี่น้องสกุลกู้ ข้ายังสยบมาได้แล้ว นับประสาอะไรกับเด็กเมื่อวานซืนเช่นนี้’ เหยาเหยาคิดพลางลอบยิ้มอย่างสงบ ‘แต่ยามนี้ข้ากำลังตั้งครรภ์อยู่ เหตุใดต้องเปลืองแรงมีปากเสียงให้เหนื่อยยาก สู้ใช้สมองจัดการให้จบเรื่องอย่างงดงามจะดีกว่า’

        เหยาเหยาแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาเรียบนิ่งไร้แววสะทกสะท้าน "คุณหนูฮัวเข้าใจผิดแล้ว การวางกลยุทธ์ศึกกับคุณสมบัติของกุลสตรี หาใช่สิ่งตรงข้ามที่ขัดแย้งกันไม่ สตรีที่ดีย่อมต้องเพียบพร้อมด้วยความอ่อนโยนและสติปัญญา... ส่วนเรื่องบทกวีนั้น ข้าก็พอมีความรู้อยู่บ้าง ทว่าข้าเชื่อเสมอว่า บทกวีที่ดีแท้จริง มิใช่กวีที่แต่งขึ้นเพื่ออวดอ้างความสามารถ หากแต่เป็นกวีที่สะท้อนถึงจิตใจอันดีงามและเปี่ยมด้วยคุณธรรม"

        นางปรายหางตามองไปยังฮองเฮาตระกูลฮัวที่ประทับอยู่บนแท่นสูง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงพลัง "ดั่งเช่นในวันนี้ ซึ่งเป็นวันมงคลยิ่งในการสถาปนาฮองเฮาคู่บัลลังก์ หากจะรังสรรค์บทกวีขึ้นมาสักบท ย่อมต้องเป็นกวีเพื่อถวายพระพรชัยมงคลแด่ฮองเฮา หาใช่กวีเพื่อมาประชันขันแข่งอวดดีกันเอง... คุณหนูฮัวเห็นพ้องกับข้าหรือไม่?"

        เพียงประโยคเดียว สถานการณ์ก็พลิกผันโดยสิ้นเชิง! หากฮัวเหยี่ยเอ่อร์ยังดึงดันจะประชันกวีต่อไป ก็เท่ากับนางไม่เห็นแก่หน้าฮองเฮาผู้เป็นพี่สาว และทำลายบรรยากาศอันเป็นมงคลของงานเลี้ยง

        ฮัวเหยี่ยเอ่อร์ใบหน้าพลันถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก ขณะที่ฮองเฮาตระกูลฮัวซึ่งสดับฟังอยู่ก็พยักพระพักตร์เห็นด้วยกับคำกล่าวของเหยาเหยา ยิ่งทำให้ฮัวเหยี่ยเอ่อร์อับอายขายหน้าจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

        ‘จัดการได้สวย!’ เหยาเหยาคิดอย่างพึงพอใจ ‘หยิบยกวันมงคลของฮองเฮามาเป็นเกราะกำบัง บีบให้ฮัวเหยี่ยเอ่อร์เดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็เสียหน้า... ไม่ต้องเปลืองแรงโต้เถียง แค่พลิกแพลงคำพูดเพียงนิดเดียวก็สยบได้ราบคาบ’

        นางผ่านการห้ำหั่นในราชสำนักมานับครั้งไม่ถ้วน ย่อมรู้ดีว่าการเอาชนะที่แท้จริง มิใช่การด่าทอกลับด้วยอารมณ์ แต่คือการต้อนให้อีกฝ่ายเดินเข้าสู่ทางตันด้วยน้ำมือของตนเอง ดังนั้นความใจร้อนของแม่นางฮัวจึงเป็นเพียงการเผาไหม้ตัวเองอย่างช้าๆ เท่านั้น

        ——————

        หลังจบงานเลี้ยง เหยาเหยาเดินทางกลับจวนเป่ยกุยอ๋อง เมื่อเป้ยจิ้งหานทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น ก็รีบเข้ามาโอบประคองภรรยาด้วยความห่วงใยระคนกังวล "ตระกูลฮัวเริ่มหาเรื่องเจ้าแล้วหรือ? เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเองเถิด เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ไม่ควรต้องมาเหนื่อยใจกับเรื่องไร้สาระพวกนี้"

        เหยาเหยายิ้มละมุน พลางกุมมือหนาของสามีเอาไว้ "พี่หานอย่าได้กังวลไปเลย เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้เหยาเหยารับมือได้เจ้าค่ะ แต่ว่า..." สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "ตระกูลฮัวเป็นขั้วอำนาจใหม่ที่กำลังรุ่งโรจน์และมีความทะเยอทะยานสูง พวกเขาคงไม่ยอมรามือเพียงเท่านี้แน่ พวกเราต้องเพิ่มความระมัดระวังให้หนัก เพราะพวกเขาอาจกำลังหาช่องทางเล่นงานตระกูลซ่งและจวนเป่ยกุยอ๋องเพื่อเถลิงอำนาจของตนเอง"

        ‘ตระกูลฮัวริษยาพวกเรา เพราะพวกเรามีบารมีล้นพ้นและได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้อย่างลึกซึ้ง’ นางคิดวิเคราะห์ ‘นี่คือเกมกลอำนาจในราชสำนักที่ไม่มีวันจบสิ้น... ตราบใดที่ตระกูลของเรายังคงยิ่งใหญ่และมั่นคง ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีผู้ริษยาและจ้องจะโค่นล้ม’

        ‘ทว่าข้าหาได้หวาดกลัวไม่’ เหยาเหยาคิดพลางลูบหน้าท้องที่โอบอุ้มชีวิตน้อยๆ ไว้อย่างทะนุถนอม แววตาของนางทอประกายเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ ‘เพราะข้ามีครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียว มีสามีที่พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่ และมีสติปัญญาไหวพริบที่บ่มเพาะมาตลอดชีวิต... ตระกูลฮัว หากพวกเจ้าคิดจะล่วงเกินครอบครัวของข้า ก็เตรียมตัวรับผลลัพธ์อันแสนสาหัสที่ตามมาได้เลย’

        เป้ยจิ้งหานกระชับอ้อมกอดโอบอุ้มภรรยาไว้แนบอกด้วยความรักใคร่สุดแสน "ไม่ว่าจะเกิดคลื่นลมแรงเพียงใด พวกเราจะจับมือรับมือไปด้วยกัน ข้าจะปกป้องเจ้าและลูกในครรภ์ด้วยชีวิตของข้าเสมอ"

        ——————

        ค่ำคืนนั้น ภายในห้องนอนอันอบอุ่น เหยาเหยานอนลูบท้องเบาๆ พลางครุ่นคิดถึงสถานการณ์และกระแสลมเปลี่ยนทิศในราชสำนัก

        ‘ยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน ศัตรูก็ผลัดเปลี่ยนหน้า’ นางคิดรำพึง ‘จากฟ่านชิงเสวี่ยสู่อ๋องรอง จากฉีจิ้งจงสู่ศึกแคว้นเป่ยเหลียง และยามนี้คือตระกูลฮัว... วังวนแห่งอำนาจนี้ไม่เคยหยุดนิ่งเลย’

        ‘แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ข้ามผ่านมันมาได้เสมอด้วยความสามัคคีของคนในครอบครัว’ นางคิดด้วยความมั่นใจอันเต็มเปี่ยม ‘ตระกูลฮัวก็เช่นกัน ไม่ว่าพวกเขาจะวางแผนการชั่วร้ายใดไว้ พวกเราจะสยบมันและคว้าชัยชนะมาครอง เพื่อปกป้องครอบครัวอันเป็นที่รัก และเพื่อให้ลูกๆ ของข้าได้เติบโตในโลกที่ปลอดภัยและเปี่ยมล้นด้วยความรัก’

        เป้ยเฉินอันที่นอนอยู่ข้างกายพลิกตัวเล็กน้อย “ท่านแม่... น้องเล็ก…” เสียงละเมอแผ่วเบาของเด็กน้อยลอยมาเข้าหูเหยาเหยา

        เหยาเหยายิ้มละไม ลูบศีรษะลูกชายตัวน้อยอย่างแผ่วเบา "อันอันฝันถึงน้องอย่างนั้นหรือลูก... อีกประเดี๋ยว น้องก็จะออกมาวิ่งเล่นกับอันอันแล้วนะ"

        หญิงสาวลูบหัวบุตรชายเบาๆ ก่อนผินหน้ามองไปยังนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามราตรีประดับประดาด้วยดวงดาราระยิบระยับเหมือนเคย จิตใจที่ปั่นป่วนของเหยาเหยาจึงสงบลงช้าๆ

        ‘ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ต้องผ่านพ้นมันไปให้ได้’

        ไม่นาน สองแม่ลูกก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับความคิดนั้น