บทที่ 16 ไม่ใช่ทหารอีกต่อไปแล้ว
โจวชิงซานรีบพูด “พี่สะใภ้ คืนนี้พวกเรากลับบ้านไม่ได้หรอก พรุ่งนี้พี่จ้านตงต้องผ่าตัด ต้องมีคนอยู่เฝ้า”
“หลานสะใภ้ ชิงซานพูดถูก พวกเราจะกลับบ้านได้ยังไง เรามีเกวียน เดี๋ยวลุงไปนอนบนรถ ชิงซานก็นอนบนเก้าอี้ยาวข้างนอกก็ได้ ชาวบ้านอย่างพวกเราไม่เื่มากหรอก”
ลุงโจวก็ไม่เห็นด้วย
“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ก็ต้องรบกวนทุกคนแล้ว” ซูซ่านยัดบุหรี่ใส่มือพวกเขา “บุหรี่นี่ต้องรับไว้นะถ้าไม่อย่างนั้นก็เกะกะเปล่าๆ”
ครั้งนี้โจวชิงซานก็ไม่ได้เกรงใจ รับบุหรี่ไว้กับลุงโจว
ผู้ชายคนอื่นๆ ในห้องมองด้วยความอิจฉา สมัยนี้ทุกคนสูบบุหรี่มวนเอง การได้สูบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินถือว่าเป็เื่พิเศษ
หลังจากกินซาลาเปาและรับบุหรี่แล้ว ลุงโจวก็ลงไปเอาเกวียนอย่างมีความสุข
ส่วนโจวชิงซานก็เตรียมตัวนอนบนเก้าอี้ยาวที่ทางเดินหน้าห้องพัก ตอนนี้เป็ฤดูร้อน ไม่ต้องห่มผ้าก็หลับได้
อย่างมากก็แค่โดนยุงกัด แต่สำหรับคนยุคนี้ เื่แค่นี้ไม่ถือว่าเป็ปัญหาอะไร
ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ เขาก็เลยอยู่คุยในห้องพักก่อน
ซูซ่านกลับมาที่ห้องพัก เห็นขวดน้ำเกลือแขวนอยู่ที่หัวเตียง เธอคิดว่าลู่จ้านตงหลับไปแล้ว จึงเอามือไปแตะหน้าผากเขา ปรากฏว่าร้อนมาก เธอก็เลยรีบไปตามพยาบาล
ไม่นาน พยาบาลก็เดินกลับมาพร้อมกับเธอ วัดไข้ให้ลู่จ้านตง “ไม่ต้องใ พอน้ำเกลือหมดขวด ไข้เขาก็จะลดแล้ว”
“พยาบาลคะ พอเขาตื่น จะให้เขากินอะไรได้เลยไหมคะ?”
“ถ้าไข้ลดก็กินได้ค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
ซูซ่านหนักร้อยกิโลกรัม ตอนกินซาลาเปา เธอไม่กล้ากินเยอะ แต่ก็กินไปตั้งห้าชิ้น
ยังไงก็ต้องลดน้ำหนัก แค่เดินไปซื้อซาลาเปาก็เกือบตายแล้ว
พอน้ำเกลือหมดขวด ไข้ของลู่จ้านตงก็ลดลงจริงๆ เหมือนที่พยาบาลบอก
พอเขารู้สึกตัวก็มองซูซ่านด้วยสายตาแปลกๆ
“พี่จ้านตง พี่ไว้ใจถูกคนแล้ว พี่สะใภ้ไปซื้อซาลาเปาให้พวกเรามากิน” โจวชิงซานพูด
ลู่จ้านตงมองซูซ่าน แต่ไม่ได้พูดอะไร
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเชื่อใจเธอ แค่รู้สึกว่าจากสิ่งที่เธอทำที่หมู่บ้านเถาฮวา แสดงว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ดี
ซูซ่านรินน้ำให้เขาดื่ม “เมื่อกี้คุณไข้ขึ้นตั้งสี่สิบองศา ดื่มน้ำก่อน แล้วค่อยกินซาลาเปา ฉันถามพยาบาลแล้วถ้าไข้ลดก็กินได้”
ลู่จ้านตงดื่มน้ำไปสองสามอึก ถึงแม้ว่าตัวเขาจะเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ก็รู้สึกดีขึ้นมาก
“หมอว่ายังไงบ้าง?”
ลู่จ้านตงยังคงอ่อนแรง น้ำเสียงฟังดูแหบแห้ง
“พรุ่งนี้เช้าสิบโมงผ่าตัด คุณหมอบอกว่าเพราะคุณเป็ทหาร จึงจัดหาหมอที่ดีที่สุดให้ คุณหมอสูงอายุคนนั้นบอกว่า พวกเรามาได้ทันเวลา ถ้ามาช้ากว่านี้ ขาของคุณอาจจะรักษาไม่หาย”
“ค่าผ่าตัด…”
เห็นสายตาที่กังวลของลู่จ้านตง ซูซ่านก็ยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ฉันจ่ายไปแล้ว ค่ารักษาพยาบาลก็ไม่ต้องห่วง”
ลู่จ้านตงอยากจะขอบคุณ แต่พอนึกถึงคำพูดของเธอก็เลยกลืนคำพูดกลับไป
ซูซ่านคุยกับเขาสองสามประโยค แล้วก็ยื่นซาลาเปาให้เขากิน
เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องผ่าตัด ต้องบำรุงร่างกาย ลู่จ้านตงจึงกินซาลาเปาไปหลายชิ้น ดูเหมือนว่าเขาจะมีแรงมากขึ้น
เห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดี โจวชิงซานก็ขอตัวออกไปหามุมนอน
ลู่จ้านตงมองซูซ่าน “มีเื่หนึ่งที่ผมไม่ได้บอกคุณ”
“ว่ามาสิ”
“จริงๆแล้ว เงินช่วยเหลือประจำไตรมาสนี้ผมยังไม่ได้รับ”
ซูซ่านใ “หมายความว่ายังไง? ตอนนี้คุณยังเป็ผู้พันอยู่เหรอ?”
“ใช่”
ซูซ่านยิ้ม “ดีเลย พอคุณผ่าตัดเสร็จ ฉันจะไปรับเงินมา”
“แต่สองสามวันนี้ ใบโอนเงินจะส่งมาไม่รู้ว่าวันไหน”
“ไม่เป็ไร ยังไงคุณก็ยังต้องอยู่โรงพยาบาล ฉันจะไปถามทุกวัน”
“อืม”
ซูซ่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า “พวกเราไม่ได้จดทะเบียนสมรส ถึงฉันจะไป จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าฉันเป็ภรรยาคุณ?”
ลู่จ้านตงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบตราประทับส่วนตัวกับบัตรประจำตัวทหารออกมา แล้วยื่นให้เธอ
“พรุ่งนี้คุณเอาอันนี้ไปก็พอ”
“เยี่ยมไปเลย”
มีสองอย่างนี้ รับรองว่าได้เงินแน่ๆ
“ว่าแต่ ครอบครัวลู่รู้หรือเปล่าว่าเงินช่วยเหลือจะส่งมา่นี้?”
“น่าจะรู้”
ซูซ่านพยักหน้า ถึงแม้เธอจะคิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
“ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้หลังจากที่คุณผ่าตัดเสร็จ ฉันจะรีบไปรับเงินที่ที่ทำการไปรษณีย์ทันที”
ลู่จ้านตงมองเธอเงียบๆ ดูเหมือนจะมีอะไรจะพูด
“มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ไม่ต้องเก็บไว้คนเดียว”
“นี่น่าจะเป็… ครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้รับเงินช่วยเหลือแล้ว”
ลู่จ้านตงพูดประโยคนั้นโดยไม่ได้มองเธอ
ซูซ่านอึ้งไป ครั้งสุดท้าย… นั่นหมายความว่าเขาจะไม่ได้เป็ทหารอีกต่อไปแล้ว
“คุณทำผิดอะไรเหรอ?”
ลู่จ้านตงไม่ได้ตอบคำถาม แต่หลับตาลง เหมือนกับกำลังใช้ความเงียบตอบเธอ
เห็นเขาไม่ตอบ ซูซ่านก็ไม่ได้ถามต่อ
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ผู้ชายคนนี้น่าจะทำผิดเื่การเมือง
ไม่ถ้าอย่างนั้นเจียงอวี้หรงคงไม่ให้เธอมารับหน้าที่แต่งงานแทนหยางหย่าลี่
“ไม่ต้องห่วง ถึงคุณจะทำผิดเื่การเมือง เราก็ไม่ต้องกลัว”
ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนี้จะออกจากกองทัพ เธอก็สามารถทำให้ครอบครัวนี้มีชีวิตที่ดีได้
แต่นั่นเป็เื่ของอนาคต ตอนนี้ เงินช่วยเหลือครั้งสุดท้ายของเขาก็ไม่ใช่น้อยๆ ถ้าได้มาก็คงจะช่วยได้มาก
แต่วันนี้ครอบครัวลู่คงไม่ยอมให้เธอเอาเงินไปง่ายๆ พวกเขาน่าจะกำลังวางแผนกันอยู่
แต่ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องอยู่ดูแลเขาผ่าตัด
ตอนนี้ได้แต่หวังว่าใบโอนเงินจะยังมาไม่ถึง และครอบครัวลู่จะไม่มาที่อำเภอพรุ่งนี้
แต่ถึงยังไง ต่อให้ครอบครัวลู่เอาเงินไป เธอก็จะไม่ยอมให้ลู่จ้านตงกับลูกๆอดตาย!
12K
![DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614183901_85916115.webp)