“อีกอย่างปรียากับคุณปู่ก็เห็นด้วยกับเื่นี้” ปรียากอดแขนพี่ชายแน่น
“พี่ปรัชอย่าทำอะไรดานะคะ ปรียาขอแค่พี่ปรัชรับผิดชอบแต่งงานกับดา”
“ไม่มีเหตุผลเลยนะปรียา เื่ทั้งหมดไม่ใช่ความผิดพี่ และเื่ที่จะรับผิดชอบเพื่อนของเราก็เลิกหวังไปได้เลย” เขาพูดจบแกะมือน้องสาวหมายจะขึ้นชั้นบน
“แต่ดา จะไปลำปางอาทิตย์หน้านะคะ ภานนท์จะมารับ” ปรียานีย์มองพี่ชายด้วยความคาดหวังบางอย่าง
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย”
“คือ ปรียา แค่ไม่อยากให้ดาไปอยู่ลำปาง และภานนท์คนที่พี่ปรัชไม่ชอบหน้ามัน มันกำลังจะสู่ขอดาแต่งงาน” ชายหนุ่มทวนคำพูดของน้องสาว
“ก็ดีสิ เพื่อนของเราจะได้ไม่ต้องหนักใจ เื่หาคนมาแต่งงานด้วย” เขาจงใจ พูดกระแทกถึงหญิงสาวคนที่ทำให้เขาไม่พอใจ... ทั้งยังหวังว่าน้องสาวจะคลายความกังวลใจ
“แต่ปรียา อยากได้ดามาเป็พี่สะใภ้ ปรียาอยากให้พี่ปรัชแต่งงานกับดา” ปรียานีย์ทำหน้าตา หน้าสงสารหมายจะเรียกความเห็นใจจากพี่ชาย
“ปรียาหยุดพูดเื่นี้อีก พี่ไม่อยากฟัง!” คราวนี้เขาทำเสียงดุใส่น้องสาว
“แต่เราต้องไปคุยกับพ่อของหนูดาพรุ่งนี้ เพราะฉันสัญญากับเขาไว้แล้ว ว่าจะคุยกันเื่ของเอ็งกับหนูดาให้จบ” พิบูลพูดแทรกขึ้นท่ามกลางการสนทนา พี่น้องคู่นี้ เขาหมายมั่นว่าต้องหาข้อสรุปให้ได้
“ผมไม่ไป ผมไม่ว่าง!” ชายหนุ่มยืนกรานคำเดิม
“ถ้าเอ็งไม่ไปก็เท่ากับ ยอมรับแล้วว่ามีอะไรกับลูกสาวของเขา”
“อะไรนะ!” เขานึกทวนคำพูดของปู่
“ถึงยังไงเราก็ต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจ ถ้าเอ็งเป็ลูกผู้ชายจริง!”
…
สายของวันนี้หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ไม่ออกไปกินข้าวข้างนอก ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังเข้ามาจากนอกห้อง วีรดาลุกขึ้นไปเปิดประตูก็เห็นปรียานีย์เพื่อนรักเดินเข้ามากอดหญิงสาว สีหน้าปรียานีย์ฉายชัดออกมาว่ารู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
“ดา ปรียาขอโทษเื่ใส่ยานอนหลับให้ดาดื่มคืนนั้น จนเื่ต้องกลายมาเป็แบบนี้”
หญิงสาวยืนนิ่งไม่ไหวติง เพราะใกับคำสารภาพของเพื่อน ปล่อยให้เพื่อนรักกอดและขอโทษหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่า... หล่อนพอจะรู้สาเหตุ ที่ปรียานีย์ ทำลงไป เพราะ้าหล่อนมาเป็พี่สะใภ้ แต่คนที่ต้องรับกรรมถูกตราหน้ากลับกลายเป็หล่อนเสียเอง...
วีรดาบอกตัวเองอีกครั้งว่า หล่อนไม่้าให้เื่แบบนี้เกิดขึ้นอีก… ถึงแม้ว่าหล่อนจะรักพี่ชายของเพื่อนรักแค่ไหนก็ตาม แต่ต้องแลกด้วยเกียรติศักดิ์ศรีทนให้เขาดูถูก หล่อนก็ไม่้าและรับไม่ได้เช่นกัน... ทว่าลึกๆ แล้วหล่อนก็ไม่แน่ใจว่าคืนนั้น เขาทำอะไรหล่อนหรือเปล่า หล่อนอดที่จะสงสัยไม่ได้ เพราะเมื่อตื่นมาเช้าวันใหม่ ก็พบตัวเองในสภาพเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียว...
“แล้วปรียา บอกเื่ทั้งหมดให้พี่ชาย และปู่ของปรียาหรือยัง” สักพักใหญ่หญิงสาวค่อยทำใจได้ จึงถามกลับ ปรียานีย์ส่ายหน้ามีเพียงแววตาที่มองเพื่อนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด เพราะรู้ตัวว่าเป็คนก่อเหตุ นำความเดือดร้อนให้กับเพื่อนรัก
“ปรียาควรจะบอกความความจริงกับทุกคน โดยเฉพาะพี่ชายของปรียานีย์” หล่อนหยุดไว้แค่นี้ เพราะเื่นี้คนที่จะทำให้ทุกอย่างคลี่คลาย ให้เขาเข้าใจในตัวหล่อน มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ก็คือน้องสาวของเขา
“โดยเฉพาะพี่ชายของปรียา ปรียาควรบอกให้เขารู้ เขาจะได้เข้าใจดาถูก” เผื่อเขาจะเข้าใจหล่อนถูก และไม่มีอคติกับหล่อน แต่ภายในใจหล่อนก็ไม่ได้หวังว่า เขาจะชอบหล่อน เพราะมันเป็เพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะไม่เกิดขึ้น...
“ปรียาขอแค่ดาอย่าโกรธปรียา ที่ปรียาทำลงไปเพราะอยากได้ดามาเป็พี่สะใภ้ปรียา อีกอย่างปรียารู้ว่าดาแอบรักพี่ปรัชมานาน ปรียาทนไม่ได้ที่ต้องเห็นดาผิดหวังในความรัก”
‘รักแล้วจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเขาเกลียดหล่อนขนาดนั้น ไม่ต้องเจอกันจะดีกว่า’ ...หล่อนมองตาเพื่อนหมายจะสื่อความในใจแบบนั้นออกมา
“ดาไม่้าแบบนี้ ดาไม่้าแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักดา ปรียารีบไปบอกความจริงกับทุกคน รวมทั้งคุณพ่อและคุณน้าด้วย เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังเข้าใจผิด ดาก็ไม่มีความคิดที่อยากจะแต่งงานกับพี่ชายปรียาอยู่แล้ว” ในเมื่อเขาไม่รักจะฝืนใจเขาทำไม
“ไม่ได้นะดา ถ้าขืนบอก ทุกคนเอาปรียาตายแน่ โดยเฉพาะคุณปู่ คุณปู่ยิ่งเกลียดพวกจอมวางแผนหลอกลวงอยู่ด้วย” แววตาปรียานีย์เต็มไปด้วยความกังวล และตอนนี้หล่อนทำหน้าตา ให้น่าสงสารที่สุดเพื่อให้เพื่อนรักเห็นใจ
“แล้วปรียา จะให้ทุกคนมองว่าดาเป็ผู้หญิงใจง่ายงั้นหรือ” หญิงสาวสรุป
“ปรียาจะไม่ยอมให้ใครเข้าใจดาแบบนี้เป็อันขาด ดาปรียาขอร้องไหนๆ เื่ก็เลยเถิดมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าปรียาบอกไป มีหวังงานแต่งต้องถูกยกเลิกแน่ เพราะตอนนี้คุณปู่กับคุณอา กำลังวางแผนเื่งานแต่งของดากับพี่ปรัช”
“แต่ดาไม่้า และอีกอย่างดาไม่้าทำลายความรักของพี่ชายปรียา” ปรียาส่ายหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะแอนนาเป็ผู้หญิงที่หล่อนดูแล้ว ไม่ผ่านในตำแหน่งว่าที่ ‘พี่สะใภ้’
“ปรียายอมรับผิดที่นำความเดือดร้อนมาให้ดา ปรียาขอเวลาหลังจากงานแต่งผ่านพ้นไปแล้ว ปรียาจะบอกความจริงกับทุกคน ขอเพียงแต่ดาเก็บเื่นี้ให้เงียบไปก่อน”
1K
