Sweet memories รักนี้ คือใคร

        “นี่นายฟังฉันอยู่รึเปล่าเนี่ยทำผิดแล้วไม่คิดจะขอโทษกันบ้างเลยเหรอ”

            “อะไรกันเนี่ย นี่เป็๞วิธีเรียกร้องความสนใจของพวกผู้หญิงงั้นเหรอ” ตะวันหันมามองหน้าหญิงสาวทั้งคู่ด้วยสีหน้าเหยียดหยัน เหมือนว่าพวกเธอเป็๞ตัวอะไรที่น่ารังเกียจก็ไม่ปาน

            “นี่ น้อง ๆ กลุ่มนั้นน่ะ ไปเข้ากิจกรรมได้แล้ว” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงในคณะ๻ะโ๠๲มาทางที่พวกเขาอยู่

            “ฝากไว้ก่อนก็แล้วกัน วันนี้ฉันรีบ ไปเถอะอลิส”

            อลิสได้แต่ยืนนิ่งตกอยู่ในภวังค์จนไม่ได้ยินสิ่งที่เบลพูด

            “อลิส แกเป็๞อะไรรึเปล่าเนี่ย”เบลเขย่าตัวหญิงสาวจนเธอมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย

        “ปะ...เปล่า” ปากบอกเพื่อนว่าไม่มีอะไร แต่เสียงเธอยังสั่นไม่หาย

        “ไปกันเถอะ พี่คณะเรียกแล้ว” เบลคว้ามืออลิสและรีบวิ่งไปที่ลานกิจกรรม

        งานรับน้องของคณะถูกดำเนินกิจกรรมโดยรุ่นพี่ปี2 ในขณะที่รุ่นพี่ปี 3คอยดูแลความเรียบร้อยอีกที วันนี้เป็๲วันแรกในการรับน้อง ทุกคนตื่นเต้นกันมากทั้งน้องๆ ปี1 และรุ่นพี่เอง

        “เอาล่ะทุกคนวันนี้เป็๞การรับน้องวันแรก พี่อยากให้พวกเรามาละลายพฤติกรรมกันก่อนเริ่มจากการแบ่งกลุ่ม ๆ ละ 10 คนนะ ให้เวลาหนึ่งนาทีใครที่ยังไม่มีกลุ่ม พี่จะให้ออกมาเต้นโชว์ เอาล่ะเริ่ม”

        สิ้นเสียงของรุ่นพี่ที่ให้สัญญาณ ทุกคนเริ่มวิ่งจับกลุ่มกันอย่างอลหม่านเวลาหนึ่งนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว อลิสกับเพื่อนสนิทยังแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหนก็ได้เพื่อนใหม่อีกแปดคนมาเข้ากลุ่มแต่ทว่าหนึ่งในนั้นมีตะวันอยู่ด้วย

        “นายคนนี้อีกแล้วเหรอ” เบลหันไปกระซิบกระซาบกับอลิสด้วยท่าทางไม่พอใจ เพราะยังเคืองกับเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้น

        “ช่างเค้าเถอะนะ” อลิสตอบกลับเพื่อนเบา ๆ เพราะกลัวชายหนุ่มจะได้ยิน

        “เอาล่ะในเมื่อได้กลุ่มกันครบแล้วให้แต่ละกลุ่มนั่งเรียงกันเป็๞แถวตอนนะ” รุ่นพี่บอกกับน้อง ๆก่อนที่ทุกคนจะนั่งเรียงกันอย่างเป็๞ระเบียบ

        “เรามาเริ่มเกมส์ละลายพฤติกรรมเกมส์แรกกันเกมส์นี้มีชื่อว่าป๊อกกี้กระชับมิตร เดี๋ยวพี่จะแจกป๊อกกี้กลุ่มละหนึ่งชิ้นคนที่อยู่หัวแถวจะต้องส่งป๊อกกี้ให้คนต่อ ๆ ไป ไปจนถึงคนสุดท้ายแล้วคนสุดท้ายก็ต้องรีบวิ่งเอาป๊อกกี้มาส่งให้คนที่อยู่หัวแถว จึงจะถือว่าจบเกมส์ทีมไหนที่ส่งไม่ทันภายในเวลาที่กำหนด จะต้องโดนทำโทษทั้งทีม”

        “แค่ส่งป๊อกกี้มันจะไปยากอะไรวะ” เสียงของเพื่อนผู้ชายในรุ่นคนหนึ่งดังขึ้น

        “แต่ ๆ ๆเราจะไม่ใช้มือในการส่งกันนะ”เสียงรุ่นพี่ที่นำกิจกรรมกล่าวต่อ

        “ใช่แล้วเราจะไม่ใช้มือในการส่ง แต่จะต้องส่งป๊อกกี้โดยใช้ปาก ทีมไหนที่แอบใช้มือจะถูกปรับแพ้ในทันที” รุ่นพี่อีกคนกล่าวเสริม

        “ว่าไงนะต้องใช้ปากเหรอ” อลิสหน้าซีดในทันทีที่ได้ยินกติกาเกมส์นี้เพราะแถวที่เธอนั่งมีชายหนุ่มที่ชื่อตะวันอยู่ด้านหลังเธอ

        เบลเห็นสีหน้าของเพื่อนสนิทไม่สู้ดีนักเลยจะขอเปลี่ยนที่นั่งกับอลิส แต่เธอยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้น เสียงของรุ่นพี่ก็พูดดักไว้ซะก่อน

        “อ๊ะ ๆ ห้ามลุกนะคะใครที่นั่งตรงไหนก็ให้นั่งตรงนั้นเลย ไม่ให้สลับที่กันนะคะ”

        เบลได้แต่หันไปส่ายหน้าเบา ๆให้กับอลิสเป็๲สัญญาณว่าให้ทำใจ เพราะเธอเองก็คงช่วยเพื่อนไม่ได้

        “เอาล่ะตอนนี้ทุกทีมก็รับของไปครบแล้ว เดี๋ยวพี่นับ 1 2 3 เสร็จแล้วก็เริ่มส่งกันเลยนะคะพร้อมนะ 1…2…3”

            สิ้นสุดการนับของรุ่นพี่ป๊อกกี้ก็ถูกส่งจากหัวแถวต่อ ๆ กันมาทีละคน จนมาถึงอลิส

            “รีบส่งสิอลิส เร็วเข้า ฉันไม่อยากโดนทำโทษนะ” เบลส่งเสียเชียร์เพื่อนอยู่ด้านหน้า

            หญิงสาวนั่งทำใจอยู่นานก่อนจะหันหลังไปหาตะวันและยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา ตะวันเอียงตัวถอยไปด้านหลังเล็กน้อยด้วยความ๻๠ใ๽

            “ถอยออกไปอย่าเข้ามาใกล้ฉัน”

            “อับไออิ” อลิสที่กำลังคาบป๊อกกี้อยู่ในปาก ส่งเสียงอู้อี้

            “พูดอะไรของเธอ”

            “รับไปสิ” อลิสกัดฟันพูดกับตะวัน
            ตะวันค่อย ๆขยับหน้าเข้าใกล้อลิสเพื่อจะงับปลายป๊อกกี้ที่อยู่อีกด้าน

            ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของหญิงสาวเริ่มเต้นแรงอีกแล้ว  นี่เธอเป็๞อะไรไปนี่ ความรู้สึกนี่มันอะไรกันผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอจะใช่เขารึเปล่านะ แล้วถ้าเขาคือปลาวาฬจริง ๆเขาจะจำเธอไม่ได้เชียวเหรอ หรือว่าจริง ๆ แล้วที่ผ่านมาเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยถึงลืมกันไปง่าย ๆ แบบนี้

            ก่อนที่ปากของตะวันจะยื่นเข้ามาอลิส๻๠ใ๽จนเผลอกัดป๊อกกี้เข้าปากไปนิดหน่อย ส่วนป๊อกกี้ที่เหลือกำลังหล่นออกจากปากเธอแต่ดีที่ตะวันงับปลายอีกด้านได้ทัน

            “หมดเวลา”เสียงรุ่นพี่ที่นำกิจกรรมดังขึ้นก่อนที่ตะวันจะทันได้ส่งป๊อกกี้ให้คนถัดไปทำให้ทีมของเขาต้องโดนทำโทษพร้อมกับเพื่อนทีมอื่น ๆ ที่ส่งไม่ทันเช่นกัน

            “ขอเชิญทีมที่แพ้ออกมาด้านหน้าด้วยค่ะ เดี๋ยวเราจะให้ทีมที่ชนะช่วยกันแต่งหน้าให้เพื่อนที่แพ้นะคะ” รุ่นพี่ยกถังสีพร้อมกับแปรงมาวางไว้ด้านหน้าสำหรับการทำโทษทีมที่แพ้เกมส์นี้ เพื่อน ๆในคณะผลัดกันแต่งหน้าให้คนที่แพ้จนครบทุกคน

        อลิสและเบลหันมามองหน้ากันหลังจากโดนทำโทษบนใหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยสีที่ถูกทา ทั้งคู่สบตากันและหัวเราะออกมา

        ตะวันที่ยืนอยู่ข้าง ๆชำเลืองสายตามองพวกเธอด้วยหางตา และเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

            “กิจกรรมต่อไปของเรามีชื่อว่า ตีซี้เพื่อนใหม่เดี๋ยวพี่จะให้น้อง ๆ ทุกคน ทำความรู้จักเพื่อนในทีมและจำชื่อเพื่อนให้ได้ครบทุกคน แล้วพี่จะสุ่มถาม ถ้าใครตอบไม่ได้ทีมนั้นจะถูกทำโทษทั้งทีมทุกคนมีเวลาห้านาทีในการจำชื่อเพื่อนให้ครบนะคะ”

            หลังจากครบเวลาห้านาทีรุ่นพี่ก็เดินไปรอบ ๆ และสุ่มถามรุ่นน้องทีละคนจนมาถึงกลุ่มของอลิส

            “เพื่อนคนนี้ชื่ออะไรคะ”รุ่นพี่หันมาถามเบล และชี้ไปที่ตะวัน

            “ตะวันค่ะ” เบลตอบด้วยความมั่นใจ

            “แล้วคนนี้ล่ะ” รุ่นพี่หันมาถามตะวันและชี้มือไปที่อลิส

            ตะวันทำท่าอ้ำอึ้ง จนเพื่อนๆ ในทีมช่วยกันใบ้สุดชีวิต

            “อะ...อลิส ครับ” น้ำเสียงตะกุกตะกักของเขาทำให้เพื่อนในทีมลุ้นตัวโก่งและหลังจากตะวันตอบออกมาเพื่อน ๆก็รู้สึกโล่งใจที่จะไม่ต้องโดนทำโทษอีกเป็๞ครั้งที่สอง

            “กิจกรรมที่สองก็ผ่านไปแล้วนะคะมาถึงกิจกรรมสุดท้ายของวันนี้ที่มีชื่อว่าไขปริศนาในห้องลับไหนมีใครในนี้ที่กลัวความมืดบ้างคะ”

            สิ้นเสียงของรุ่นพี่ที่นำกิจกรมก็มีน้องใหม่หลายคนยกมือขึ้น

            “มีหลายคนเลยนะเนี่ยที่กลัวความมืด โอเคในเมื่อพวกเรากลัวความมืด งั้นพี่จะให้...ให้พวกเราทำกิจกรรมนี้ต่อไป “

            เสียงโห่ของรุ่นน้องเอ็ดอึงไปทั่วทั้งบริเวณเพราะนึกว่ารุ่นพี่จะยกเว้นไม่ให้พวกเขาทำกิจกรรมนี้แล้วซะอีก

            “ทุกทีมจะต้องเข้าไปในห้องลับและช่วยกันไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ในแต่ละห้องเมื่อได้คำตอบแล้วจะได้รับกุญแจสำหรับไขเข้าห้องถัดไปทีมไหนที่มาถึงห้องสุดท้ายก่อน ก็จะได้เลิกกิจกรรมก่อนนะคะ”

            ทุกคนเข้าไปในห้องลับที่ถูกเตรียมไว้สำหรับทำกิจกรรมซึ่งถูกปิดจนเกือบมืดสนิท แถมรุ่นพี่ยังไม่ให้เอาโทรศัพท์มือถือเข้าไประหว่างทำกิจกรรมอีก

            ตะวันเริ่มมีอาการแปลกๆ ๻ั้๫แ๻่เขาเข้ามาในห้อง แต่ด้วยห้องที่มืดมาก ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็น

            อลิสและเพื่อน ๆช่วยกันไขปริศนาในห้องแรกจนได้กุญแจสำหรับเปิดห้องถัดไปในระหว่างที่ทุกคนกำลังจะไปยังห้องถัดไป แต่ตะวันกลับยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

            ทุกคนในทีมเข้ามาอยู่ในห้องที่สองแล้วซึ่งพอมีแสงไฟริบหรี่ให้มองเห็นรอบ ๆ บ้างอลิสสังเกตเห็นว่าเพื่อนในทีมคนหนึ่งหายไป

        เธอยืนนับจำนวนเพื่อนในทีมอยู่สักพักจึงแน่ใจว่ามีใครคนหนึ่งที่ไม่ได้เข้ามาในห้องนี้ หญิงสาวจึงย้อนกลับไปในห้องแรกและพบว่าตะวันยืนตัวแข็งอยู่ที่ห้องนั้น

            “นี่นาย เพื่อนเค้าไปกันหมดแล้ว ทำไมมายืนอยู่นี่”

            ตะวันที่ยืนนิ่งหายใจถี่หันไปมองหญิงสาวแต่ไม่พูดอะไร พลันก็ได้ยินเสียงเพื่อน ๆ๻ะโ๠๲ดีใจที่ไขปริศนาในห้องที่สองได้แล้ว

        “ไปกันเถอะเหมือนจะเหลือห้องสุดท้ายแล้วนะ”อลิสบอกกับตะวันที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่มีทีท่าว่าเขาจะขยับตัวไปไหนและเหมือนจะมีอาการวิตกอะไรบางอย่าง

        เขากลัวความมืดอย่างนั้นเหรออลิสคิดกับตัวเอง ก่อนที่เธอจะจับแขนตะวันและดึงเขาตามเพื่อน ๆ ไป