แสงจันทร์นวลงามกระจ่างฟ้าสาดส่องลงกระทบงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของทวีปเพลิงพิโรธ บรรยากาศรอบ ๆ ‘ร้านเป่าเป่า ของหวานมหาเวท แฟรนไชส์สาขาที่ 5’ หรืออดีตหุบเขาเพลิงสวรรค์ เต็มไปด้วยความครึกครื้น สนุกสนานเฮฮา และเสียงหัวเราะฮาดังครืนระงมไม่ขาดสาย ทั่วทั้งลานถูกเนรมิตเป็นซุ้มอาหารของหวานระบบบุฟเฟต์ฟรีไม่อั้นเพื่อตอบแทนคนทั้งใต้หล้า
ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศหลากสีสันพากันมารวมตัวกันโดยไม่มีการแบ่งแยกฝ่ายธรรมะหรืออธรรมอีกต่อไป เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์อย่างท่านอ๋องเก้า นั่งชนแก้วชานมไข่มุกมังกรทองร่วมโต๊ะกับผู้อาวุโสเก้าเตาหลอมที่กำลังเคี้ยวบิงซูชาไทยอย่างเมามันส์ คุณชายมู่หรงและคุณชายหลิวอวี่คอยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบาร์เทนเดอร์แจกน้ำหวานส้มสายน้ำผึ้ง ส่วนบรรดาอสูรลาวาที่ผิวพรรณสะอาดสะอ้านก็นั่งล้อมวงกินปังเย็นถั่วแดงร่วมกับชาวบ้านธรรมดาอย่างสันติภาพ
เสี่ยวเป่ายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์รถเข็นหยกเย็นระบบพระเจ้ารุ่นท็อปสุด ทอดสายตามองดูภาพความสุขและรอยยิ้มของทุกคนในต่างโลกด้วยหัวใจที่อิ่มเอิบและอาลัยอาวรณ์ ในมือเรียวหนาถือก้อนผลึกแก้วสีฟ้าครามเรืองแสงประกายเจ็ดสี ซึ่งก็คือ ‘ตั๋วเดินทางกลับยุคปัจจุบัน’ ชายหนุ่มรู้สึกใจหายเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าเขาต้องละทิ้งอาณาจักรของหวานที่สร้างมากับมือเพื่อกลับไปสู่โลกความเป็นจริง
"เถ้าแก่เป่าเจ้าคะ... ท่านจะเดินทางกลับไปยังดินแดนบ้านเกิดของท่านจริง ๆ แล้วหรือเจ้าคะ?" เสี่ยวเยี่ยน เดินก้าวเข้ามาหาหลังเคาน์เตอร์ ดวงตากลมโตคู่สวยมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า มือเรียวงามกุมขอบท่อนแขนของเสี่ยวเป่าไว้แน่นด้วยความผูกพันลึกซึ้ง ขณะที่ ถังป้า และ อาป้า หัวหน้าเผ่าภูเขาไฟก็เดินหน้าเศร้าเข้ามาทรุดเข่าลงกราบราบแทบเท้า
"เถ้าแก่เป่า! ถ้าไม่มีท่านคอยคุมร้านและทำของหวานนัว ๆ รสชาติสะท้านทรวงให้พวกเรากิน พวกเราจะอยู่ได้อย่างไรขอรับ! ได้โปรดอย่าทิ้งพวกเราไปเลย!" ถังป้าร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ปาดน้ำตาจนเกราะเหล็กส่งเสียงดังเคร้งคร้าง
เสี่ยวเป่ายิ้มอย่างอบอุ่นและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยทำมา ชายหนุ่มก้มลงพยุงข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ทุกคนให้ลุกขึ้นยืน พลางลูบหัวเจ้าหมีน้อยไอติมในอ้อมแขนที่ส่งเสียงคราง โฮกอิ๊ดๆ อ้อนวอนไม่ให้เขาจากไป
"ทุกคนลุกขึ้นเถอะน่ะ อย่าร้องไห้กันเป็นเด็ก ๆ ไปหน่อยเลย ข้าได้วางระบบบริหารจัดการแบรนดิ้งแฟรนไชส์อัตโนมัติไว้ให้ครบถ้วนหมดแล้ว ทุกสาขาตั้งแต่สาขาที่หนึ่งยันสาขาศูนย์ใหญ่ในวังหลวงจะดำเนินกิจการต่อไปได้โดยไม่มีวันขัดข้อง เสบียงนมข้นหวานและท็อปปิ้งระดับเทพจะถูกส่งผ่านช่องมิติระบบตรงเวลาทุกเช้า... เสี่ยวเยี่ยน! ข้ามอบหมายให้เจ้าดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารสูงสุด (CEO) ของเครือเป่าเป่ากรุ๊ปทั่วยุทธภพ ถังป้าเป็นหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย และท่านเยี่ยอู๋ฉิงคอยเป็นประธานที่ปรึกษากิตติมศักดิ์คุมเชิงอำนาจ... ส่วนตัวข้า... ข้าต้องกลับไปหาอาม่า ไปสานต่อร้านรถเข็นน้ำแข็งไสสแตนเลสผุ ๆ ที่สี่แยกไฟแดงในยุค 2026 ของข้าซะทีล่ะนะ"
พูดจบ เสี่ยวเป่าก็ก้าวขึ้นไปยืนประจำตำแหน่งผู้ขับขี่บนรถเข็นหยกเย็นคู่ใจ เขาจ้องมองใบหน้าของสหายและข้ารับใช้ทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย สูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดใช้งานตั๋วมิติสีฟ้าครามทันที!
วูบบบบบบบบบบบบบ! วิ้งงงงงงงงงง!
พริบตานั้น แสงประกายสีฟ้าครามล้ำลึกและละอองเกล็ดหิมะเจ็ดสีระเบิดพวยพุ่งออกจากตัวถังรถเข็นหยกเย็นระดับพระเจ้า โอบล้อมร่างของเสี่ยวเป่าและรถเข็นลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้างอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความมืดมิดของราตรี พลังงานมิติเริ่มบิดเบี้ยวและหมุนวนเป็นน้ำวนแสงสีรุ้งอันงดงามตระการตา
"ลาก่อนนะทุกคน! ขอบพระคุณสำหรับมิตรภาพ ความฮา และความอร่อย! อยู่ทางนี้ก็อย่าลืมกินของหวานเพื่อสุขภาพลำไส้และระบบขับถ่ายกันด้วยนะโว้ยยยยย!" เสี่ยวเป่าตะโกนก้องฟ้าสุดเสียงพลางโบกมือหยอย ๆ ให้แก่ฝูงชนนับหมื่นชีวิตเบื้องล่างที่กำลังยืนส่งเสียงร้องไห้โห่ร้องอวยพรให้ส่งท้ายอย่างยิ่งใหญ่
บรู๊มมมมมมมมมมม!
ลำแสงสีรุ้งระเบิดออกกว้างพุ่งทะยานแหวกมิติเวลา นำพาร่างของเสี่ยวเป่าและรถเข็นหยกหายวับไปกับตาในชั่วพริบตาเดียว ทิ้งไว้เพียงตำนานเล่าขานอันยิ่งใหญ่สะท้านปฐพีเกี่ยวกับ "ท่านปรมาจารย์เซียนน้ำแข็งไสข้ามมิติ" ผู้ใช้ความหวานฉ่ำละมุนละไมสยบทุกเพลิงสงคราม และมอบความสุขสายหวานให้แก่ทวีปเพลิงพิโรธไปตลอดกาลนาน!